เสน่ห์รักนางซิน

ครั้นได้รู้เรื่องทั้งหมดจากปากพ่อ ภควัตตกใจมากเพราะไม่รู้มาก่อนว่าสภาพทางการเงินของโรงแรมมุกทะเลง่อนแง่นขนาดนี้ ตัดพ้อว่าทำไมพวกท่านไม่บอกเขาบ้าง คุณภพรู้ดีบอกไปเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้ ภควัตเจ็บปวดใจที่พ่อไม่เห็นค่า เดินคอตกออกไป คุณขวัญวิ่งตามมาถามถึงบริษัทของเขาเป็นอย่างไรบ้าง เงินที่พ่อให้ไปยังไม่ได้ใช้หมดไปอย่างที่พ่อคิคใช่ไหม เผื่อท่านจะได้เอาเงินไปผ่อนผันเจ้าหนี้ยื้อเวลาให้เราได้บ้าง

“ธุรกิจของผมไปด้วยดีสุดๆเลยครับ เอาเป็นว่าอีกสองสามวันผมจะโอนเงินมาคืนคุณพ่อ บวกดอกเบี้ยอีกนิดหน่อยนะครับ” ภควัตโกหกหน้าตาย คุณขวัญดีใจมากวิ่งเข้าไปบอกข่าวดีนี้ให้คุณภพทราบ ทันทีที่แม่พ้นสายตา รอยยิ้มของภควัตเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย นึกถึงคำพูดของบุสกรขึ้นมาได้ทันที

“ขนาดพ่อแม่นายยังฝากความหวังไว้ที่นายไม่ได้ นับประสาอะไรกับฉัน”

ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจับหัวใจภควัต ก่อนจะเดินหน้าเครียดออกไป

ooooooo

ภูรีพามิสเตอร์พีมาพบกับบารมีที่ออฟฟิศเพื่อคุยกันเรื่องจะขยายช็อปของ P.PAUL ที่อยู่ในห้างฯแห่งนี้ หลังเจรจาธุรกิจเสร็จ มิสเตอร์พีถามบารมีว่าทำไมถึงไว้ใจพริมให้เป็นคนสอนวิกกี้ตัดรองเท้าทั้งที่เธอยังเด็ก ภูรีเห็นท่านอึกอักก็รีบบอกว่าพอดีมิสเตอร์พีชอบฝีมือตัดรองเท้าของพริม กำลังตัดสินใจจะชวนเธอมาทำงานด้วย

“ผมพูดเรื่องพริมให้เขาฟังเขาก็กลัวว่าผมจะเข้าข้างพริม”

บารมีพูดถึงข้อดีของพริมให้มิสเตอร์พีฟังชุดใหญ่ แถมยังออกปากถ้าเขาจะเลือกพริมเข้าทำงาน ตนรับประกันให้เองว่าเขาจะไม่ผิดหวัง ระหว่างนั้นอินทัชโทร.หาภูรีเล่าเรื่องที่คุณภพจะถูกฟ้องล้มละลายให้ฟัง และบอกเขาว่าเสร็จธุระเมื่อไหร่ให้ตามมาที่บ้านพริม...

อินทัชกับภูรีตัดสินใจลงขันร่วมกันให้เงินภควัตสิบล้านบาทเอาไปเสริมสภาพคล่อง เขาขอบใจเพื่อนมากที่ช่วยเหลือ พริมยกของว่างมาให้สามหนุ่มกินรองท้องกันก่อน เดี๋ยวเย็นนี้จะทำกับข้าวอร่อยๆให้กิน อินทัชได้ยินเธอบอกว่าวันนี้ปริตาไปรับยาให้พ่อที่โรงพยาบาลเสร็จแล้วจะแวะมาที่นี่ไม่ทราบว่าจะมากี่โมง ภควัตกระเซ้า ที่เขานัดให้เรามาคุยกันที่บ้านพริมก็เพื่อจะมาหาปริตานี่เอง เขายอมรับว่าใช่

“ริตาน่าจะใกล้มาถึงแล้วนะคะ เอาอย่างนี้เดี๋ยวพริมโทร.ไปถามให้” พริมยังไม่ทันจะกดเบอร์ เห็นปริตาเปิดประตูรั้วเข้ามาเสียก่อน ก็ชี้ชวนให้อินทัชดู เขาไม่รอช้าวิ่งปรู๊ดไปรับ เธอเห็นเขาก็ตกใจหันหลังวิ่งหนี พลางขอร้องเขาอย่าวิ่งตาม เพราะยิ่งตามเธอก็จะยิ่งหนี เราต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า เขาชะงักฝีเท้าไม่กล้าตาม เดินหน้าเศร้ากลับมาที่บ้านพริม บอกกับทุกคนว่าปริตาไปแล้ว

“คุณพริมรู้ไหมว่าคุณริตาโกรธอะไรผม ตั้งแต่วันนั้นที่เกิดเรื่อง คุณริตาไม่ยอมพูดกับผมไม่ยอมรับโทรศัพท์ผมเลย แล้วยังบอกผมว่าถ้าผมตาม เขาก็จะยิ่งหนี”

พริมขอให้อินทัชไปถามปริตาเอาเองจะดีกว่า...