สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 5
เมื่อเธอเดินออกมาที่สวนหน้าบ้านซึ่งไผทนั่งรออยู่ เห็นสีหน้าเขาเคร่งขรึมหาข้อมูลจากไอแพดเกี่ยวกับการค้ามนุษย์ รอยยิ้มของเธอที่อารมณ์ดีหลังคุยกับพี่ชายมลายหายไปทันที ความรู้สึกสงสารไผทเข้ามาแทนที่
“ประเทศเพื่อนบ้านกับประเทศเรา ปีนึงมีผู้หญิงกับเด็กสูญหายเยอะมาก ที่เจอตัวมีไม่กี่เปอร์เซ็นต์”
“ลักษณ์จะต้องเป็นหนึ่งในไม่กี่เปอร์เซ็นต์ที่เจอค่ะ”
“ไม่ว่ายังไงต้องหาให้เจอให้ได้”
“ไปโรงแรมคุณปารเมศคราวนี้เราคงจะได้เบาะแสเพิ่มเติม พี่อย่ากังวลมากนะคะ น้องเป็นห่วง”
“ขอบคุณครับ”
หนุ่มสาวสบตา ต่างยิ้มให้กำลังใจกันและกัน
ooooooo
รัตตวัลย์นั่งเหม่ออยู่ริมทะเล ครุ่นคิดถึงคำพูดของนาบุญที่ถามเรื่องคนที่สั่งให้เอิบกับชาฆ่าเธอ
“ถ้าไม่ใช่คนนอก แล้วคนในล่ะ”
คำพูดนั้นของนาบุญทำให้เธออดคิดถึงคนใกล้ตัวไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งสะเทือนใจแทบร้องไห้...ระหว่างนี้นาบุญเดินเข้ามายืนใกล้ๆ สายตามองไกลออกไปยังทะเลสุดลูกหูลูกตา
รัตตวัลย์เหลือบมองเขาพลางเอ่ยปาก “ฉันกำลังคิดเรื่องที่คุณถามว่าใครจะได้ประโยชน์มากที่สุด”
“แล้วคิดออกมั้ย หรือไม่กล้าคิด”
ถามแล้วเขาสบตาเธอจริงจัง แต่เธอสบตากลับมาอย่างหวาดหวั่น
“อย่ากลัวที่จะรู้ความจริง ถึงมันจะโคตรขมขื่นก็เถอะ”
รัตตวัลย์นิ่งทบทวน นึกถึงทุกคนที่ใกล้ชิด ทั้งคันธรส รสสุคนธ์ ไฉน เถ้าแก่ด่าน จบท้ายด้วยปารเมศ...
เธอเม้มปากแน่นอย่างไม่อยากเชื่อว่าคนเหล่านั้นจะคิดฆ่าแกงเธอได้ นาบุญจับตามองอย่างเข้าใจว่าเธอกำลังสับสน เพราะเขาเองก็เคยเจอปัญหาคนใกล้ชิด
จึงพูดเชิงสอนแบบคนมีประสบการณ์
“คนเราน่ะเจ็บไหนก็ไม่เท่าถูกคนที่ไว้ใจทำให้เจ็บ ยิ่งคนใกล้ตัวเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกมากเท่านั้น”
รัตตวัลย์ยิ้มขื่นขมในอก ถามเขาว่าเคยโดนบ้างไหม?
“หลายครั้ง พวกคนงาน ให้ทั้งที่อยู่ ทั้งเงินเดือน สุดท้ายขโมยรังนกไป แล้วก็...เจ็บเพราะผู้หญิงก็เคยโดนแบบหกคะเมนหัวฟาดพื้น”
รัตตวัลย์ท่าทางแปลกใจ เพราะเมื่อกลางวันเขายังคุยดีอยู่กับแฟน แต่เธอไม่กล้าละลาบละล้วง ได้แต่แสดงความเสียใจ นาบุญกลับยักไหล่ไม่แคร์
“ถ้าคนที่สั่งให้ทำคือคนใกล้ตัวจริง กลับถึงบ้านแล้วคุณจะยิ่งเข้าใจความรู้สึกนี้”
“ไม่แน่ กลับไปแล้วฉันอาจจะถูกฆ่าเลยก็ได้”
“งั้นก่อนจะโดนฆ่า คุณก็ต้องจัดการเขาก่อน อย่าให้ตัวเองเป็นเหยื่ออยู่ฝ่ายเดียว” นาบุญพูดเสียงเข้ม แต่รัตตวัลย์นิ่วหน้าไม่เข้าใจ
ooooooo
