สัมปทานหัวใจ

ทักษิณาคู่นอนอีกคนของปารเมศพยายามยุให้เขาฮุบกิจการของรัตตวัลย์ด้วยการเข้าไปบริหารงานแทน แต่ปารเมศยังยื้อไว้ ถ้าไม่ถึงที่สุดก็ไม่อยากยุ่งกับสมบัติของเมียเพราะจะโดนจับผิดที่เธอกับลูกหายไป

“แล้วจะรอถึงเมื่อไหร่คะ ตอนนี้งบบัญชีโรงแรมเรามีแต่ตัวแดงเต็มไปหมด”

“ทำไมค่าใช้จ่ายมันเยอะแยะแบบนี้”

“ทักเป็นห่วงโรงแรมค่ะ ที่โน่นมีแต่เงินเข้า ไม่เหมือนของเราที่มีแต่เงินออก แล้วของภรรยาก็เหมือนของสามีไม่ใช่เหรอคะ”

“ขอบใจที่หวังดี แต่ผมคิดเองได้”

ปารเมศหยิบแฟ้มงานขึ้นมาดูเป็นการตัดบท ทักษิณามองอย่างขัดใจ แต่พยายามข่มใจพูดดีและแสดงท่าทียั่วยวนจนอีกฝ่ายหายเคือง...

ส่วนที่เกาะถ้ำของนาบุญ...เอิบกับชาจะลงมือกับรัตตวัลย์อีกแต่เห็นว่านาบุญจับตามองก็ยังไม่กล้า ฝ่ายบุหงันที่หลงรักนายหัวก็พยายามเข้าหาแต่นาบุญกลับไม่ตอบรับใดๆ ทำให้สาวชาวเกาะเริ่มท้อแต่ยังไม่ถอย

ด้านไผทกับจิราที่เป็นห่วงพิลาสลักษณ์นักหนา จิราอยากปรึกษานาบุญซึ่งเป็นพี่ชายเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ไม่สามารถติดต่อเขาได้ จึงฝากชุมพลที่เป็นญาติห่างๆ ทำงานที่โรงแรมของครอบครัวเธอคอยประสานให้ ส่วนตัวเองกับไผทเดินหน้าไปที่บริษัททัวร์ที่พิลาสลักษณ์เคยทำงานเป็นไกด์ รู้ว่าเธอหยุดงานโดยไม่บอกทางนี้ต้องหาคนแทนแทบไม่ทัน

“แล้วเขาติดต่อมาไหมครับ”

“ไม่มีเลยค่ะ ใบลาออกก็ไม่มี จู่ๆก็หายไปเลย”

“พี่รู้จักแฟนของลักษณ์ไหมคะ เคยพูดถึงบ้างไหม”

“ลักษณ์เขาก็อวดว่าแฟนซื้อของให้อยู่นะแต่ไม่เคยพามาเปิดตัว พอถามชื่อก็ไม่บอก”

ไผทแตะแขนจิราส่งสัญญาณให้หยุดซัก จากนั้นพากันเดินออกมาและหารือกันว่าถ้าตามตัวแฟนพิลาสลักษณ์ได้ต้องได้เบาะแสเพิ่มแน่ แต่ติดตรงไม่มีใครรู้จัก

“เป็นไปได้ไหมคะว่าแฟนลักษณ์อาจจะเป็นหนึ่งในขบวนการด้วย ลักษณ์เป็นคนเก่งไม่น่าถูกหลอกง่ายๆ”

“ยกเว้นแต่ว่าคนคนนั้นเป็นคนที่ลักษณ์ไว้ใจ” ไผทพูดอย่างกังวลเป็นห่วงน้องสาวที่ไม่รู้ชะตากรรม จิราจับมือเขาบีบเบาๆให้กำลังใจ

เวลานั้นพิลาสลักษณ์อยู่เมืองนอกกับมิสเตอร์ลี เขาเลี้ยงดูเธออย่างดีแต่เธอหม่นหมองไร้ความสุขร่ำร้องอยากกลับเมืองไทย พอเขาเข้าใกล้จะกอดหอมเธอผลักไสพร้อมตวาดว่าเกลียดเขา

มิสเตอร์ลีหัวเราะหยันในลำคอ พูดอย่างใจเย็น “ไปเกลียดไอ้ปารเมศเถอะ ทำใจซะ ยังไงเธอก็เป็นเมียฉันแล้ว รับรองเลยว่าจะดูแลอย่างดี”

“ไม่มีวัน ฉันจะกลับไทยให้ได้”

“กลับไปให้มันหลอกอีกรึไง อยู่นี่แหละดีแล้ว แต่งตัวสวยๆ มีเงินมีทองใช้สบายยิ่งกว่าอยู่ไทยเยอะ”

เขาโอบเอวดึงเธอเข้ามากอด หญิงสาวตัวแข็งไม่สมยอม น้ำตาตกในกล้ำกลืนไม่ให้สะอื้น พูดเสียงสั่นเครือว่า

“ฉันอยากคุยกับพี่ชาย”

“ก็เพิ่งติดต่อไปเมื่อไม่นานมานี่เอง บอกไว้ก่อน ถึงฉันจะใจดีแต่ทุกอย่างมีลิมิต หวังว่าจะเข้าใจ”

มิสเตอร์ลีพูดยิ้มๆ แต่แววตาเอาจริง พิลาสลักษณ์พูดไม่ออกเพราะรู้ว่าเขาโหดแค่ไหน ได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ปล่อยให้เขาเข้ามากอดจูบลูบไล้ทั้งที่ขยะแขยงอย่างสุดจะทน

ooooooo