สัมปทานหัวใจ

หลังจากรสสุคนธ์มารับหน้าที่ด้านบริหารแทนรัตตวัลย์ก็เจอปัญหาเนื่องจากความไม่คุ้นเคย ไฉนซึ่งเป็นมือขวาของพ่อรัตตวัลย์ที่เสียชีวิตไปแล้วไม่ต้องการให้งานสะดุดจึงเสนอให้เชิญปารเมศมาเป็นที่ปรึกษา แต่รสสุคนธ์ไม่ยินยอมเพราะไม่เคยไว้ใจผู้ชายคนนี้

ไฉนห่วงบริษัทของเจ้านายมากถึงขนาดแอบโทร. ขอความช่วยเหลือจากปารเมศ แต่เจ้าตัวแบ่งรับแบ่งสู้เหมือนมั่นใจว่ารัตตวัลย์ต้องกลับมา แต่อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนร้ายยังไม่เรียกค่าไถ่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่...

ที่เกาะถ้ำ นานวันนาบุญกับมันปูสนิทกันมากขึ้น แต่กับแม่ของเด็กชาย นาบุญซึ่งแอบมีใจพยายามทำตัวเหินห่างเพราะกลัวใจตัวเอง คนที่รอเสียบแทนคุณนายอย่างบุหงันเลยสบโอกาส แต่ไม่ว่าเธอจะทำดีกับนายหัวแค่ไหน ก็ไม่ได้รับความสนใจแม้แต่น้อย

ขณะเดียวกันคนที่จ้องรัตตวัลย์ตาเป็นมันอย่างไอ้ชาเห็นเธอทีไรแทบน้ำลายไหล แอบกระซิบเอิบว่าทั้งขาวทั้งสวย วันนั้นเขาไม่น่าห้ามตนเลย เอิบไม่เห็นด้วย ตำหนิว่าความหน้ามืดของชาจะทำให้เราเสียงานใหญ่ อีกอย่างถ้าปล้ำคุณนาย ชาได้ตายคาตีนทุกคนบนเกาะแน่

“สรุปว่าเราไม่มีทางจะได้มันเลยเหรอพี่”

“อีกไม่นานหรอกเว้ย เก็บรังนกเสร็จเมื่อไหร่ ได้สะสางทุกเรื่องแน่” เอิบมาดหมายเพราะมีแผนร้าย

 ooooooo

ไผทยังคงตามสืบเรื่องการหายตัวไปของพิลาสลักษณ์ หลังจากร่วมกับตำรวจจับแก๊งค้ามนุษย์จนช่วยหญิงสาวมาได้จำนวนหนึ่งแต่ยังไม่สามารถระบุได้ว่าหัวหน้าแก๊งคือใคร เป็นคนไทยหรือชาวต่างชาติ เพราะผู้หญิงกลุ่มนี้ต่างไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขาสักครั้ง

อาการกลัดกลุ้มทุกข์ใจของไผทที่เป็นห่วงน้องสาวทำให้จิราพลอยไม่สบายใจ ปลอบว่าเราคงไม่โชคร้ายตลอดไป ผู้หญิงพวกนั้นเขายังช่วยได้เลยกับพิลาสลักษณ์ก็ต้องช่วยได้เหมือนกัน

เมื่อไผทมาส่งจิราที่บ้าน เจอชุมพลญาติของเธอ ชุมพลถามจิราว่าเอกสารที่จะให้นาบุญเซ็นจะให้ทำยังไง เพราะยังติดต่อไม่ได้

“ทีแรกน้องว่าจะส่งทางอีเมล  แต่กรรมการทางโน้นเขาว่าต้องเซ็นในใบจริง ก็รู้อยู่ว่าพี่บุญไปเกาะ จะให้เราเหาะไปให้เซ็นถึงโน่นได้ไง พี่ชุมพลว่ายน้ำเอาไปให้หน่อยสิคะ” จิราพูดเล่นขำๆ แต่ชุมพลไม่ขำ แววตาเป็นประกายได้ความคิดบางอย่าง...

ที่เกาะถ้ำ รัตตวัลย์มาตรวจบัญชีให้นาบุญตามคำขอของเขา ทำอยู่นานจนดึกยังไม่เสร็จ นาบุญให้เธอหยุดพักแล้วค่อยทำต่อพรุ่งนี้แต่เธอยืนยันว่ายังไหว หลุดปากว่าตนเคยทำงานถึงตีสองตีสามบ่อยๆ

“ไม่ยักรู้ว่านางนกต่อต้องทำงานหนักขนาดนี้”

โดนเขาแซวแรงจนเธอค้อนขวับ นาบุญเผลอยิ้มแหย่เย้า แต่แล้วนึกได้ว่าไม่ควรสนิทสนมกันมากเกินจึงหันหน้าหนีไปตรวจเอกสารต่อ