สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 5
“ฉันไปถามว่าใครเป็นคนสั่งให้ฆ่าฉัน”
“สั่งให้ฆ่า?”
“ตอนที่มันยิงพี่สาวฉันแล้ว...เอิบจะเอาฉันลงเรือให้ได้ แต่ชาบอกว่าคนสั่งบอกให้เก็บเลย ที่จริงน่าจะ
คิดออกได้ตั้งนานแล้ว แต่มันคงช็อก พอพูดถึงผู้หญิงที่โดนฆ่าในทะเลถึงคิดออก”
“ฟังไม่ผิดนะ”
“ไม่ค่ะ ไม่ผิดแน่นอน”
นาบุญร้อนใจจนนั่งไม่ติด ใช้ความคิดพลางเหลือบตามองประตูที่ถูกงัดแล้วยิ่งเชื่อว่าเป็นไปได้
“มีศัตรูที่ไหนรึเปล่า คิดดีๆ คนที่ถึงขนาดอยากให้คุณตาย”
“ฉันทำงานสุจริต ไม่เคยโกง ไม่เคยทำร้ายใครจนต้องโกรธแค้นกัน”
“แล้วคนที่ทำงานด้วย”
“ไม่ค่ะ เราไม่เคยมีปัญหาใหญ่ๆกัน”
“ถ้าไม่ใช่คนนอก แล้วคนใกล้ชิดล่ะ ถ้าคุณตาย ใครจะได้ประโยชน์มากที่สุด”
รัตตวัลย์หน้าเสีย นาบุญเป็นห่วงเธอมากขึ้น พลันเสียงโทรศัพท์ดาวเทียมของนาบุญดังทำลายความเงียบ เขากดรับแล้วกรอกเสียงอย่างร่าเริง
“ว่าไงยัยตัวเล็ก...คิดถึงเหมือนกัน อย่างอแงนักสิ...จ้า รู้แล้วจ้า เดี๋ยวหมดหน้ามรสุมจะไปหาทันทีเลย”
มันปูเดินเข้ามาจะหยิบแก้วนมเย็นของนาบุญ เธอร้องห้ามลูกชายจนคนที่โทร.มาได้ยิน ถามนาบุญว่าเสียงใคร ท่าทางจะสวยด้วย
“ไม่มีอะไร แค่คนที่เกาะ คิดมากไปได้” พูดแล้วนาบุญเดินห่างออกไป รัตตวัลย์หน้าเศร้านึกว่าเขาคุยกับแฟน เธอรู้สึกหม่นหมองเพราะหลงรักนาบุญเข้าแล้ว
“คุณแม่เป็นอะไรครับ วันนี้หน้าเศร้าจัง” มันปูทักซื่อๆประสาเด็ก แต่คุณแม่คนสวยกลับร้อนตัว
“เปล่าจ้ะ เรื่องของคุณอาเขาไม่เกี่ยวกับแม่สักหน่อย แม่จะเศร้าทำไมเนอะ”
เสียงนาบุญหัวเราะดังแว่วมา เขายังคุยโทรศัพท์ไม่เลิกรา “ฮ่ะๆๆ เอาน่า อีกแป๊บเดียว เดี๋ยวจะรีบบินไปหาเลย คิดถึงมาก...ได้ อยากไปไหนเดี๋ยวพาไปทุกที่เลย”
รัตตวัลย์ได้ยินทุกคำ จิตใจห่อเหี่ยวแต่ฝืนยิ้มเพราะลูกชายยืนอยู่ตรงหน้า
ที่แท้ผู้หญิงที่โทร.หานาบุญคือจิราน้องสาวของเขานั่นเอง เธอยิ้มร่าคุยกับพี่ชายอย่างมีความสุข เกริ่นเรื่องไผทกำลังตามเบาะแสพิลาสลักษณ์ที่หายตัวไป
“เดี๋ยวจิรากับพี่ไผทจะไปที่โรงแรมบุรินทรอีกรอบ คราวที่แล้วเหลวเป๋ว ไม่ได้อะไรเลย”
“โรงแรมนี้ชื่อคุ้นๆ”
“ก็ของลูกเขยคุณรักษาไงคะ โรงแรมใหญ่ มีสถานบันเทิงครบวงจร”
“เดี๋ยวนี้ยังเป็นผู้ช่วยนักสืบอีกหน้าที่นะเรา”
“แซวอีกแล้วพี่บุญน่ะ ก็พี่ไผทไม่มีใครน้องก็ต้องช่วยสิ อย่าให้พี่มีแบบนี้มั่งแล้วกัน จะแซวให้ไปไม่เป็นเลย”
“กลัวที่ไหน ยังไงก็ฝากบอกไอ้ไทด้วยว่าดูแลน้องสาวพี่ดีๆ ขี้บ่นขี้งอแงก็ที่หนึ่ง”
“ไม่พูดด้วยแล้ว แค่นี้นะคะ” จิรากดตัดสายไปอย่างเขินๆ
