สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 5
บรรดาผู้เช่าพอใจพากันกลับไป ตรีสุคนธ์เหนื่อยล้าเดินกลับเข้าห้องทำงานโดยมีรสสุคนธ์กับไฉนตามหลัง
รสสุคนธ์ออกตัวอย่างรู้สึกเสียหน้าว่าพวกคนเช่ารู้มาก ตอนเซ็นสัญญาก็รู้แล้วยังจะมาโวยวายกันอีก
“ถ้าไม่ลำบากเขาคงไม่มากันหรอก”
“แต่เรามีสิทธิ์ขึ้นตามสัญญานะคะ”
ตรีสุคนธ์ถอนใจ มองหน้าแล้วพูดกับหลานสาวอย่างปรานี “รส...บางครั้งก็ใช่ว่าเรายึดแต่ตัวอักษร ตัวสัญญาเท่านั้น แต่เรายังต้องรู้จักเมตตา เห็นใจคนอื่นบ้าง ถ้าเขาอยู่ไม่ได้ เราก็อยู่ไม่ได้นะ คนทำบัญชีก็แบบนี้ ทุกอย่างต้องเป๊ะตามนั้น บาทนึงก็ขาดไม่ได้”
ไฉนนิ่งคิดไตร่ตรองก่อนเสนอแนะ “ให้คุณปารเมศ มาช่วยด้านบริหารดีไหมครับ คุณรสไม่ถนัดทางนี้เลย ทำต่อไปก็ต้องเกิดปัญหาอีก”
“ลองคุยดู ให้มาช่วยด้านบริหารอย่างเดียวพออย่าไปรบกวนมาก เกรงใจเขา” พูดแล้วตรีสุคนธ์ถอนใจยาว อึดอัดใจที่ต้องให้ปารเมศมาช่วย ทั้งที่ไม่อยากให้มายุ่งสักนิด
ooooooo
หลังจากคุยกับชุมพลแล้ว นาบุญตามรัตตวัลย์มาที่บ้าน หญิงสาวซักถามเรื่องญาติของเขา พอได้คำตอบว่ามาธุระ อดบ่นไม่ได้ว่าไม่มีใครมาปล้นอย่างที่คิด อุตส่าห์เตรียมตัวแทบตาย
“ไม่ประมาทน่ะดีแล้ว เตรียมตัวเก้อดีกว่าเกิดเรื่องแล้วไม่รู้จะวิ่งหนีไปทางไหน วันนี้คุณอยู่แต่ในบ้านนะ อย่าออกไปไหน”
“ทำไม”
“ไม่อยากให้ใครมาเห็น เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง”
“นี่คุณ...ให้ฉันกลับไปกับพวกนี้ได้ไหม”
“ไม่ได้ ในเรือมีแต่ผู้ชาย ผู้หญิงคนเดียวหลุดเข้าไปคิดว่าจะเหลือมั้ย”
รัตตวัลย์ชะงักหน้าจ๋อย นาบุญถอนใจแล้วผละไป...
ในวันที่ชุมพลมาที่เกาะถ้ำ จิรากับไผทไปค้นห้องพักของพิลาสลักษณ์แล้วพบหมวกอาบน้ำระบุชื่อโรงแรมบุรินทรของปารเมศที่หาดใหญ่
“ในตู้มีอยู่หลายใบเลยค่ะ แสดงว่าลักษณ์ต้องไปโรงแรมนี้บ่อย”
คำพูดของจิราทำให้ไผทเฉลียวใจว่าแฟนของพิลาสลักษณ์อาจทำงานที่โรงแรมนั้น ต่างมองหน้ากันอย่างมีความหวังและคิดที่จะสืบต่อ...
ด้านชุมพลยังอยู่ที่เกาะถ้ำ ทั้งที่นาบุญคุยธุระเสร็จก็แยกตัวไปนานแล้ว ชุมพลเหมือนมีลับลมคมในโอ้เอ้ไม่อยากกลับ บอกสนว่าตนจะไปหานายหัวก่อน
ขณะเดินผละจากสนมา ชุมพลเฉียดไปทางเอิบกับชา จู่ๆเอิบเดินมาชนชุมพลจนล้มเพื่อสอดแผนผังของเกาะถ้ำให้...ที่แท้สองคนรู้จักกัน ชุมพลกำลังคิดไม่ซื่อกับนาบุญเพราะความโลภ
เมื่อชุมพลมาถึงบ้านพักของนาบุญ เขาต้องผิดหวังเพราะเจ้าของบ้านไม่ยอมให้เข้า นาบุญไม่ต้องการให้ญาติของเขาเห็นสองแม่ลูก แต่ท่าทางรัตตวัลย์อาวรณ์อยากจะกลับไปพร้อมชุมพล
