รอยอาฆาต
ตอนที่ 13
หลายครั้งที่ดิฉันไม่มีเงินลงทะเบียนเรียน ไม่มีเงินกินข้าว ก็ได้อินทิรานี่แหละค่ะที่ให้ยืม...” ตำรวจถามว่าอินทิราเอาเงินมาจากไหน “เธอขายของในตลาดนัด ทำงานรับจ้างทุกอย่าง ดิฉันเองก็เคยไปขายของกับเธอเหมือนกัน แต่ก็สู้อินทิราไม่ได้”
“แล้วคุณไม่คิดเหรอว่า การเอาข้อมูลของทางราชการไปบอกกับบุคคลภายนอกแบบนี้ มันเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง”
“แต่ดิฉันไม่คิดว่าอินทิราจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคดี เธอแค่บังเอิญเป็นหลานของทนายมาโนชญ์เท่านั้น”
“ถึงอินทิราจะบริสุทธิ์ แต่อัณศยาก็เป็นน้องสาวอินทิรา...” รองฯนรินทร์แทรกขึ้น ชี้ให้เห็นว่า “การตายของเจ้าตัวไพศาล นายพิรุณ นางสาว
ดุจดาว ทำให้อัณศยากลายเป็นผู้ที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด มากกว่าลูกเจ้าสัวไพศาลคนอื่น ถ้าคุณไม่ส่งข่าวให้อินทิรารู้ ป่านนี้เราก็ได้ตัวอัณศยามาสอบปากคำแล้ว”
นรีเหลือบมองกล้องถ่ายทอดสดที่วางอยู่ เธอรู้ว่าคมกริชอยู่ข้างหลังกล้องตัวนั้น ตัดสินใจพูดอย่างเข้มแข็งทั้งที่น้ำตาคลอเสียใจในสิ่งที่
ตัวเองทำและการตัดสินใจครั้งสำคัญว่า
“ดิฉันขอโทษค่ะ ถ้าทุกท่านคิดว่าดิฉันได้ทำในสิ่งที่ไม่เหมาะสมลงไป ดิฉันขอพิจารณาตัวเองด้วยการลาออกค่ะ”
คมกริชที่นั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์โกรธมาก
ลุกปิดจอแล้วเดินออกไปเจอนรีที่หน้าห้องสอบสวน จ้องหน้าถามว่าคิดว่าการลาออกมันจะทำให้
ทุกอย่างจบลงง่ายๆงั้นหรือ นรีตอบน้ำตาคลอว่า
มันเป็นการแสดงความรับผิดชอบของตน
“แต่มันตลกนะกับข้ออ้างเรื่องบุญคุณต้องทดแทน”
“ค่ะ...เพราะถ้าไม่มีเงินของอินทิราในวันนั้น...
ก็จะไม่มีดิฉันในวันนี้”
“น่าสมเพช!”
“ใช่ค่ะ...ทั้งน่าสมเพชและเห็นแก่ตัวจนไม่มีสิทธิ์ขอสารวัตรให้ยกโทษให้ แต่ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับสารวัตรบ้าง...สารวัตรจะเลือกอะไรคะ บุญคุณหรือความถูกต้อง”
“ที่พูดออกมาแสดงว่าคุณไม่สำนึกเลย”
“ดิฉันขอโทษค่ะ ถ้าพูดแล้วทำให้สารวัตรเข้าใจผิด แต่เรื่องที่เกิดขึ้น ดิฉันเสียใจจริงๆ ดิฉันยอมรับค่ะว่าทำผิด ที่เอาเรื่องส่วนตัวมาอยู่เหนือความถูกต้อง แต่มันเป็นเรื่องยากสำหรับดิฉันจริงๆ ถ้าจะปฏิเสธคำขอร้องของคนที่เคยช่วยเหลือดิฉันมา...”
นรีมองหน้าคมกริชอย่างรู้สึกผิด ในขณะที่คมกริชทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ เสียใจ ในที่สุดเขาหันเดินหนีไป นรีมองตามน้ำตาไหลพราก พึมพำทั้งน้ำตาก่อนเดินออกจากสำนักงานไป...
“ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่ผ่านมา...ลาก่อนค่ะ”
อัมราเดินไปส่งนรีที่ลานจอดรถ ถามอยากให้เพื่อนยั้งคิดว่าตัดสินใจดีแล้วหรือ นรีตอบอย่างน้อยใจแกมประชดคมกริชว่า คิดดีแล้ว อยู่ไปก็รำคาญหูรำคาญตากันเปล่าๆ...เขาคงไม่ยกโทษให้ตนแล้ว
