รอยอาฆาต
ตอนที่ 13
“ไม่ว่าแม่จะเป็นอะไร...แม่ก็ยังเป็นแม่ของผม...” ศจีถามว่าไม่รังเกียจแม่ใช่ไหม “ผมไม่รังเกียจแม่ของผมหรอกครับ ผมยังรักเคารพแม่เหมือนเดิม อย่าหายไปจากชีวิตผมอีกนะครับ...นะครับ...แม่”
“แม่สัญญา...แม่จะไม่ทอดทิ้งภามอีกแล้ว ภามคือดวงใจของแม่...”
สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ด้วยความรักและสะเทือนใจ
ooooooo
เสธ.เป้าถูกสารวัตรคมกริชสอบสวน
คมกริชถามว่าครูนงนารถให้การว่าเธอร่วมมือกับชิดชัยโดยมีเสธ.คอยสนับสนุนช่วยเหลือ
จริงหรือไม่
เสธ.บอกว่าไม่จริง ตนไม่รู้จักสองคนนั้น คมกริชถามว่าแล้วรู้จักทนายมาโนชญ์ไหม เสธ.รับว่าเราเป็นเพื่อนนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน
“ตอนที่ทนายมาโนชญ์ขับรถตกเขา เสธ.เคยให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ว่า ทนายมาโนชญ์จะต้องไม่ตายฟรี จำได้ไหมครับ” เสธ.บอกว่าตอนนั้นตนเข้าใจผิดว่าทนายมาโนชญ์โดนฆ่าตาย
คมกริชดักคอว่า “ก็เลยอาฆาตแล้วร่วมมือกับพวกคนร้ายในคดีฆ่าเจ้าสัวไพศาล”
“ไม่ใช่!!!” เสธ.ตบโต๊ะปัง “ผมมารู้ทีหลังว่าทนายมาโนชญ์ตายเพราะอุบัติเหตุ ผมไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะไปแก้แค้นเจ้าสัวไพศาล”
คมกริชถามว่าเสธ.กำลังปฏิเสธ เสธ.เป้าหงุดหงิดบอกว่าตนปฏิเสธมาเป็นร้อยครั้งแล้ว
เมื่อไหร่จะเลิกถามซ้ำไปซ้ำมาเสียที แล้วหันถามทหารพระธรรมนูญว่าตนมีสิทธิ์ให้การในชั้นศาลได้ใช่ไหม ทหารพระธรรมนูญบอกว่ามีสิทธิ์ เสธ.บอกคมกริชว่าจากนี้ไปตนจะให้การชั้นศาลเท่านั้น
คมกริชบอกว่าตนมีสิทธิ์จะถาม เสธ.บอกว่าตนก็มีสิทธิ์ที่จะไม่ตอบเหมือนกัน
คมกริชบอกว่างั้นก็ต้องกักตัวเสธ.ไว้ในห้องขัง เสธ.ถามว่าจะเอาตนติดตะรางหรือ คมกริชบอกว่าใช่
“ติดตะราง...ฮ่ะๆๆ” เสธ.เป้าแค่นหัวเราะ มองหน้าคมกริชอย่างเกลียดชัง อาฆาตแค้น!
ooooooo
ไม่ทันข้ามวัน รองฯนรินทร์ก็บอกกับคมกริชว่า เสธ.เป้าได้ประกันตัวแล้ว คมกริชถามอย่างเข้าใจไม่ได้ว่าไหนว่าหน่วยเหนือเปิดทางให้จัดการแล้ว รองฯนรินทร์บอกว่ามีนักการเมืองลงมายุ่ง
“กฎหมายไม่เป็นกฎหมาย กฎหมายขาดความศักดิ์สิทธิ์ก็เพราะนักการเมืองพวกนี้” คมกริชโกรธมาก
“เอาล่ะ เราทำหน้าที่ของเราดีที่สุดแล้ว ยังไงก็รีบรวบรวมสำนวนส่งฟ้องศาลดีกว่า”
“ครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด”
เมื่อคมกริชออกไป เจอ เสธ.เป้ากับนายทหารพระธรรมนูญเดินสวนมา เขาถูก เสธ.เป้าหัวเราะเยาะว่าไหนจะเอาตนติดตะรางไง คมกริชสวนทันควันว่า ครั้งนี้ เสธ.รอดก็ดีใจด้วย แต่ครั้งหน้าไม่แน่หรอก
“ยังมีครั้งหน้าด้วยเหรอ”
“ในศาลไงครับ”
“ในศาล...ฮ่ะๆๆ” เสธ.เป้าหัวเราะเย้ยแล้วเดินเลยไป คมกริชมองตามอย่างหมั่นไส้
