รอยอาฆาต

“เรื่องที่ผมโดนแทง มันคือคำสั่งของเฮีย...”

“ถูกต้อง...ฉันสั่งให้ไอ้เคไปสั่งสอนความปากโป้งของแกไงภาม หึๆ”

ภามเสียใจมาก ถามว่าเฮียคิดจะฆ่าตนอีกคนหรือ? ใจคอเฮียจะฆ่าพี่ฆ่าน้องทุกคนเลยใช่ไหม เจ้าสัวบอกว่าตนไม่อยากทำ เพราะเขายังมีประโยชน์ยังช่วยงานตนได้ แต่เมื่อเขาไม่รู้จักหุบปาก ตนก็เลยต้องทำแบบนี้ ภามแย้งเรื่องนี้อัณศยาไม่เกี่ยว ถามว่า “เฮียคิดจะทำอะไรอัณศยา”

“ก็เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนรักของแกไง...เธอจึงเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นตัวประกัน พี่น้องฉันยังฆ่ามาแล้ว กะอีแค่ผู้หญิงอีกคน ทำไมฉันจะทำไม่ได้”

“อย่า...อย่าทำแบบนั้น ผมขอร้อง” เจ้าสัว

ยื่นคำขาดว่างั้นเขาต้องหุบปาก “ครับ...ผมยอมแล้ว ผมจะไม่พูดเรื่องที่เฮียไม่สบายใจอีก ขออย่างเดียวอย่าทำอะไรผู้หญิงคนนั้น...เพราะผม...เลิก...กับเธอแล้ว”

ภามปดเพื่อปกป้องอัณศยา เจ้าสัวย้ำถาม “เลิก?” ภามยืนยันว่าตนไม่ได้คิดจริงจังอะไร แค่คบเล่นๆ แล้วตอนนี้เธอก็จบการฝึกงานแล้ว เจ้าสัวเดินเข้ามาประจันหน้าปราม

“งั้นแกจำเอาไว้ดีๆ วันใดที่แกบิดพลิ้ว ฉันจะไม่ฆ่าแก แต่จะฆ่าผู้หญิงที่แกรักทุกคน”

พูดแล้วเจ้าสัวไพศาลเดินไปกับเค ปล่อยภามให้ยืนรู้สึกผิดที่เขาเกือบทำให้อัณศยาได้รับอันตราย

ดังนั้นในวันที่ขับรถพาอัณศยาไปส่งอินทิรากลับปายที่สถานีรถไฟ เขาจึงบอกเลิกกับอัณศยาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีเหตุผลใดๆทั้งสิ้น เพียงแต่บอก “เราเลิกกันนะ...ลาก่อน”

จึงเป็นปัญหาค้างคาใจอัณศยาแต่นั้นมาว่า เขาเลิกกับตนเพราะอะไร?? จนวันนี้เพิ่งได้รับ

คำตอบจากการบอกเล่าของกำจรนี่เอง...

“คุณภามจำเป็นต้องบอกเลิกคุณอัณ เพื่อให้คุณอัณปลอดภัย ตั้งแต่ผมรู้จักคุณภามมา ผมไม่เคยเห็นคุณภามรักผู้หญิงคนไหนเลย นอกจากคุณอัณครับ”

“แต่เขาน่าจะบอกฉัน...” เสียงเธอแผ่วน้ำตาไหลพราก

“ดีแล้วครับที่คุณอัณไม่รู้...เพราะมันเป็น

ทางเดียวที่จะทำให้คุณปลอดภัย”

ยิ่งรู้ความจริงและการปกป้องตนของภาม อัณศยาก็ยิ่งร้องไห้อย่างสะเทือนใจ

ooooooo

ฝ่ายหมวดนรีถูกสอบสวนต่อหน้ารองฯนรินทร์และนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่อีก 3-4 นาย และมีกล้องวิดีโอเล็กๆวางไว้ที่มุมหนึ่ง นรีให้การกับตำรวจที่สอบสวนว่า

“ดิฉันติดต่อกับอินทิราแบบลับๆค่ะ สิ่งที่ดิฉันทำลงไป มันเป็นคำร้องขอจากอินทิรา ซึ่งดิฉันปฏิเสธไม่ได้”

“มีเหตุผลอะไรถึงปฏิเสธไม่ได้”

“อินทิราเป็นเพื่อนของดิฉันที่มหาวิทยาลัย เธอมีบุญคุณและคอยช่วยเหลือดิฉันมาตลอด