รอยอาฆาต
ตอนที่ 13
“ตั้งแต่เล็กจนโต พี่อินต้องเหนื่อยเพราะอัณมาตลอด จนถึงตอนนี้อัณก็ยังทำให้พี่อินไม่สบายใจ”
“มันไม่ใช่ความผิดของใคร ไม่มีใครตั้งใจให้เป็นแบบนี้ เรามีกันอยู่แค่สองคน ถ้าอัณเจ็บพี่ก็เจ็บเหมือนกัน”
อัณศยาน้ำตาไหลพราก อินทิราเช็ดน้ำตาให้น้องอย่างอ่อนโยน ทะนุถนอม...
จัดอาหารเสร็จ อัณศยากลับกินไม่ลง อินทิราถามว่าคงเครียดมากเลยใช่ไหม
“ค่ะ...ในหัวมีแต่เรื่องเดิมๆ คิดวนไปวนมาจนล้าไปหมด...”
“งั้นกินน้ำก่อน” อินทิราลุกไปหยิบน้ำ แต่น้ำหมด เธอบอกว่าเดี๋ยวพี่มานะ แล้วเดินออกจากห้องไปที่เคาน์เตอร์บอกพนักงานว่าขอน้ำสองขวด พนักงานบอกให้รอสักครู่แล้วลุกไปหยิบน้ำ
ขณะอินทิรายืนรอน้ำอยู่นั่นเอง ตำรวจสองนายเดินเข้ามาถามพนักงานอีกคนว่า วันนี้มีแขกกี่ห้อง พนักงานบอกห้าห้อง ตำรวจขอดูรายชื่อ
อินทิราใจไม่อยู่กับตัวรีบกลับห้องบอกอัณศยาที่กำลังล้างจานว่าเราต้องรีบไปแล้ว
“ทำไมคะ”
“ตำรวจ”
คำตอบสั้นๆแต่ทำให้อัณศยาวางมือจากจานชามทันที อึดใจเดียวสองพี่น้องก็ออกจากห้องโดยอัณศยาใส่หมวกและแว่นปิดบังใบหน้า
ขณะเดินไปที่รถ ตำรวจสองนายนั้นหันมองสองสาว อินทิราเลยยิ้มให้กลบเกลื่อนพิรุธ แล้วรีบไปขึ้นรถ ตำรวจทั้งสองคุยกันแต่สายตามองมาที่สองสาว ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด
อินทิราตั้งสติสตาร์ตรถ แต่พอจะออกรถ พนักงานก็เดินเข้ามาขวางรถ อินทิราตกใจถามว่ามีอะไรหรือ พนักงานบอกว่า “น้ำได้แล้วค่ะ” แล้วยื่นน้ำให้สองขวด อินทิรารับน้ำแล้วรีบขับรถออกไปทันที
ออกจากรีสอร์ตมาได้ครู่หนึ่ง อัณศยาหันมองข้างหลัง อินทิราถามว่า
“มีใครตามมาไหมอัณ”
“ไม่มีค่ะ”
“โชคดีที่พี่ใช้ชื่อตัวเองตอนลงชื่อเข้าพัก
ไม่งั้นคงไม่รอด” อัณศยาถามว่าแล้วเราจะไปไหนกันต่อ “พี่ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ถ้าอัณง่วงก็หลับไปก่อนนะ ไม่ต้องห่วงอะไร”
“ค่ะพี่อิน” อัณศยารับคำ แต่หันมองออกไปนอกรถอย่างเหม่อลอย...เศร้าหมอง อินทิราเห็นแล้วยิ่งสงสารน้องจับใจ...
ooooooo
วันนี้นรีไปที่สำนักงานตำรวจเพื่อบอกข้อมูลบางอย่างที่เธอรู้ก่อนชิดชัยตายแก่คมกริชอย่างที่เธอตั้งใจไว้ ว่าแม้จะลาออกจากราชการแล้วแต่ความรับผิดชอบยังอยู่
คมกริชถามว่าเธอไปทำอะไรที่โรงพยาบาล นรีบอกว่าตนสังหรณ์ใจว่านายชิดชัยอาจไม่ปลอดภัย คมกริชประชดว่า
“อย่าคิดว่ามันจะลบล้างความผิดได้”
