รอยอาฆาต
ตอนที่ 13
“คนที่เอารถที่มีคนตายมาขับต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเนี่ย...เธอว่าจะเป็นคนประเภทไหน”
“ถ้าไม่รักมากก็คงจะแค้นมาก ฉันว่ารถคันนี้ คงเป็นตัวแทนความแค้นที่อินทิราสะสมเอาไว้ตั้งแต่เด็กจนโต”
“แล้วเธอว่าตอนนี้ อินทิรากับอัณศยาหนีไปอยู่ที่ไหน”
นรีไม่ตอบแต่สมองคิดค้นเครียด...
ooooooo
วันต่อมา อินทิราขับรถไปจอดที่ปั๊มแล้วลงไปซื้อเครื่องดื่ม กลับมาเห็นอัณศยานั่งซึมเศร้าอยู่ก็ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ อัณศยารับแล้ววางไว้ อินทิราถามว่าไม่จิบหน่อยหรือ อัณศยาบอกว่าตนทานอะไรไม่ลง
อินทิราถอนใจตำหนิตัวเองว่าทำให้น้องต้องเป็นแบบนี้ อัณศยาบอกว่าไม่ใช่พี่อิน เราสองคนไม่ได้ทำผิดอะไร เราแค่โชคร้ายที่ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่คุณลุงเป้าทำ แล้วบอกอินทิราด้วยสีหน้าจริงจังว่า
“พี่อินคะ...เราจะขับรถไปเรื่อยๆแบบนี้ไม่ได้นะคะ”
อินทิราถามว่าแล้วเราควรจะทำยังไงกันดี อัณศยาเสนอให้หาทางมอบตัวสู้คดีกันเถอะ อินทิราส่ายหน้าทันทีบอกว่าตนทนไม่ได้ที่จะเห็นน้องโดนจับ อัณศยาติงว่าแต่มันก็ดีกว่าอยู่กันแบบนี้ เงินในบัญชีก็ร่อยหรอลงทุกวัน
“งั้นพี่จะลองโทร.หาลุงเป้าดู บางทีลุงอาจมีลู่ทางดีๆ”
“แต่ลุงเป็นคนร้ายนะคะ ถ้าเราเข้าไปพัวพันอีก จะยิ่งไปกันใหญ่นะคะ เราต้องมั่นใจในความบริสุทธิ์ของเรา แล้วเผชิญหน้ากับความจริงค่ะ” อินทิราถามว่าอัณคิดจะทำอะไร “อัณอยากติดต่อคุณภามกับทนายวิวัฒน์ เขาสองคนจะช่วยเราได้ค่ะ”
“ถ้าจะติดต่อคุณภาม งั้นขอให้พี่เป็นคนคุยกับเขาได้ไหม...” อัณศยาถามว่ามีอะไรหรือ “เปล่า...พี่แค่กลัวว่าจะถูกหักหลัง กลัวว่าเขาจะติดต่อตำรวจให้มาล้อมจับเรา”
“ค่ะ...เรื่องนี้แล้วแต่พี่อิน” อัณศยาตอบอย่างหัวอ่อนเชื่อมั่นพี่สาวเต็มที่
อัณศยาโทร.ถึงภาม พอภามรับสายเขาถามว่าตอนนี้เธออยู่ไหน เธอบอกว่าอยู่กับพี่อิน
“เราต้องเจอกัน ผมอยากช่วยคุณ...”
อินทิราดึงโทรศัพท์จากอัณศยาไปพูดต่อทันที
“คุณภาม...ถ้าคุณอยากช่วยฉันกับน้อง คุณออกมาคุยกับพวกเราหน่อยได้ไหม” ภามตอบรับทันที ถามว่าจะให้ไปเจอกันที่ไหน “เดี๋ยวฉันส่งโลเกชันไปให้ แต่ขอให้มาคนเดียวนะคะ”
“ครับ”
พอภามรับปาก อินทิราวางสายส่งโลเกชันไปให้แล้วปิดโทรศัพท์เลย ภามพยายามโทร.กลับแต่โทร.ไม่ติดแล้ว อินทิรากับอัณศยามองหน้ากัน แล้วอินทิราก็เอ่ยว่า
“หวังว่าเขาจะไม่ทรยศเรานะ”
“คุณภามเป็นคนเดียวที่อัณเชื่อใจค่ะ”
ไม่นานภามก็ขับรถมาที่ปั๊ม อัณศยากับอินทิราแอบดู อัณศยาบอกว่าเขามาคนเดียว ไม่มีคนตาม
“เดี๋ยว...ขอดูให้แน่ใจก่อนว่าคนที่อยู่รอบๆนั่นพวกตำรวจหรือเปล่า...”
อินทิราสำรวจไปรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.บอกภาม
“เดินตรงไปข้างหน้า...เราจะไปรอคุณที่นั่น...”
ooooooo
