พ่อมดเจ้าเสน่ห์

บนตึกใหญ่ ตลับเดินไปห้องพระ แมทธิวแอบเพ่งกระแสจิตใส่ “ลืม! ขอให้คุณย่าจงลืม”

ตลับหยุดเดินนิ่วหน้าเหมือนพยายามนึกว่าตนเองจะทำอะไร แมทธิวทำทีเดินสวนมาถามว่าย่าจะไปสวดมนต์หรือ ตลับจำได้ว่าตนสวดมนต์ตั้งแต่เช้ามืดแล้วแต่ไม่รู้ว่าเดินมาทำไม แมทธิวปลอบให้ค่อยๆคิดก็คงคิดออก

“ไม่ล่ะ นึกไม่ออกก็ไม่อยากจะนึกให้ปวดหัว แมทล่ะลูกมาทำอะไรที่นี่”

“ผมเห็นคุณย่ามาทางนี้ก็เลยตามมา ว่าจะชวนคุณย่าไปฉีดยาป้องกันไข้หวัดใหญ่น่ะครับ หรือคุณย่าจะให้ผมเอายามาฉีดให้ที่นี่ก็ได้”

“ขอบใจมากที่เป็นห่วงย่า...ย่าไปที่โรงพยาบาล

ดีกว่า จะได้แวะเยี่ยมคุณปรารถแกด้วย เอาเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ” พูดจบตลับเดินกลับห้องโดยมีแมทธิว

ช่วยประคอง

แมทธิวกลับเข้าห้องด้วยความรู้สึกผิดที่ใช้มนตร์กับย่า มีเสียงแทรกในสมองว่า

“เจ้าทำก็เพื่อปกป้องพวกพ้องของเรา” แมทธิวเถียงว่าไม่ควรทำกับย่า

“นักล่าต่างหาก นักล่าไม่ใช่คุณย่า!” เสียงในหัวแย้ง แมทธิวโต้ตนเป็นนักล่า ในหัวเถียงว่าไม่ใช่ ตนเป็นพ่อมด...เป็นพ่อมด...แมทธิวส่ายหัวด้วยความเครียดหนัก

ooooooo

ด้วยความเป็นห่วงชิคเก้น ทาฮีร่าเตรียมของกินไปฝาก มีทั้งปลาทู ลูกฟิค นมสิงโต ใยแมงมุมปั่น น้ำลายคางคก ตับจระเข้ รากต้นตำแยและอื่นๆอีกมากมายจนโรซี่ต้องเร่งให้รีบไป

จู๊ฟรอรับทาฮีร่ากับโรซี่ที่หน้าบ้านตามคำสั่งของโรมที่ให้มาเป็นผู้พิทักษ์ ทาฮีร่าชักฉุน

“อย่างฉันเนี่ยนะต้องมีผู้พิทักษ์ ฉันคือแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ เชี่ยวชาญชำนาญเวทมนตร์คาถาตัวแม่! ตัวยายซะด้วยซ้ำ แหม...ยิ่งพูดของยิ่งขึ้น โรมนะโรมให้ไอ้เจ้าพ่อมดเมื่อวานซืนมาเป็นผู้พิทักษ์ฉัน!” จู๊ฟขยาดความโกรธของคุณยายพันปี ยื่นมือไปช่วยถือของ ทาฮีร่าหมั่นไส้ “แหมมันคันปากอยากจะสาปซะให้รู้แล้วรู้รอด!”

จู๊ฟสะดุ้งสุดตัว ทาฮีร่าเข้าใจว่ากลัวถูกสาป โรซี่อธิบายว่า “เปล่าค่ะ เขากลัวว่าสาปอย่างแล้วจะกลายเป็นอีกอย่างที่มันแย่กว่าเดิมค่ะ...เฟล!”

จู๊ฟรับว่าใช่ ทาฮีร่าหันขวับมาทำตาเขียวใส่ เขาหัวหดรีบชวนให้ไปกัน...ในขณะที่หยดย้อยเอาอาหารมาให้ปรารถนาแล้วกวาดตามองไปทั่วห้องว่าคางคกยังอยู่หรือไม่ ถ้ายังอยู่จะชู้ดออกทางหน้าต่าง ปรารถนาซึ่งที่จริงคือชิคเก้นเตือน ระวังจะถูกหักเงินเดือน หยดย้อยขำว่าคางคกหรือที่จะหักเงินเดือนตน ว่าแล้วก็กลับออกไป

ชิคเก้นเห็นกำแพงปูดเป็นรูปคนก็รีบไปดึงอาวุธที่ติดกำแพงออกให้ทุกคนออกมาได้อย่างสะดวก พอชิคเก้นเห็นของที่ทาฮีร่านำมาฝากก็ดีใจ แต่ไม่วายบ่นเล็กน้อยตามนิสัย โรซี่ถือโอกาสชวนจู๊ฟออกไปเดินเล่น พอดีคางคกซึ่งคือปรารถนากระโดดออกมามองตาปริบๆ โรซี่ทักทายและให้กำลังใจว่าพวกตนกำลังหาทางช่วย ทาฮีร่าจะเสกให้กลับเหมือนเดิม ทุกคนห้าม