พ่อมดเจ้าเสน่ห์
ตอนที่ 7
กุลนภากับวิวรรณกลับออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ถกกันว่าปรารถนาเปลี่ยนไป จากที่ไม่เคยเรียกตัวเองว่าฉัน...พอดีมาริสาเดินออกมาจึงโดนสองสาวแดกดันว่า เธอคงทำให้ปรารถนาเกลียดพวกตนเพราะอยากได้สมบัติ มาริสาปฏิเสธ กุลนภาสวน
“ไม่เชื่อ!”
“แม่คนนี้ฉลาดอย่างที่วิคิดไม่ถึงเลย ทำเป็นสงบเสงี่ยมทำเป็นติ๋มๆหงิมๆที่แท้ก็ร้ายสุดๆ”
“โธ่...กุลน่ะรู้นิสัยมานานแล้ว” ทันใดโมนาเข้าสิงมาริสาตาเขียวขึ้นมา กุลนภาไม่ทันสังเกต “ฉันล่ะหมั่นไส้ไอ้ท่าทางติ๋มๆหงิมๆของเขาเหลือเกิ๊น!”
“งั้นเอาแบบนี้ดีไหมล่ะ” มาริสาซึ่งโดนโมนาเข้าสิงตบหน้าสองสาวคนละฉาด “แบบนี้สะใจดีใช่ไหม” สองสาวกุมหน้าคาดไม่ถึงว่าจะโดน แต่พอเห็นสายตาดุดันของมาริสาก็ขยาด สะกิดดึงกันเดินหนี มาริสามองตาถมึงทึงเข่นเขี้ยว “เกลียดนังมนุษย์สองคนนี่จริงๆ”
ooooooo
โรมนั่งพรมกลับมาบ้าน โรซี่กำลังเก็บดอกไม้อยู่กับซูซี่และเกอร์ทรู้ดที่หน้าบ้าน โรมรีบถามหาทาฮีร่า ทั้งสามช่วยกันบิวต์ว่า ทาฮีร่าเป็นอะไรไม่รู้ ดูเศร้าอย่างกับคนอกหัก โรมรีบเข้าบ้าน เห็นทาฮีร่านั่งอยู่ที่เก้าอี้โยกก็เข้าไปคุกเข่าตรงหน้าคิดว่าไม่สบาย
ทาฮีร่าส่ายหน้าแล้วขอดูมือหลานชาย โรมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือข้างที่ไม่เคยสวมแหวนให้ เธอขออีกข้าง โรมจำต้องยื่นมือให้ แล้วก็โดน
ทาฮีร่าถามถึงแหวน
“เมื่อเช้าที่ยายเห็นเป็นแหวนปลอมใช่ไหม” โรมรับคำไม่กล้าสบตา “โรมเอาแหวนของยายไปให้ใคร... ผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม” เห็นหลานอึ้งก็ถามเสียงสั่นอีกครั้งว่า “ใช่ไหม”
“คือ...เขาแค่ขอยืม...”
“โรมคงคิดว่ายายเป็นแค่ยายแก่หลงๆลืมๆก็เลยตบตายาย”
“เปล่าครับ!”
“แล้วทำไม! รู้รึเปล่าว่าแหวนวงนั้นมันสำคัญขนาดไหน”
โรมก้มกราบเท้าขอโทษ ทาฮีร่าเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นัยน์ตาเคร่งเครียด...นาดาลเห็นทุกอย่างผ่านลูกแก้วด้วยความเจ็บปวดตัดพ้อกับตัวเอง
“โรมลูกรักของพ่อ ทำไมลูกถึงทำอย่างนั้น นังนั่นมันเป็นทายาทของนักล่าลูกก็รู้ แต่ลูกก็ยังถอดแหวนให้มันไป”...
ทาฮีร่าถอนใจสงสัยตั้งแต่เช้าแล้วเรื่องแหวน แต่ที่ไม่ได้ถามเพราะมัวแต่เป็นห่วงชิคเก้น โรมไม่พอใจที่โมนาเอาเรื่องนี้มาฟ้อง ทาฮีร่าไม่ให้โทษโมนา โรมไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร “แหวนวงนั้น ถ้าตกอยู่ในมือมนุษย์ธรรมดาก็ไม่มีอิทธิฤทธิ์อะไร แต่ถ้าไปตกอยู่กับคนที่หลานมีจิตใจผูกพันด้วย แหวนวงนั้นจะทรงมหิทธานุภาพไม่ต่างอะไรกับที่อยู่กับพ่อมดแม่มด” ทาฮีร่าเห็นสีหน้าโรมก็รู้ทัน “โรมรู้แล้วใช่ไหม!”
