พ่อมดเจ้าเสน่ห์
ตอนที่ 7
โรมรับคำเสียงอ่อย ทาฮีร่าน้ำตาไหลริน โรมโผกอดอย่างสำนึกผิด “คุณยายครับ...โรมผิดไปแล้ว โรมขอโทษ โรมสัญญาจะเอาแหวนคืนมาให้ได้”
นาดาลได้ฟังลุกเดินออกจากบ้านทันที สีหน้าแววตาเขาเจ็บปวดรวดร้าว แหงนหน้ามองฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ร้องเรียกภรรยา “ฮันนา...คุณอยู่ที่ไหน! ฮันนา!”...
โรมยังคงขอโทษทาฮีร่าและจะยอมรับโทษจากเธอทุกอย่าง แม้จะให้ตนแตกสลายก็ยอม แม่มดพันปีกอดโรมด้วยความตกใจ
“ไม่เอาลูก! อย่าพูดอย่างนั้น ถ้าโรมแตกสลายไปแล้วยายจะอยู่กับใคร ถ้าจะให้อยู่กับไอ้ชิคเก้น ยายขอเลือกแตกสลายตามโรมดีกว่า”
“แต่โรมผิดจนไม่น่าให้อภัย...”
“ไม่มีความผิดอะไรที่ยายจะให้อภัยโรมไม่ได้ เอาอย่างนี้ ในเมื่อมันหลอกเอาของเราไปได้ เราก็ต้องหลอกเอาคืนมาให้ได้มั่ง”
“เขาไม่ใช่คนโง่ครับ...ผมต่างหากที่โง่...” โรมหน้าเศร้าสลด
“ไม่จ้ะ หลานของยายไม่ได้โง่เลย แต่ตาบอด! ยายเคยได้ยินพวกมนุษย์เขาพูดกันว่าความรักทำให้ตาบอด” ทาฮีร่าสงสารหลานพยายามปลอบ แต่พอโรมบอกว่าเขาโดนไล่ออกจากงานแล้วก็ฉุน “บังอาจ! แล้วโรมว่ายังไงล่ะ”
“ผมไม่ออกจนกว่าจะได้แหวนคืน”
“มันต้องอย่างนั้น โรมไม่ต้องกลัวเพราะยายจะจัดการเอง” ทาฮีร่าตบเข่าฉาด
โรมสะดุ้งว่าจะทำอะไร เธอบอกว่าจะสาป เขารีบปราม “ไม่เป็นไรครับ!”
“ไม่เป็นไรไม่ได้...นั่นมันแหวนของยาย แล้วนี่ก็หลานของยาย ยายจะสาป...”
“ได้โปรดเถอะครับ โรมเป็นคนผิด โรมขอแก้ไขด้วยตัวเอง คุณยายไม่ต้องเป็นห่วงครับ โรมมั่นใจว่าโรมทำได้ แต่คืนนี้โรมต้องไปช่วยจู๊ฟก่อน”
ทาฮีร่าจะไปด้วย โรมขอร้องให้รออยู่บ้าน เธอฉุนขึ้นมาอีกที่โดนขัดใจ โรซี่ส่งเสียงมาว่าเขากลัวเฟล...
ทาฮีร่าไม่เข้าใจ โรมแก้ตัวให้ว่า โรซี่หมายถึงให้ยายรอที่บ้านจะได้ไม่เฟล
“ไม่ใช่ค่ะ อยู่ที่ไหนก็เฟล...หมด”
โรมตัดบทรีบให้ความสำคัญกับทาฮีร่าว่าเป็นคนเดียวที่จะดูแลโรซี่และทุกคนทางนี้ได้...
ooooooo
