พ่อมดเจ้าเสน่ห์

โรมถามโมนาไปไหนมา เธอกวนกลับว่าสนใจด้วยหรือ โรมหน่ายใจหันไปบอกคนอื่นให้ไปทำงานตามหน้าที่ จู๊ฟกระซิบถามเกอร์ทรู้ดว่าโมนาไปเมืองมนุษย์ใช่ไหม เธอสวนทำไมไม่ถามถึงโรม จู๊ฟจึงบอกว่า ใครๆก็รู้ว่าโรมไปทำงานที่นั่น เกอร์ทรู้ดโบ้ยให้ไปถามโมนาเอง

“ถือว่าเป็นคนสนิทหมอโม หึ!” ซูซี่หมั่นไส้

จู๊ฟกลัวโมนาไปก่อเรื่องที่เมืองมนุษย์ ซูซี่ไม่แคร์ แต่จู๊ฟอยากให้เป็นมิตรไมตรีกันเพื่อจะได้เดินทาง

ไปมาหากันสะดวกมีการแลกเปลี่ยนความรู้กัน ซูซี่หาว่าจู๊ฟโลกสวยเกินไป

ooooooo

สารกิจพาเดชาเที่ยวผับแล้วกลับมาคุยต่อที่โรงพยาบาล เขารู้สึกถูกชะตากับหมอคนนี้มาก หยดย้อยชงกาแฟร้อนๆเข้ามาเสิร์ฟ สารกิจถามอาการปรารถนา หยดย้อยเริ่มเกริ่น สารกิจรำคาญบอกให้พอแล้วไล่กลับออกไป เธอเดินบ่นอุบที่ไม่ฟังความคิดเห็นเธอ

เดชานั่งขำ สารกิจบอกว่าหยดย้อยเป็นพี่เลี้ยงปรารถนาซึ่งเป็นอาของวิวรรณกับปราการ เธอเป็นโรคประสาทเห็นโน่นนี่ที่คนอื่นไม่เห็นกัน เดชาสงสัยว่าเห็นอะไรบ้าง

“ก็พวกพ่อมดหมอผีประมาณนั้น แต่ท่านรวยมหาศาล นายการกับยัยวิเป็นผู้รับมรดกกันสองคนสบายไป”

“คุณก็น่าจะมีสิทธิ์ได้เหมือนกัน” เดชากระตุ้น

สารกิจบอกว่าตนไม่ใช่หลานแท้ๆ เดชายุให้จีบวิวรรณ สารกิจเบ้ปากบอกวิวรรณพึงพอใจแมทธิว

จะเป็นจะตาย แต่เดชาก็ยุให้เขาสู้โดยจะคอยช่วย สารกิจเริ่มคิดตาม

ด้านณิศรานั่งมองแหวนที่นิ้วอย่างกระหยิ่มใจ ทดลองเสกดอกกุหลาบ ก็ปรากฏดอกกุหลาบช่อใหญ่ขึ้นตรงหน้า เธอฮึกเหิม “พ่อมดโรมหน้าโง่! นึกหรือว่าฉันจะคืนแหวนนาย”

ขณะเดียวกันโรมรู้สึกใจหายที่ไม่มีแหวนสวมนิ้ว กลับเข้าบ้านเห็นทาฮีร่ายังไม่นอนจึงเสกแหวนปรากฏที่นิ้วไว้ ทาฮีร่ากำลังทบทวนเวทมนตร์คาถาตามที่หมอสั่ง เธอบ่นว่าพออายุเป็นพันปีก็เลอะเลือน โรมเข้าประเล้า ประโลมว่ายายไม่ลืมตนก็พอ เธอกอดหลานชาย

“ต่อให้ยายจำใครไม่ได้สักคน แต่ยายก็จะไม่มีวันลืมโรม ไปนอนเถอะลูก เหนื่อยมาทั้งวันกับเกือบทั้งคืนแล้ว”

“คุณยายก็ไปนอนเถอะครับ โรมจะไปส่ง” โรมพาทาฮีร่ามาที่ห้องกล่าวราตรีสวัสดิ์

โรมกลับเข้าตะเกียงของตัวเอง...ด้วยความที่คิดถึงแต่เรื่องณิศรา จึงฝันว่าเขาไปหาเธอที่บ้าน แต่เธอกลับโยนเชือกวิเศษมามัดตัวเขาและขู่ว่าจะเผาทั้งเป็น เธอยกมือที่สวมแหวนพุ่งไฟออกมาเผาร่างเขา โรมพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการแต่ไม่สำเร็จ เสียงณิศราหัวเราะสะใจ