พ่อมดเจ้าเสน่ห์

นาดาลไม่พอใจที่เดวิดใช้แหวนทำร้ายโรมจึงส่งเสียงไปกำชับว่า ตนสั่งให้ใช้แหวนทำลายพวกนักล่าไม่ใช่ทำร้ายพวกเดียวกัน และย้ำอีกว่าอย่าทำอีกเด็ดขาดเพราะตนจับตาดูอยู่ตลอดเวลา เดวิดรับคำแต่ในใจอดน้อยใจไม่ได้ว่าทำไมพ่อถึงต้องคอยปกป้องโรม

ค่ำนั้นโรมยืนรอณิศราอยู่บนดาดฟ้าอย่างกระวนกระวายใจ ณิศรายังอยู่ในห้องทำงาน แกล้งไม่ไปให้ตรงเวลา พอดีอุษณีย์โทร.เข้ามา เธอรีบบอกแม่ว่าคืนนี้ต้องเข้าเวรแทนไม่กลับ หลังคุยกับแม่เสร็จ ณิศราเห็นเลยเวลานัดไปนานพอสมควรจึงขึ้นมาบนดาดฟ้าอย่างภูมิใจ...แต่แล้วกลับไม่เห็นโรมรออยู่ก็หุบยิ้ม โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง พอหันหลังกลับก็ชนเข้ากับเขาพอดี

“นึกว่าผมไม่มาเหรอ” โรมยิ้มใบหน้าอยู่ใกล้ชิด

ณิศราผลักโรมออกโวย “นายไม่ได้สำคัญขนาดจะทำให้ฉันนึกบ้านึกบออะไรหรอก”

“งั้นคุณก็คงขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์...”

“ใช่ แต่ตอนนี้ชักจะไม่บริสุทธิ์แล้ว ลงไปข้างล่างดีกว่า”

โรมรวบตัวณิศราไว้แล้วเรียกพรมวิเศษ แต่ไม่มีพรมปรากฏ เขาเรียกซ้ำอีกสองสามครั้งกว่าพรมจะมา พรมพูดอย่างงอนๆเห็นเขามีเพื่อนแล้ว ณิศราขำที่พรมงอนเป็น พรมหันไปเหวี่ยงใส่ว่าหัวเราะอะไร ณิศราชักสีหน้าพร้อมลุย โรมรีบห้ามทัพ พรมสะบัดเสียงใส่

“หมอโรมจะไปไหนก็รีบขึ้นมา ชักช้าแม่จะทิ้งไว้ที่นี่”

โรมชวนณิศรา พรมห้ามไม่ให้ขึ้น ณิศราก็ตั้งใจจะไม่ขึ้นพรมผืนนี้อีก พรมเยาะ

“ยังกับมีผืนอื่นให้ขึ้นนี่”

“ถึงไม่มีผืนอื่น ฉันก็จะไม่ขึ้นผืนนี้”

“ช่วยสงบปากสงบคำหน่อยได้ไหม ทั้งหนึ่งคนกับอีกหนึ่งผืนนั่นแหละ!” โรมปราม

“ฉันจะไม่มีวันขึ้นพรมผืนนี้อีกแล้ว ตอนแรกนึกว่าดี ที่แท้ก็...”

“ก็อะไร! พูดให้ดีๆนะยัยหนูเหวี่ยง!” โรมขำคำเรียกของพรม ณิศราหันขวับมองตาเขียว

“ญาติเสียเรอะ!”

“อ๋อ พวกพ่อมดแม่มดเราน่ะถึงเสียก็ซ่อมได้ไม่เหมือนพวกมนุษย์” พรมโอ้อวด

“พรมวิเศษ!” โรมปรามเสียงเข้ม พรมรีบแย้ง

“เราชื่อพรมมี่ โรซี่เป็นคนตั้งให้คล้องจองกัน”

“ถ้าขืนเรื่องมากปากมากต่อไปฉันจะโกรธ โกรธมาก และจะไม่มีวันพูดด้วยอีก”

พรมตกใจรีบห้ามโรมและขอโทษ โรมให้พรมสงบปากคำ พาตนกับณิศราไปดินแดนเวทมนตร์ พรมไม่ไป โรมยกมือร่ายมนตร์ พรมโดนบิดเป็นเกลียวร้องลั่นยอมแพ้ โรมหยุดแล้วพาณิศราขึ้นพรม แม้จะมีเสียงบ่นว่าเขาเห็นผู้หญิงดีกว่าพรม แถมแกล้งพยศเล็กน้อยก่อนออกตัว

พอณิศราได้มาดินแดนเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ก็ตื่นตาตื่นใจ พรมกระแนะกระแหนคงไม่เคยเห็น โรมเอ็ดไม่ให้พรมหาเรื่องแล้วไล่ให้ไปได้ พรมลอยขึ้นไม่วายบ่น

“หึ...พอหมดประโยชน์ก็ไล่เลย” ว่าแล้วก็กระฟัดกระเฟียดลอยไป