พ่อมดเจ้าเสน่ห์
ตอนที่ 7
“พี่วิเล่ามาเร็วๆเลยค่ะ หนูณิอยากรู้ว่าพี่กิจทำอะไรพี่วิ”
“ก็บอกแล้วไงว่าเขามองพี่แปลกๆแบบเอ้อ...เหมือนชอบพี่น่ะ” ณิศราอุทานดัง วิวรรณเอ็ด “อย่าเสียงดังสิหนูณิ!”
“ไม่มีใครได้ยินหรอกค่ะ เราอยู่กันแค่สองคน... พี่วิตาไม่ฝาดนะคะ”
“ไม่! แล้วพี่ก็ไม่ได้เข้าข้างตัวเองด้วย พี่เองก็งงเหมือนกันนะ”
ณิศราจะไปถามสารกิจ วิวรรณห้ามและกำชับอย่าเล่าให้ใครฟังเพราะอาย ณิศรารับรองแข็งขันว่าจะไม่กระโตกกระตาก จะเลียบเคียงถามดู...
ในเวลานั้นสารกิจกำลังนั่งเล่นเกมอย่างเมามัน พอเห็นณิศราเข้ามาก็รีบเก็บทำทีครุ่นคิด พอน้องสาวถามว่าคิดอะไร ก็เปรยว่าช่วงนี้แมทธิวจับตามอง หาว่าตนเอาแต่เล่นเกม ณิศรากลับคิดไปว่า
“เพราะอย่างนี้ พี่กิจถึงได้แย่งจีบพี่วิใช่ไหม”
สารกิจแปลกใจที่น้องรู้ เมื่อเธอรุกถาม เขาถามกลับถ้าจริงแล้วจะช่วยไหม ณิศราพูดยิ้มๆว่าต้องช่วยพี่ชายแท้ๆมากกว่าลูกพี่ลูกน้องแน่นอน สารกิจจึงยอมรับแต่ไม่ใช่เพราะชอบ
“เข้าใจละ จะแก้แค้นพี่แมท!”
“แล้วจะช่วยพี่รึเปล่าล่ะ”
“ช่วย แต่ห้ามพี่กิจทำให้พี่วิเสียใจนะ หนูณิสงสาร”
สารกิจจับหัวน้องสาวโยกอย่างทึ่งที่รู้จักสงสารคนอื่นเป็น คิดว่าไร้ความรู้สึก
“จะหาว่าหนูณิใจร้ายเหรอ!”
สารกิจรับว่าใช่ แล้วย้ำอย่าลืมสัญญา...ณิศรา
เดินจ้ำกลับห้อง ไม่สบอารมณ์กับคำที่พี่ชายว่าตนไร้ ความรู้สึก พลันชนเข้ากับโรมอย่างจัง เขารวบเอวเธอไว้ไม่ให้ล้มแล้วปล่อยเธอ เดินต่อไปราวไม่รู้จักมักคุ้นกัน ณิศราไม่พอใจเดินตามเรียกให้เขาหยุด โรมหันกลับมาถามอย่างเย็นชา
“มีธุระอะไรเหรอครับ”
“โกรธฉันเรอะ”
“เปล่า...แค่ไม่มีความรู้สึก”
ณิศรากำมือแน่น “ฉันเป็นเจ้าของโรงพยาบาล นายจะพูดอย่างนั้นกับฉันไม่ได้”
“งั้นผมขอลาออก!” โรมเดินไปอย่างไม่ไยดี
ณิศราไม่ยอม เดินตามเข้าไปในห้อง
“นายจะเดินหนีในขณะที่ฉันยังพูดไม่จบไม่ได้”
“ก็บอกแล้วไงว่าผมลาออก”
“ฉันยังไม่ให้ออก!”
“คุณเป็นผู้หญิงที่ไม่น่ารักที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น”
ณิศราโกรธพลั้งมือตบหน้าโรมสำทับว่าเขารักตน โรมมองด้วยสายตาเย็นชายอมรับว่าแค่เคย เธอไม่เชื่อที่คนเราจะเลิกรักกันได้เร็วขนาดนั้น โรมตอบโต้เสียงแข็ง
“อย่าลืมว่าผมไม่ใช่คน เรา...ผมเป็นพ่อมด! คุณเป็นผู้หญิงที่ใจดำ ขี้อิจฉา เห็นแก่ตัว โกหก หลอกลวง เอาแต่ได้” ณิศราปรี๊ดตบหน้าโรมอีกฉาด คราวนี้โรมดึงเธอมาจูบแล้วปล่อย
“คุณต้องการอย่างนี้ใช่ไหม”
“บ้า! ไอ้พ่อมดบ้า ฉันเกลียดนาย”
“ผมจะสาปให้คุณหลงรักผมอย่างหัวปักหัวปํา!”
“อย่านะ!” ณิศราห้ามเสียหลง
“อ๋อ ผมแค่คิดแต่จะไม่มีวันทำ! เพราะคุณจะต้องรักผมด้วยหัวใจอย่างแท้จริง”
“ไม่มีวัน!”
