พ่อมดเจ้าเสน่ห์

โรมสะดุ้งตื่นเหงื่อแตกพลั่ก พอรู้ว่าเป็นเพียงความฝัน ก็ประหวั่นว่าเป็นเพราะแหวนที่ให้ณิศราไป เขายิ่งเครียดครุ่นคิดกังวล...คืนเดียวกันแมทธิวฝันว่า

ตัวเองหลงอยู่ท่ามกลางสายหมอก พอก้าวพ้นสายหมอกก็เข้ามาในดินแดนเวทมนตร์ ดวงจันทร์สว่างนวลทอแสงลงมา ร่างเขาเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดพ่อมดทันที เขาอัศจรรย์ใจอย่างยิ่ง โมนาปรากฏตัวขึ้นย้ำว่า

“เจ้าเป็นพ่อมด...เจ้าเป็นพ่อมด!”

“ไม่จริง! ผมเป็นมนุษย์ เป็นนักล่า!” แมทธิวเถียงแต่เสียงโมนายังดังก้อง

แสงเงินแสงทองยามเช้าจับขอบฟ้า แมทธิวสะดุ้งตื่นจากความฝัน ตั้งสติแล้วคิดว่าแม่มดตนนั้นพยายามทำให้ตนลังเล...เขาลุกขึ้นเดินผ่านกระจกไม่ทันมองว่าเงาตัวเองอยู่ในชุดพ่อมด

ทุกคนพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหารยกเว้นมาริสา

ซึ่งขอไปทานข้าวกับแม่และยายที่เรือนเล็ก ตลับบอก

แมทธิวว่า ทานข้าวเสร็จให้ไปพบที่ห้องพระ...ตลับเหลือบเห็นแหวนที่นิ้วณิศรา เธอรู้ตัวรีบหมุนหัวแหวนไว้ด้านใน แต่ตลับเอ่ยปากขอดู

“นั่นเอาแหวนที่ไหนมาสวม...หนูณิ”

“เอ้อ...หนูณิซื้อมาค่ะ” ณิศราจำต้องถอดส่งให้ตลับดู

คนอื่นต่างถามกันใหญ่ว่าแพงไหม ซื้อจากไหน บ้างก็ว่าเหมือนแหวนผู้ชาย ไพจิตรนิ่วหน้าว่าลูกสาวเอามาจากใคร...นาดาลรู้เหตุการณ์จากลูกแก้ว แปลกใจที่แหวนโรมไปอยู่ที่พวกนักล่าได้อย่างไร เขารีบใช้พลังชีวิตปกป้องแหวน ทำให้ดูเหมือนก้อนหินสีธรรมดาๆ

“มองแวบแรกเหมือนประเมินค่าไม่ได้ แต่พอมองใกล้ๆ ก็แค่หินด้านๆธรรมดา” ตลับพิจารณา

แล้วพูดขึ้น กุลนภาเยาะว่าคงถูกหลอกขาย ณิศราสวนทันควันว่าไม่จริง ตลับตัดบทให้ทุกคนทานข้าวกันต่อ แต่ณิศรายังมองแหวนอย่างรู้สึกเจ็บใจ

ooooooo

เดวิดเข้ามาในห้องเห็นพ่อนอนหายใจรวยรินก็ตกใจจะพาไปโรงพยาบาล นาดาลไม่ยอมไป เขาจึงเทยาหม้อของ ดร.พีทให้กิน นาดาลมองด้วยแววตาลึกลับ แต่ก็ดื่มจนหมดแล้วพูดว่า

“ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเป็นอะไร ฉันจะมีชีวิตอยู่ดูความหายนะนังตลับและลูกหลานของมัน!”

แววตานาดาลที่มองเดวิดดูมีบางอย่างเร้นลับ

มาริสาเครียดเรื่องที่โดนโมนาสิงแต่ไม่กล้าเล่าให้แม่ฟัง ทำให้จันเข้าใจว่าลูกกลุ้มใจเรื่องยายป่วย มาริสาถือโอกาสบอกแม่ว่าจะพายายไปอยู่โรงพยาบาลเพื่อตนจะได้ดูแล แต่จันขอนอนเฝ้าเองเพื่อลูกจะได้พักผ่อนจากการทำงาน มาริสาจะไปเรียนให้ตลับทราบ...ชดลืมตาขึ้นมาบอกว่าตนไม่เป็นอะไร แล้วยอมกินข้าวให้ลูกหลานเห็น จันแปลกใจที่แม่อาการดีขึ้นทันตา