พ่อมดเจ้าเสน่ห์

“โกหกพกลม! แน่ะ ลอบถอนหายใจ อย่านึกว่าข้าไม่รู้ไม่เห็น ข้ารู้ว่าเจ้าแอบใช้พลังชีวิตบ่อยๆ”

“ท่านก็รู้ว่าเดวิดไม่เก่งเรื่องคาถาอาคม ผมถึงต้องใช้พลังชีวิตช่วยเขาเป็นระยะๆ พ่อทุกคนก็เป็นอย่างนี้แหละครับ” นาดาลหลบสายตาเวลาพูด

“โกหกพกลมอีกแล้ว! เจ้าพูดเหมือนเป็นพ่อที่รักและเสียสละเพื่อลูกได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิต แต่ความจริงก็คือว่า เจ้าบีบคั้นเดวิดทุกอย่าง รู้นะไม่ใช่ไม่รู้! เมื่อกี้ก็เกือบตกจากไม้กวาด ดีแต่ข้าสวนทางกับเขาพอดีเลยช่วยเอาไว้”

“ยังไงมันก็ไม่ร่วงลงไปกระแทกพื้นตายหรอกครับ แต่ถ้าจะเป็นเช่นนั้นก็สมน้ำหน้ามัน”

“แล้วตัวเจ้าล่ะวิเศษนักเรอะ ถ้าวิเศษจริง เมียของเจ้าคงไม่ถูกพวกนักล่าเผาตายหรอก รู้นะไม่ใช่ไม่รู้! ข้ามาเตือนให้เจ้าปรานีเดวิดหน่อย ถึงเขาไม่เก่งเวทมนตร์ แต่ก็เป็นหมอที่มีความสามารถ เจ้าควรจะภาคภูมิใจในตัวเขา...มาดื้อๆก็ไปดื้อๆ” ดร.พีทฉุนตอบโต้แล้วกลับไป

นาดาลหงุดหงิดในอารมณ์ที่ ดร.พีทนึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป คำพูดของเขาทำให้คิดถึงการตายของฮันนาเมียรัก ยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดใจมากขึ้น

ooooooo

เดวิดปรากฏตัวขึ้นบริเวณบ้านตลับ เขามองไปรอบๆด้วยสายตากร้าว พึมพำคาถาครอบคลุมไปทั่วบ้าน ธงชัย กรองทอง ไพจิตรและอุษณีย์กำลังคุยกัน ต่างหลับใหลในอิริยาบถของตน มีเพียงตลับที่นั่งทำสมาธิอยู่ ลืมตาขึ้นอย่างรู้ว่าจะเกิดอะไร

เดวิดเข้ามาในบ้าน ยกไม้กวาดหมุนเปลี่ยนเป็นดาบจะฟันคอทั้งสี่คน ทันใดนั้นเสียงตลับดังขึ้นว่า อย่าแม้แต่จะคิด!...เดวิดหันขวับมามอง จำได้ว่าคนนี้คือตลับที่ฆ่าฮันนา

“แกฆ่าแม่ของฉัน!” เดวิดปล่อยลำแสงใส่ ตลับเบี่ยงตัวหลบแล้วโยนเชือกอาคมไปรัดตัวเขา ยิ่งเขาดิ้นมันก็จะรัดมากขึ้น

ธงชัย ไพจิตรและภรรยาทั้งคู่ค่อยๆรู้สึกตัว แปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอตลับบอกว่าพ่อมดเข้ามาจะฆ่าพวกเขาก็ตกใจ อุษณีย์เห็นเดวิดอายุรุ่นราวคราวลูกก็สงสารขอให้ปล่อยไป ตลับเอ็ดถึงเด็กก็มีฤทธิ์สามารถซ่อนกลิ่นพ่อมดไว้ได้ แล้วสั่งธงชัยกับไพจิตรให้เอาตัวไปขังห้องใต้ดิน คืนนี้จะเผา อุษณีย์เวทนาแย็บว่าทำอย่างนั้นอาจมีคนแจ้งตำรวจ ตลับแหวกลับ