พ่อมดเจ้าเสน่ห์

โรมปรากฏตัวขึ้นแอบมองอยู่...ณิศราหมั่นไส้มาริสาเต็มประดา แกล้งเซชน หน้าเธอทิ่มลงไปในเค้ก ทุกคนตกใจ มีเพียงกรองทองที่แอบยิ้มสะใจกับการกระทำของลูกสาว โรมเห็นแล้วไม่ชอบนิสัยของณิศราอย่างมาก โมนาตามมาเห็นจึงร่ายคาถาให้ณิศราหน้าทิ่มลงไปในเค้กเช่นกัน ทุกคนหัวเราะคิดว่าเป็นมุกตลกของเธอ โรมหันมาเห็นโมนา ทั้งสองรีบหายตัวไป

โรมจะต่อว่าโมนาแต่เธอขี่ไม้กวาดหนี โรมเผลอตวัดมือใส่ โมนาเสียหลักหมุนคว้างตกลงมาแต่ตั้งตัวยืนได้ทัน เธอโวยใส่โรม จะฆ่ากันหรืออย่างไร

“แค่นี้โมนาไม่เป็นอะไรหรอก ทำไมคุณถึงได้ทำอย่างนั้น” โมนาลอยหน้าไม่รู้เรื่อง “ก็ว่าคาถาผลักณิศราหน้าจมเค้ก”

“แม้...แม้...เพิ่งจะมาเที่ยวเมืองมนุษย์ไม่กี่ครั้ง ก็รู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันซะแล้ว!”

“ไม่เห็นจะแปลก ผมได้ยินเขาเรียกชื่อกัน คุณยังไม่ได้ตอบคำถามผม”

“ก็ยัยหนูณิอยากนิสัยไม่ดีชอบแกล้งหนูมา โมนาสงสารหนูมาก็เลยช่วย ผิดตรงไหน”

“ผิดตรงที่จะทำให้พวกนักล่าสงสัยเรา!”

โมนาตกใจเพิ่งรู้ว่าครอบครัวนั้นเป็นพวกนักล่า แต่ก็คิดว่าตัวเองจัดการได้ โรมรีบห้ามอย่าไปยุ่งกับ

พวกนั้นมันอันตราย โมนาดีใจที่โรมเป็นห่วง เขาเน้นว่าเพราะเธอเป็นเพื่อน ทำให้โมนาหงุดหงิดเบื่อคำว่าเพื่อนเต็มทน โดดขึ้นไม้กวาดเหาะหนีไป...

ทางด้านณิศราร้องไห้เพราะถูกตลับจับได้ว่าแกล้งมาริสา จะให้ไปขอโทษ เธอไม่ยอมไปพยายามออดอ้อนแต่ไม่สำเร็จ จึงโวยว่ามาริสาก็แกล้งตนให้หน้าทิ่มเค้กเหมือนกัน

“หนูมาไม่ได้ทำอะไรหนูณิเลย! ถ้าถามย่า ย่าตอบได้ว่า เขาเรียกกรรมสนอง” ตลับไม่เชื่อ

ในขณะที่มาริสาไม่ถือโทษณิศรา เชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุ แมทธิวหาว่าแก้ตัวแทน เพราะเธอเป็นแบบนี้ณิศราถึงได้ใจ ชดกับจันสบตากันไม่กล้าเข้าข้างลูกหลาน ตลับพาณิศราเข้ามา ชด จันและมาริสารีบลงนั่งกับพื้น ณิศรามานั่งข้างแมทธิวแต่ส่งสายตาดุใส่มาริสา ตลับเห็นเอ็ดเบาๆแล้วบอกให้ขอโทษมาริสา ชดกับจัน

พูดพร้อมกันว่าไม่เป็นไร ตลับสั่งให้เงียบ!

ณิศรากล่าวขอโทษห้วนๆ ตลับให้พูดใหม่ มาริสา เกรงใจขอโทษณิศรากลับ ผู้เป็นย่าติงจะขอโทษทำไม

ในเมื่อตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด โรมกลับมาแอบมอง พิศวงในความจิตใจดีของมาริสาและขุ่นเคืองกับนิสัยไม่ดีของณิศรา แมทธิวรีบหย่าศึกให้เลิกแล้วต่อกัน ตลับพยักหน้า

“ดี และย่าหวังว่าคงไม่มีเรื่องอย่างนี้อีก พี่น้องต้องรักกันและมีเมตตาต่อกัน ทั้งหนูณิและหนูมา ต่างก็มีสายเลือดย่าทั้งนั้น ไม่ใช่คนอื่นคนไกล”

“หนูณิกลับได้หรือยังคะคุณย่า” ณิศราไม่ได้สำนึกสักนิด เหลือบมองมาริสาอย่างอาฆาต

โรมเห็นสายตานั้นพอดี...ตลับส่ายหน้าระอาใจ เรียกมาริสาให้เข้ามาใกล้ วางมือบนหัว