พ่อมดเจ้าเสน่ห์

ที่โรงพยาบาลอัครเดชฤทธิ์ ปรารถนาอยู่ในชุดพยาบาลย่องออกมาเดินเล่นหน้าตึก หยุดยืนที่ริมสระน้ำมองชื่อโรงพยาบาล พลันเกิดเสียงเหมือนฟองอากาศผุดขึ้น ปรารถนามองไปในน้ำ แล้วต้องสะดุ้งตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นประตูมีชื่อแปะว่าโรงพยาบาลเวทมนตร์ ในลักษณะกลับหัวกลับหาง เธอแปลกใจว่าทำไมคนละชื่อกัน ระหว่างเพ่งมองหยดย้อยมาตามกลับห้อง

ปรารถนาเดินพูดถึงเรื่องที่เห็น แล้วโพล่งขึ้นว่าที่ตรงนี้เคยเป็นสุสาน หยดย้อยตกใจ พอถึงหน้าห้องพัก ประตูเปิดออก ทาฮีร่ากับชิคเก้นเดินออกมา ปรารถนากับหยดย้อยอ้าปากค้าง ปรารถนาตกใจที่เห็นอีก ส่วนหยดย้อยอ้าปากเตือนว่าห้ามนำสุนัขเข้ามา ชิคเก้นบอกตนเป็นแมว

หยดย้อยคิดว่าปรารถนาพากย์เสียงสุนัข ทั้งสองเดินเข้าห้อง ปรารถนาบอกหยดย้อยว่านั่นไม่ใช่คนแต่เป็นผี หยดย้อยเข้าใจว่ามาจากอาการป่วยทางจิตของเธอ จึงเล่นสนุกด้วยการเอายาให้กินพร้อมบอกต้องเขย่าถ้วยยาก่อนกิน เขย่าแก้วน้ำก่อนกิน คนไข้ทำตามอย่างว่าง่าย

หยดย้อยมารายงานมธุรสว่าปรารถนาเป็นโรคบุคลิกแปลกแยกทำเสียงสุนัขได้ มธุรสคิดว่าหยดย้อยควรต้องตรวจสภาพจิตบ้าง เพราะคงซึมซับจากคนไข้มามาก

เมื่อห้ามนำสุนัขมาที่โรงพยาบาล ทาฮีร่าจึงเสกชิคเก้นให้กลายเป็นจิ้งจกเกาะไหล่ ชิคเก้นบ่นอุบตลอดทาง แมทธิวเดินหล่อเฟี้ยวผ่านมาถามทาฮีร่าว่ามาพบหมอไหนจะพาไป แม่มดพันปียืนตะลึง พอรู้สึกตัวก็บอกว่ามาเยี่ยมเพื่อนตึกนี้ แมทธิวจึงขอตัวแยกไป

“แกได้ยินไหมชิคเก้น เขาเรียกฉันว่าป้า ไม่ใช่คุณยาย!” ทาฮีร่าเป็นปลื้ม

“ถ้าเขารู้อายุจริงๆ รับรองว่าต้องเปลี่ยนเป็นเรียกคุณทวดหรือไม่ก็คุณเทียดไปโน่น”

ทาฮีร่าเคืองจะสาปชิคเก้นให้เป็นตุ๊กแก แมวจอมกวนอ้อนวอนอย่าเลย เพราะที่เป็นจิ้งจกอยู่นี่จะเป็นอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ คงลืมคาถาอีกตามเคย...ทาฮีร่าเปลี่ยนมาพูดจริงจังว่า คุณหมอเมื่อกี้ไม่น่าจะเป็นมนุษย์เพราะนัยน์ตาเป็นสีเขียว ชิคเก้นหาว่าติดใจมนุษย์หนุ่มหล่อมากกว่า

ขณะที่ปรารถนายืนมองกำแพงอย่างพินิจ โรซี่โผล่ออกมาทักว่าเจอคุณป้าอีกแล้ว และถามว่าทาฮีร่ามาที่นี่หรือเปล่า ไม่ทันที่ปรารถนาจะตอบ ทาฮีร่ากับชิคเก้นเดินกลับมา โรซี่รีบบอกว่านึกคาถาออกแล้ว แต่พอเห็นชิคเก้นกลายเป็นจิ้งจกก็รู้สึกเฟล เพราะคาถาต้องเปลี่ยนจากสุนัขเป็นแมว ไม่ใช่จากจิ้งจก ปรารถนายืนอ้าปากช็อกฟังการสนทนา ทาฮีร่าหันมาเห็น

“กลับไปคุยที่บ้านเราดีกว่า สงสารคุณปรารถ! แกต้องเหลียวไปเหลียวมา เมื่อยคอแย่”

ทั้งหมดพากันเดินผ่านกำแพงเข้าไป ปรารถนาอ้าปากค้างส่ายหน้าปลอบใจตัวเอง “ไม่จริง! คุณปรารถไม่ได้เห็นอะไรเลย ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตา”

ooooooo