เพลิงพรางเทียน

“ที่นี่เหมือนที่เราฝันเลย...ฉันเคยฝันถึงที่นี่ ฉันฝันว่าถูกทำร้ายที่นี่ ทั้งถูกทำร้ายดูหมิ่นเหยียดหยามสารพัด แต่โชคดีที่ในฝันยังมีคุณมาช่วย”

หลุยส์บอกว่าเธอไม่ได้ฝัน กลินท์จึงลำดับเหตุการณ์อย่างจำได้ บอกหลุยส์ว่ารู้แล้วว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง มีโอกาสเมื่อไหร่ตนเอาคืนพวกมันแน่ๆ

เจ้าวงเดือนให้ไพคาออกตามหาเทียนคำกับสิงห์ หลุยส์เห็นรีบกระตุกมือกลินท์ให้เดินเลี่ยงไป แต่กลินท์กลับยืนจ้องไพคากับสิงห์ที่เดินคุยกันมา

ไพคาเชื่อว่าเทียนคำต้องถูกผีเข้าแน่ๆ หรือไม่ก็เล่นของมนตร์ดำมามันถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ สิงห์ว่ามันอาจเป็นผี จู่ๆมันถึงได้โผล่มาที่นี่อีก

“เออ! ข้าเป็นผี กลับมาหนนี้จะมาหักคอเอ็งให้ตาย” กลินท์โพล่งขึ้น

ไพคาหันมาชี้หน้าด่า ถูกกลินท์ด่าสวนทุกคำ ไพคากระโจนเข้าจะเล่นงาน กลินท์วิ่งหนีอึดใจเดียวได้ยินเสียงแปลกๆ หันไปดูเห็นไพคาเหยียบขี้ช้างล้มคว่ำหน้าทิ่มลงกองขี้ช้าง หลุยส์เร่งกลินท์ให้รีบไป พอไพคากับสิงห์ปัดขี้ช้างออกมองหาอีกทีกลินท์ก็หายไปแล้ว

ทั้งสองกลับไปถูกเจ้าวงเดือนด่าอีควายสะตวง ไพคาว่าเทียนคำต้องเป็นผีแน่ๆ ขนาดกลางวันแสกๆ

พอลืมตามันก็หายวับไป เจ้าวงเดือนถามสิงห์ว่าทำไมไม่ใช้เวทมนตร์จัดการมัน

“ข้าเคยบอกแล้วว่าตั้งแต่ ‘เหตุการณ์คราวนั้น’ มนตร์ข้าก็เสื่อมลงมาก คงต้องใช้เวลาภาวนาใหม่กว่ามนตร์ จะขลังเหมือนเดิม”

“งั้น...เอ็งหุบปากไม่ต้องพูด แล้วจำไวอย่าพูดเรื่องนี้อีก ไม่งั้น...” เจ้าวงเดือนยกเท้าขึ้น “เจอนี่แน่!”

พอดีเจ้าน้อยเดินมา เจ้าวงเดือนทำเสียงอ่อนเสียงหวานพูดหยอกในทีว่าเจ้าน้อยดูสิ สองคนนี้ตัวอย่างกับช้างแต่สมองยังกับมด เล่นเป็นเด็กๆไปได้ แล้วไล่สองคนให้ไปอาบน้ำ เสร็จแล้วให้ไพคาจัดสำรับให้

เจ้าน้อยด้วย เจ้าน้อยบอกว่าขี้ช้างติดเต็มหน้าอย่างนี้ตนกินไม่ลง บอกว่าเทียนคำมาแล้วก็ให้มันจัดสำรับให้ ชมว่ารสมือมันดีนัก ตนชอบ

เจ้าน้อยสั่งโดยไม่เกรงใจเจ้าวงเดือนแม้แต่น้อย เจ้าวงเดือนแค้นหันหน้าซ่อนน้ำตาตะโกนในใจ

“มึงกับกูอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้เด็ดขาด อีเทียนคำ!”

หลุยส์พากลินท์นั่งช้างสองมือโอบไว้อย่างทะนุถนอมถามว่าจะให้ตนไปส่งที่ไหน กลินท์บอกขอคิดดูก่อนแล้วจะบอก ตอนนี้เหนื่อยใจจัง

“งั้นคุณพักได้นะ พิงที่อกผมก็ได้”

“ก็ว่าจะขออยู่เหมือนกัน” กลินท์เอนกายพิงอกหลุยส์อย่างรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย “ขอบคุณสำหรับที่พักพิงให้ฉันนะหลุยส์”

ooooooo