ตอนที่ 6
สิงห์กับพวกวิ่งตามพลางตะโกนเรียกเทียนคำ ไพคาวิ่งออกมาถามว่าอีเทียนคำอยู่ไหน สิงห์บอกว่าวิ่งๆมามันก็หายไปเสียเฉยๆ ไพคาถลกผ้าถุงถีบด่า
“ไอ้จ๊าดง่าว”
สิงห์ไม่ทันระวังล้มคะมำไปแล้วรีบลุกขึ้น ไพคาหยุดไม่ทันเลยชนกันล้มคะมำไปด้วยกัน ไพคาตะคอกว่าหยุดทำไมวะ สิงห์บอกว่าหยุดจะเตะก้านคอเอ็งนี่แหละ ไพคาผวาไปแอบหลังเจ้าวงเดือน เจ้าวงเดือนขู่จะส่งสิงห์กลับเชียงจัน
สิงห์เสียงอ่อยว่าตนไม่ได้เหิมเกริมแต่ถ้าโดนผู้หญิงถลกผ้าซิ่นถีบอย่างนี้กลัวเวทมนตร์ตนจะเสื่อมหมด เจ้าก็รู้ตั้งแต่ ‘วันนั้น’ ตนใช้พลังเวทมนตร์ไปมากจน...
สิงห์พูดไม่ทันจบก็ถูกเจ้าวงเดือนตวาด “หุบปากเดี๋ยวนี้! ประเดี๋ยวเถอะเอ็ง!”
“ข้าจงรักภักดีต่อเจ้าเสมอ...ภักดีจนกระทั่ง...ยอม...”
“ไอ้สิงห์! ข้าบอกให้เอ็งหยุดเดี๋ยวนี้” สิ้นเสียง เจ้าวงเดือนก็ตบผัวะ “หุบปาก! แล้วรีบไปหาอีเทียนคำมาให้ข้า ถ้าไม่เจอเอ็งไม่ต้องกลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก” ตวาดสั่งแล้วสะบัดหน้าเดินกลับไปเลย
“พวกมึง หาอีเทียนคำให้เจอ” สิงห์สั่งลูกน้องแล้วช่วยกันออกตามหาเทียนคำ
หลุยส์จูงมือกลินท์วิ่งลัดเลาะมายังช้างที่อยู่กับควาญ หลุยส์มองไปรอบๆบอกกลินท์ว่าเธอน่าจะปลอดภัยแล้ว มองมือตัวเองที่จับมือกลินท์เขินๆ ขอโทษแล้วพูดกลบเกลื่อนว่าเจอกันทีไรเธอต้องหนีทุกที กลินท์บอกว่าตนก็ไม่รู้ว่าต้องหนีอีกนานแค่ไหน ก็คงจนกว่าจะเอาคืน ขอบคุณหลุยส์อีกครั้งที่ช่วยตน ถามว่าแล้วเขาจะไปไหน หลุยส์บอกว่ากลับบ้าน กลินท์หน้าเศร้าบอกว่าตอนนี้ตนคงกลับบ้านไม่ได้ หลุยส์จึงชวนไปพักที่บ้านตนก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ กลินท์ถามว่าเราต้องขึ้นช้างใช่ไหม ขอให้ช่วยพาตนไปด้วยก่อนที่จะมีคนมาตามเอาตัวไปต้มยำทำแกง
หลุยส์ยื่นมือไปจับมือกลินท์เอ่ยขอโทษอย่างสุภาพ กลินท์ตอบเขินๆว่า “ด้วยความเต็มใจค่ะ”
ฝ่ายสิงห์ตามหากลินท์ไม่เจอบ่นกับลูกน้องว่า “ถ้าตามมันไม่เจอ ซวยแน่ๆ”
จริงอย่างสิงห์ว่า กลับไปก็ถูกเจ้าวงเดือนด่าว่า บอกแล้วว่าถ้าหาตัวอีเทียนคำไม่เจอไม่ต้องกลับมา แล้วมาทำไมอีก หยิบของใกล้มือเขวี้ยงใส่หน้าสิงห์อย่างจัง สิงห์ว่าต้องมีคนมาช่วยมันแน่ๆ หรือจะเป็นหมอฝรั่ง ตนถึงหาไม่เจอ บอกไพคาว่าจำไม่ได้หรือว่าทุกครั้งที่มีเรื่องหมอฝรั่งจะมาป้วนเปี้ยนแถวอีเทียนคำตลอด
ไพคาเอะใจว่าหรือหมอฝรั่งจะชอบเทียนคำ
เจ้าวงเดือนทนไม่ได้ตวาดถาม
“ใจคอผู้ชายทุกคนจะรักนังสลิ๊ดด๊กเทียนคำหมดคุ้มเลยเหรอ ไอ้สิงห์ เอ็งรีบไปตามตัวอีเทียนคำที่เฮือนย่าแสงคำมาเดี๋ยวนี้!”










