เพลิงพรางเทียน

พอดีสร้อยสังวาลเข้ามาเห็นปิ่นถามกลินท์ว่าของหนูหรือ ได้มาจากไหน พอจะมีเวลาคุยกับตนไหม

ป้าก็อตแนะนำว่านี่คืออาจารย์สร้อยสังวาลเพื่อนรุ่นพี่ที่ปรึกษางานนี้ กลินท์พยักหน้าอย่างอยากรู้เรื่องราวมาก

สร้อยสังวาลถามกลินท์ว่าได้ปิ่นนี้มายังไง กลินท์บอกว่ามีคนให้ สร้อยสังวาลถามว่าอินทร์ใช่ไหมเพราะตนเป็นคนให้เขาเอง ถามว่าแล้วสร้อยล่ะอยู่ไหน กลินท์บอกว่าไม่มีตนเห็นแต่ปิ่นทอง ถามว่ามีสร้อยด้วยหรือ สร้อยสังวาลบอกว่า “มี!!” เล่าว่า

ตอนแรกคุณอินทร์เขาจะซื้อแค่ปิ่น แต่ตอนที่เขาจะออกจากร้านค้าเหลือบเห็นสร้อยที่มาคู่กับปิ่นชมว่าสวยดีและขอซื้อ เล่ารายละเอียดว่า

“จริงๆตอนที่ฉันเจอปิ่น สารภาพว่าฉันไม่เห็นสร้อย และฉันก็เพิ่งมารู้ทีหลังว่าสร้อยและปิ่นทองมันเป็นของเก่าแก่ที่ตกทอดกันมา แต่แปลก ทำไมตอนแรกฉันถึงเห็นแต่ปิ่น...ตั้งแต่ปิ่นไปอยู่กับเธอเจอเรื่องแปลกๆบ้างไหม”

“อาจารย์ถามเหมือนรู้”

“รู้สิ...เพราะตอนที่อยู่กับฉันเครื่องประดับชิ้นนี้มันร่ำร้องหาเจ้าของมันอยู่ทุกวัน ฝันคืนแรกไม่เท่าไหร่ แต่พอฝันซ้ำๆหลายๆคืนฉันเลยรู้แล้วว่ามันไม่ธรรมดา...ในฝันฉันสัมผัสได้ถึงความสุข ความเศร้า มีทั้งเสียงหัวเราะปนกับเสียงกรีดร้องก้องไปหมด แม่ของฉันต้องไปถามเจ้าพ่อน้ำทิพย์คนทรงเจ้ากลางเวียงเชียงใหม่ เจ้าพ่อน้ำทิพย์บอกว่านี่เป็นเครื่องประดับแห่งสัญญาที่เจ้าของกำลังรอให้มันกลับไปหา โดยเฉพาะปิ่นทองอันที่เธอถืออยู่นั่นแหละ”

ยิ่งฟังกลินท์ก็ยิ่งตื่นเต้น มองปิ่นทองในมือแล้วมองสร้อยสังวาลอย่างอยากรู้

“เจ้าพ่อให้ฉันนำไปคืนเจ้าของ เพราะมันฝังรอยแค้นและแรงอาฆาตไปทุกภพทุกชาติ”

กลินท์ถามว่าหมายความว่าอินทร์เป็นเจ้าของหรือ สร้อยสังวาลบอกว่าแม่อาจจะฟังไม่ละเอียดเลยบอกว่าผู้ชายคนแรกที่เข้ามาในร้านวันนั้นเป็นเจ้าของ แต่จริงๆแล้วคุณอินทร์จะเป็นคนนำไปคืนเจ้าของมัน และวันนี้ตนเห็นปิ่นในมือกลินท์ก็รู้ว่าเจ้าของจริงๆคือเธอ เธอเองก็น่าจะรู้ว่ามันเคยเป็นของตัวเองมาก่อน

กลินท์ถามว่าแล้วสร้อยล่ะ สร้อยสังวาลบอกว่าถ้าไม่อยู่กับเธอก็คงอยู่กับภรรยาคุณอินทร์

สายป่านฟังอยู่ด้วย ถามตัวเองว่าเรื่องที่กลินท์เล่ามาตลอดมันเป็นเรื่องจริงหรือ??

ฝ่ายปติมาวันนี้เอาสร้อยทองแบบโบราณมาอ้อนให้อินทร์ใส่ให้เพื่อให้ระลึกถึงวันที่เขาเอาสร้อยมาให้ว่าเขาทำให้ตนมีความสุขแค่ไหน อ้อนให้ช่วยทำให้ตนมีความสุขเหมือนคืนนั้นได้ไหม?

อินทร์เอาสร้อยสวมให้ปติมาแล้วอุ้มไปที่เตียงซุกไซ้อย่างหลงใหลจนปติมาเหมือนกำลังมีชีวิตใหม่ แต่แล้วความรู้สึกสุขที่พุ่งสู่ฟ้าก็หล่นวูบเหมือนดิ่งเหวเมื่ออินทร์เพ้อออกมาเบาๆ

“ลินท์!”

ปติมานอนตัวแข็งทื่อน้ำตาไหลเป็นสาย แต่...อินทร์ไม่ได้มองเลย...

ooooooo