เพลิงพรางเทียน

กลินท์หลับตานั่งสมาธิ ในมือกำปิ่นแน่น พนมมืออธิษฐาน...

“ถ้าปิ่นนี้คือกุญแจแห่งความแค้น ช่วยบอกให้ฉันได้รับรู้ทีเถิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเทียนคำ”

นั่งสมาธิจนดำดิ่งสู่อดีต พร้อมกับเสียงกลองรัวและแสงจันทร์สว่างนวล นั่นคือการเดินทางเริ่มต้นแล้ว

กลินท์ปรากฏตัวในรูปดวงจิต ไปยังเรือนหลังเล็ก พอแทรกผ่านเข้าไปได้ก็เบิกตาโพลงเมื่อเห็นเทียนคำกับเจ้าน้อยนอนเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่ม! ได้ยินทั้งสองคุยกัน...

เทียนคำกลัวแม่กับอุ่นเฮือนโกรธถ้ารู้ว่าตนเป็นเมียเจ้าน้อยเพราะเจ้าน้อยต้องแต่งงานกับเจ้าวงเดือน เจ้าน้อยปากหวานว่า “ข้าจะแต่งงานกับเจ้าวงเดือนได้ยังไงในเมื่อเมียข้าอยู่ตรงนี้” และ “แม่กับพี่เจ้าน่าจะดีใจที่ต่อไปเจ้าจะได้เป็นถึงเจ้านางของข้า สัญญาว่าข้าจะรักเจ้าเพียงคนเดียว”

ดวงจิตกลินท์ได้ฟังก็พึมพำ “เทียนคำเป็นเมียของเจ้าน้อยก่อนเจ้าวงเดือน!!”

เจ้าน้อยกำชับเทียนคำไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใคร แต่ถ้าวันใดที่ตนได้เป็นเจ้าหลวงก็จะประกาศให้ทุกคนรู้เองว่า “เจ้าคือชายาของข้า”

 ต่อมาเมื่อเจ้าน้อยเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าวงเดือน เทียนคำแอบดูเห็นเจ้าน้อยจุมพิตเจ้าวงเดือน เอ่ยหวาน “ข้าสาบานว่าข้าจะรักเจ้าวงเดือนเพียงคนเดียวตลอดไป”

เทียนคำวิ่งน้ำตานองหน้าออกไป คำป้อ อุ่นเฮือนและดวงจิตของกลินท์รีบตามไป

กลับถึงบ้าน คำป้อบอกเทียนคำให้ตัดใจเสีย เทียนคำถามว่าตนจะตัดใจจากผัวตัวเองได้อย่างไร ตนเป็นเมียเจ้าน้อยก่อน ท่านบอกว่าจะรักตนมีตนเพียงคนเดียว คำป้อย้ำว่าเจ้าวงเดือนคือเมียแต่งของเจ้าน้อย

เทียนคำผวากอดคำป้อบอกว่าตนจะรอเจ้าน้อย เชื่อว่าท่านรักตนคนเดียวจริงๆ

วันต่อมาเจ้าน้อยไปรอเทียนคำที่หน้าบ้าน บอกว่าตนแต่งงานกับเจ้าวงเดือนตามหน้าที่เท่านั้น

“เป็นบุญนักที่เจ้าน้อยเอ็นดูเมียคนนี้ ชีวิตอันต่ำต้อยของอีเทียนคำมันเป็นของเจ้าน้อยเพียงคนเดียว”

กลินท์สังเกตที่คอเทียนคำไม่มีสร้อย ตวัดตาไปยังเรือนใหญ่ตาเป็นประกายวับ!

เมื่อเจ้าน้อยกลับไปที่คุ้มเวียงสวรรค์ก็ตรงไปยังห้องนอนส่วนตัว ตระกองกอดออดอ้อนเจ้าวงเดือนระดมจูบพร่ำบอกว่า แค่เข้าคุ้มเจ้าหลวงวันเดียวก็คิดถึงใจขาด เจ้าวงเดือนถามว่าแล้วเทียนคำเล่า?

เจ้าน้อยฮึดฮัดไม่พอใจถามว่าจะถามถึง ‘ขี้ข้า’ มันทำไม ตนก็แค่เมตตามันประสาบ่าวไพร่และเคยช่วยชีวิตมันไว้เลยเอ็นดูเป็นธรรมดา ตนไม่ใช่ชายมักง่ายกินไม่เลือก คนที่ตนรักคือเจ้าวงเดือนเจ้านางแห่งเชียงจันเมียตนเพียงคนเดียวเท่านั้น แล้วเอาสร้อยสีทองประดับด้วยอัญมณีสีแดงให้ บอกว่าเจ้าหลวงมอบให้ตนก่อนจะกลับฝากมาให้เจ้า “เผื่อจะได้ใส่ออกงานคู่กับข้า เจ้าหลวงในอนาคต”

เจ้าวงเดือนยิ้มมีเลศนัยบอกเจ้าน้อยว่าพรุ่งนี้จะไปหาเจ้าพ่อ เจ้าน้อยไปด้วยไม่ได้จึงกำชับให้ดูแลรักษาตัวเองด้วย ตนไปแล้วจะรีบกลับมาและจะเอาสร้อยไปอวดเจ้าพ่อ ท่านจะได้ภูมิใจว่าตนจะได้เป็นชายาหนึ่งในรัชทายาทเจ้าหลวงแน่นอน

กลินท์เชื่อว่าเจ้าวงเดือนต้องทำอะไรเทียนคำแน่ๆ พลันก็ถูกแสงสีขาวดูดหายไป!

ooooooo