พันธกานต์รัก

ไม่รู้ว่าจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น ลินชวนพันธกานต์มาดูเสื้อร้านเดียวกับที่เต็มฟ้าลากพระพายเข้ามา เธอเป็นฝ่ายเห็นเขาก่อน แกล้งพูดเสียงดังแดกดันเขาต่างๆนานา พันธกานต์ทนไม่ได้ บอกให้ลินเลือกซื้อเสื้อตามสบายเขาขอไปจัดการยัยตัวแสบก่อน พระพายรู้ทันวิ่งปรู๊ดออกจากร้าน โดยมีพันธกานต์ไล่ตาม สุดท้ายเธอหนีไม่พ้น เขาคว้าแขนไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไปอีก พระพายหลับหูหลับตาแหกปากร้องให้คนมาช่วย

พันธกานต์แกล้งเอากระเป๋าสตางค์ของตัวเองหย่อนลงในกระเป๋าถือของเธอแล้วปล่อยมือ เธอไม่ทันตั้งหลักล้มไปไม่เป็นท่า เธอโวยวายจะปล่อยมือทำไมไม่รู้จักบอกกันก่อน เขายิ้มขำเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ

“จะร้องให้คนช่วยก็เอาเลย ฉันจะได้บอกกับคนอื่นว่าเธอขโมยกระเป๋าสตางค์ฉัน”

“นายนี่มันทำไมน่ารังเกียจอย่างนี้เนี่ย”

“ช่วยไม่ได้ ฉันเคยบอกเธอแล้วไง แรงมาก็แรงกลับ”

สองคนปะทะคารมกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

พันธกานต์พาลด่าไปถึงช่อม่วงทำให้พระพายไม่พอใจ ขอร้องเขาอย่าเอาท่านมายุ่ง ท่านเป็นคนดีกว่าที่เขาคิด แล้วยันตัวลุกขึ้นจะไป เขาร้องเรียกไว้ พลางชี้ไปที่กระเป๋าถือของเธอ พระพายลองล้วงกระเป๋าดูต้องตกใจที่เจอกระเป๋าสตางค์ของพันธกานต์

“เอาไปเลย แล้วรู้ไว้ด้วยนะว่าฉันไม่เคยอยากได้ของของคนอื่น” พระพายว่าแล้วหันหลังจากไป ครู่ต่อมาพันธกานต์กลับมาที่ร้านเสื้อซึ่งลินรอให้เขากลับมา

จ่ายเงินให้ เขาส่งเครดิตการ์ดให้พนักงานขายเพื่อชำระค่าเสื้อของลินเป็นจำนวนเงินเก้าพันกว่าบาท ปรากฏว่ารูดไม่ได้ บัตรถูกระงับไม่ใช่แค่ใบเดียวแต่ทุกบัตร

ที่เขาถืออยู่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร เขารีบโทร.หา

เตชินท์ให้เอาเงินสดมาให้เขายืมก่อนหนึ่งแสนบาท

เตชินท์ไม่รู้จะทำอย่างไรดีแกล้งทำเป็นมือถือสัญญาณไม่ดี ดึงออกห่างจากปาก แล้วขยำถุงก๊อบแก๊บใส่ให้เหมือนมีคลื่นแทรกก่อนจะตัดสายทิ้ง แล้วหันไปบอกแสนคมที่ยืนฟังอยู่ข้างๆว่าคุณพันโทร.มาจริงๆด้วย

“อยากรู้ว่าพอไม่มีเงินแล้ว มันยังจะอวดดีกับฉันอยู่ไหม อย่าแอบช่วยมันล่ะเตชินท์”

จังหวะนั้นกุ๊กไก่เข้ามารายงานแสนคมว่ามีแขกมาขอพบ รออยู่ที่ห้อง

ooooooo

พันธกานต์เจ็บใจที่พ่อทำให้หน้าแตกต่อหน้าสาว บุกมาถึงออฟฟิศจะเอาเรื่อง กุ๊กไก่ให้พบตอนนี้ไม่ได้ท่านติดคุยธุระกับแขกอยู่ เขาไม่สนใจตรงลิ่วไปที่ห้องทำงานของท่าน

แสนคมกับช่อม่วงกำลังคุยอยู่กับนพดลและนภชลที่แวะมาขอบคุณแสนคมซึ่งช่วยแนะนำเรื่องโฆษณา

ร้านเบเกอรี่ให้นภชล เขายินดีช่วย หากมีอะไรติดขัดมาหาได้เสมอ ทันใดนั้นประตูห้องเปิดผลัวะ พันธกานต์เข้ามาต่อว่าพ่อโดยไม่สนใจว่าจะมีใครอยู่ในนั้นบ้าง แสนคมต้องสั่งให้เขานั่งลงก่อน จำอานพดลกับหนูชลลูกสาวได้ไหม นภชลยกมือไหว้เขาอย่างนอบน้อม พันธกานต์เคยเจอกับเธอมาแล้วคงไม่ต้องแนะนำอะไรอีก

“แล้วเรารู้หรือเปล่าว่ายัยนภเรียนที่เดียวกันกับเราด้วยนะ” นพดลเท้าความ พันธกานต์รู้เรื่องนี้แล้ว ถ้าวันนั้นนภชลไม่บอกก็คงจะยังไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย”