ประกาศิตกามเทพ
ตอนที่ 10
“ตอนนี้ตาลไม่มีเงินสดติดตัวเยอะขนาดนี้หรอกค่ะ พี่ต้องรอให้ตาลไปบริษัทก่อน”
ผาณิตาบอกปัด ทศนาถไม่ยอมเห็นแหวนหมั้นก็รูดจากมือเธอทันที
“เอาไอ้นี่มาก่อนก็ได้...ขอบใจนะ”
ooooooo
สถานการณ์ทุกคนเข้าขั้นลำบาก ทัศนัยต้องหนีคดีออกนอกประเทศ ทศนาถเป็นหนี้พนันหัวโต เหมทองเป็นอัมพาตพูดไม่ได้แต่อยากเจอเหมันต์เพื่อปรับความเข้าใจ ผาณิตารับหน้าที่ไปตามโดยไม่รู้เลยว่าปราการกำลังคิดแผนร้ายกีดกันทุกคนจากเหมทองเพื่อยึดอำนาจ!
ผาณิตาสงสารปู่บากหน้าไปหาเหมันต์ เขาไม่ยอมพูดด้วยก็ตามไปดักหน้า
“คุยกันดีๆไม่ได้เลยหรือ”
“คุยกันแบบไหน แบบคนหน้าไหว้หลังหลอกอย่างที่คุณทำผมคงทำไม่เป็น”
“นายอยากด่าอะไรฉันก็ด่ามาเถอะ ถ้ามันจะทำให้นายหายโกรธและรู้สึกดีขึ้น”
“ผมต้องดีขึ้นแน่ถ้าคุณจะกรุณาไม่มาให้ผมเห็นหน้าอีก ผมจะลืมว่าปู่คุณลักพาตัวพ่อผมไป ลืมว่าคุณสมรู้ร่วมคิดกันทำให้พ่อผมตาย ผมจะลืมมันไปให้หมด”
ความจริงที่ถูกปาใส่หน้าทำให้ผาณิตาปวดแปลบในอก อึกๆอักๆแก้ตัว “ฉันก็เพิ่งรู้ ฉัน...”
“จะบอกว่าเป็นคำสั่งคุณปู่เหมือนที่คุณชอบเอามาอ้างทุกครั้งใช่ไหม คืนนั้นที่โรงแรมคุณถามผมว่าถ้ามีคนที่ผมไว้ใจจับตัวพ่อชาญไปผมจะทำยังไงกับเขา ที่แท้คุณรู้อยู่เต็มอกถึงแผนชั่วๆนี่”
“ฉันขอโทษ”
“แต่คุณก็เลือกที่จะหลอกผม ที่ผ่านมามันคงไม่มีอะไรจริงสักอย่าง คำพูดของคุณ ความรู้สึกของคุณมีแต่ผมเท่านั้นที่คิดบ้าบอไปเอง ตัวตนของคุณจริงๆมันเป็นยังไงกันแน่ จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลย”
เหมันต์เสียใจหมุนตัวหนี ผาณิตารั้งไว้และบอกความจริงที่เพิ่งรู้จากเหมทอง “พ่อนาย...เขายังไม่ตาย”
ผาณิตาร้องไห้ รู้สึกผิดมากแต่จำต้องรับสมอ้างแผนการทุกอย่างเพื่อปกป้องปู่
“ฉันเป็นคนจ้างป้าคนนั้นให้โกหกนายว่านายชาญฆ่าตัวตาย ปู่ฉันแค่ลักพาตัวพ่อนายแต่เขาไม่ได้คิดร้ายกับนายชาญ เรื่องอื่นๆฉันทำเองหมด ถ้านายจะโกรธก็โกรธฉันคนเดียว อย่าเกลียด อย่าตัดขาดกับคุณปู่เลย”
“พ่อผมอยู่ที่ไหน”
“ถ้านายอยากรู้ก็ต้องไปเยี่ยมปู่ฉันก่อน แล้วฉันจะบอก”
เหมันต์ยอมทำตามเงื่อนไขสดๆร้อนๆของผาณิตาเพื่อที่อยู่ของพ่อ แต่เมื่อไปถึงกลับต้องผิดหวังเพราะเหมทองเป็นอัมพาตพูดไม่ได้ เหมันต์ทั้งสงสารทั้งโกรธจนทนมองหน้าไม่ไหวต้องผละหนี ผาณิตาวิ่งตามไปเกลี้ยกล่อม
“คุณหมอบอกว่าคุณปู่มีโอกาสกลับมาเป็นปกติได้ ถึงจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าทำกายภาพบำบัดท่านก็จะดีขึ้น เวลานี้ท่านต้องการกำลังใจจากนายที่สุด”
“คุณตั้งใจหลอกผมยังมีหน้ามาขอร้องผมอีกหรือ คุณมันก็เห็นแก่ตัว ห่วงแต่ปู่คุณ แล้วพ่อผมล่ะ คุณคิดจะบอกผมบ้างไหมว่าพ่อผมอยู่ไหน!”
“ฉัน...ฉันก็ไม่รู้ คนที่รู้มีแค่คุณปู่คนเดียว ถ้านายมาดูแลท่าน ท่านอาจดีขึ้นและบอกนายได้”
