ประกาศิตกามเทพ

ผาณิตารู้สึกผิดมากที่ทรยศความไว้วางใจของเหมันต์ ได้แต่ร่ำร้องขอคำสัญญาว่าจะไม่เกลียดกันแลกกับจูบแรกในชีวิตสาวที่ทำให้เขาหัวใจพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใคร

ชาญตัดสินใจออกจากชีวิตเหมันต์เพื่ออนาคตของอีกฝ่ายจึงร่วมมือกับเหมทองและผาณิตาสร้างเรื่องโกหก

“พ่ออยู่ไปก็เป็นภาระของแก ถึงพ่อจะเลี้ยงแกมาแต่แกก็ลำบากเพราะพ่อคนนี้มาโดยตลอด มีสิ่งนี้ที่พ่อจะทำให้กับแกได้...พ่อรักแกที่สุดนะเหมันต์”

เหมทองรับหน้าที่จัดฉากให้ชาญกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ทิ้งไว้แค่จดหมายบอกลาลูกชาย “เหมันต์...พ่อขอโทษที่หนีแกมา พ่อไม่อยากอยู่เป็นภาระให้แกต้องลำบากอีกแล้ว เมื่อพ่อตายไปแกไม่ต้องเสียใจหรือโทษตัวเอง...”

ผาณิตารับไม้ต่อจากเหมทองด้วยการพาตัวเหมันต์กลับกรุงเทพฯเพื่อรับศพชาญที่ริมแม่น้ำ เหมันต์ช็อกหนัก หัวใจแทบสลายเมื่อเห็นรถเข็นของพ่อซึ่งหริทธ์เก็บเงินซื้อเป็นของขวัญ เขามั่นใจว่าเป็นรถของพ่อเพราะที่พนักนั่งมีรอยขูดเป็นตัวอักษรชื่อพ่อกับเบอร์โทรศัพท์ของสองพี่น้อง

เหมันต์ร้องไห้อย่างหนักเป็นที่น่าเวทนาของผู้พบเห็น ผาณิตาปวดแปลบในอกที่ร่วมมือกับปู่หลอกลวงเขาขนาดนี้ เหมทองไม่เพียงทิ้งจดหมายลาของชาญแต่ยังจ้างหญิงชาวบ้านละแวกนั้นให้เป็นพยานรู้เห็นการตายของชาญด้วย

ผาณิตาไม่รู้เรื่องจดหมายลาและหญิงชาวบ้านมาก่อน แต่ดูออกว่าเป็นแผนของปู่เพราะเห็นพิรุธหลายอย่าง โชคดีที่เหมันต์มัวโศกเศร้ากับจดหมายของชาญจนไม่ได้สนใจอาการแปลกๆของเธอ

เหมันต์กำจดหมายแน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจสุดขีดเมื่อนึกถึงคำสั่งเสียของพ่อ...

“พ่อไม่ได้รู้สึกมีความทุกข์เลย พ่อจากไปอย่างมีความสุขจริงๆไม่มีความทรมานเหลืออยู่อีกแล้ว พ่อมาคิดดูแล้ว คุณเหมทองเขาคงอยากจะช่วยพ่อด้วยใจจริง ถ้าเขานึกเอ็นดูแก เมตตาแก แกก็ทำงานอยู่กับเขาต่อไปเถอะ พ่อจะได้หมดห่วงนอนตายตาหลับ สิ่งสุดท้ายที่พ่อจะขอจากแกก็คือ...ขอให้แกดูแลหริทธิ์เหมือนน้องแท้ๆ อย่าทอดทิ้งกัน ขอบใจมากที่มาเป็นลูกพ่อ...รัก...พ่อชาญ”

หริทธ์ยังไม่รู้เรื่องชาญ มุ่งมั่นทำตามคำแนะนำของมิตรคือเอาคืนทศนาถด้วยการหลอกให้เขาเล่นพนันในบ่อนจนหมดตัว ต้องเป็นหนี้ก้อนโตเพราะความโง่และความโลภ

ปุ๊ไม่ห้ามหริทธ์แถมร่วมด้วยช่วยกันจนทศนาถกลายเป็นหนี้บ่อนหลายล้านโดยไม่รู้ตัว หริทธ์ย่ามใจมากและยิ่งลำพองใจเมื่อลาวัลย์ขอนัดพบ แต่เมื่อได้เจอกลับหน้าหงิกเพราะลาวัลย์อยากเจอเขาเพื่อถามถึงเหมันต์!