ประกาศิตกามเทพ

“เหมันต์เป็นหลานข้า เป็นลูกเหมวัต เป็นทายาทตัวจริงของเหมทอง ข้าเคยเห็นแก่เงินทำผิดกับคุณหนูเหมวัต ข้าจะไม่ยอมผิดซ้ำสองอีก แกอย่าคิดจะเอาเงินมาปิดปากข้าอีกไม่งั้นข้าจะเปิดโปงความเลวของแกให้ชาวบ้านรู้ให้หมด”

คำขู่ของหมาจนตรอกอย่างอาคมทำให้ปราการบันดาลโทสะ คว้าก้อนหินใกล้มือทำร้ายอาคมจนตาย

“ไอ้ไพร่! กูไม่มีวันให้พวกมึงแย่งทุกอย่างไปจากกู เหมทองต้องเป็นของกู...ของกู!”

เหมันต์สะเทือนใจกับความจริงจากปากเหมทอง มุ่งหน้าไปหาเหมวัตที่ที่เก็บกระดูกในวัด

“ที่พ่อไม่เคยเล่าให้พ่อชาญรู้เพราะพ่อก็คง

ไม่อยากให้ผมกลับไปหาเขาเหมือนกันใช่ไหมครับ เมื่อเขาตัดขาดกับเราสองพ่อลูกไปแล้วเราก็อย่าไปข้องเกี่ยวกับเขาอีกเลย พ่อคงไม่โกรธผมใช่ไหมครับที่ผมตัดสินใจอย่างนี้”

ข่าวการเปิดตัวเหมันต์เป็นทายาทเหมทองกรุ๊ปคนใหม่กลายเป็นข่าวดังในชั่วข้ามคืน ชาวบ้านละแวกบ้านชาญตื่นเต้นมาก ต่างจากเหมันต์ที่มองข่าวอย่างเฉยชาเพราะไม่คิดจะรับตำแหน่ง

อู๋ซึ่งรู้ที่มาที่ไปของชาญกับเหมวัตหรือสราวุธ

พ่อของเหมันต์อดเปรยไม่ได้

“ใครมันจะไปรู้วะว่าไอ้วุธมันจะเป็นลูกเศรษฐี มันก็ปากหนักจริงๆไม่เคยคิดจะปริปากเล่าให้ฟังสักคำ เสียดายแกไม่ได้อยู่ดีใจกับไอ้เหมันต์มัน มันจะสบายแล้ว แกก็ไม่ต้องบ่นอีกว่าทำให้มันต้องเหนื่อยต้องลำบาก

ลำบนเพราะแก”

“ประธานเหมเป็นคนลักพาตัวพ่อชาญไป เขาทำให้พ่อตายนะครับอา ผมไม่มีวันยอมรับเขาได้หรอก”

เหมันต์ยืนยันความตั้งใจคือไม่รับตำแหน่งทายาทเหมทองกรุ๊ป รวมถึงยอมรับเหมทองเป็นปู่ เหมทองยังไม่รู้ตัวเพราะช็อกต้องผ่าตัดด่วน แม้จะพ้นขีดอันตรายแต่มนตราก็ไม่วางใจรีบมาเฝ้า

“กล่องดนตรีมันเสียแล้วค่ะ คุณจำได้ไหมว่า

เหมวัตซื้อให้ฉันในวันเกิด แต่วันหนึ่งใครก็ไม่รู้เขวี้ยงมันลงมาจากระเบียงชั้นบนจนพัง คุณก็เลยเอาไปนั่งซ่อมอยู่ทั้งคืนจนมันใช้ได้”

มนตราน้ำตาไหลพร้อมความทรงจำที่ค่อยๆกลับคืน “คุณบอกฉันว่ามันคือความสุขของฉัน คือเงินที่อดออมของลูก มันจึงมีความหมายกับเราสามคน คุณก็ต้องตื่นมาซ่อมมันให้ฉันนะคะ”

ooooooo

ความเครียดทำให้เหมทองเป็นอัมพาต ทุกคน

ในครอบครัวตะลึงมาก ไม่เว้นแม้แต่กมลผู้ช่วยหนุ่มที่ทำตัวไม่ถูกจนปราการจับทางได้และฉวยโอกาสยื่นข้อเสนอ

“ตอนนี้ไม่มีใครบอกได้เลยว่าคุณพ่อจะฟื้น

เมื่อไหร่ ฉันเองก็กังวลไม่น้อยว่าบริษัทจะเป็นยังไง

นายเองก็คงกำลังกลัวว่าจะหมดที่พึ่งไม่รู้จะไปทางไหนต่อเหมือนกันสินะ” กมลพูดไม่ออกเพราะปราการจี้ถูกจุด “เราต่างก็เหมือนผึ้งแตกรัง จะทิ้งรังให้ใครมาชุบมือเปิบขโมยน้ำหวานไปได้ยังไง...สู้รวมพลังกันไม่ดีกว่าหรือ”