นางร้าย

“เรื่องของเราฉันไม่ต้องการให้ใครมารับรู้ ขอให้ รู้กันเพียงสองคนและขอให้มันผ่านเลยจบลงวันนี้และที่นี่ ได้โปรดนะคะ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมรับการติดต่อของคุณอีก” พูดจบแขวลัยลุกออกไป ภวาภพเดินตามจนทันถามว่าเลิกข้องแวะกับผู้ชายแย่ๆคนนั้นแล้วใช่ไหม

“ฉันสามารถเลิกข้องแวะกับใครก็ได้ทุกคน แต่ไม่อาจเลิกข้องแวะกับพ่อแม่และน้องๆของฉันค่ะ เวลานี้ฉันเลือกดูแลพวกเขาให้เต็มที่ แม่ต้องการบ้านหลังใหม่ ใหญ่กว่าเดิม ฉันตั้งใจว่าจะส่งน้องชายไปเรียนเมืองนอกเพื่ออยู่ให้ไกลสังคมเหลวไหลที่เขาเสพติดอยู่ ต้องเป็น กำลังใจให้น้องสาวที่บำบัดยาและหาอนาคตให้น้อง ส่วนพ่อกับแม่ ยังไงก็ต้องให้ทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ”

“ผมรอได้จนกว่าคุณจะบรรลุเป้าหมายทุกอย่าง” ภวาภพจับมือแขวลัยมากุมไว้ เธอขอร้องอย่ามาเสียเวลากับเธอเลย เขายอมรับว่าเคยพยายามเลิกเสียเวลากับเธอแต่ทำไม่สำเร็จ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม สุดท้ายเขาต้องยอมรับใจตัวเอง เขาจะรอแม้ว่าต้องรอไปตราบสิ้นลมหายใจก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจที่จะรอวันที่เธอยอมรับและมีเวลาให้เขา แขวลัยซาบซึ้งใจมาก นั่นยิ่งทำให้รักเขามากขึ้นทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้

ภวาภพยกมือเธอขึ้นมาจูบ จังหวะนั้นปรางค์ทิพย์เข้ามาบอกว่ามารับพี่สาวกลับบ้าน แขวลัยเขินจัดรีบชักมือกลับยอมรับว่าเป็นคนโทร.ตามน้องมาเอง ปรางค์ทิพย์ขอบคุณเขามากสำหรับความปรารถนาดีที่มีให้พี่สาวของตนตลอดมาและหวังว่าคงมีตลอดไป แขวลัยเรียกชื่อน้องเป็นการปรามไม่ให้พูดอะไรอีกแล้วชวนให้กลับ

“ลาก่อนนะคะคงได้พบกันในสถานะที่ดีขึ้น” พูดจบปรางค์ทิพย์เดินไปรอที่รถ ภวาภพตามมาส่งแขวลัย

“ผมจะรอคุณ ผมมั่นใจว่าความหวังของผมไม่สูญเปล่าเพราะเราใจตรงกัน”

แขวลัยก้าวขึ้นรถไม่ได้ตอบอะไร ภวาภพยืนส่งเธอจนลับสายตา...

ระหว่างนั่งมาในรถแขวลัยตำหนิน้องสาวที่ไปพูดจาบ้าๆกับภวาภพแบบนั้นไม่รู้จักอายบ้าง ปรางค์ทิพย์ไม่เห็นต้องอายอะไร ผู้หญิงสมัยนี้รักใครชอบใครก็บอกไปตรงๆ แขวลัยเชิญน้องไปบอกคนของน้องอย่ามายุ่งกับเรื่องของตน ปรางค์ทิพย์ยุพี่สาวอย่าปล่อยภวาภพให้หลุดมือ เขาแสดงออกชัดแจ้งว่ามีใจให้พี่

“พี่บอกตัดเขาไปแล้ว พี่ไม่มีเวลาไปยุ่งกับผู้ชายที่ไหนอีก แกก็รู้ว่าบ้านเรามันวุ่นวายมากมายแค่ไหน”

“ช่างมันบ้างเถอะพี่แข ให้เท่าที่ให้ได้ก็มากพอแล้ว พวกเขาเรียกร้องจากพี่มากเกินไป พี่เลิกตามใจทุกคนซะ”