นางบาป

ยุพดีระลึกชาติได้มากขึ้นเป็นลำดับ มองปลาบู่ที่ตัวเองทอดอยู่ในกระทะ พลันภาพในอดีตเมื่อชาติที่แล้วผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของเธอ ตอนนั้นเธอในคราบแม่เยื้อนทำต้มปลาบู่เอาไว้ หยาดเข้ามาช่วยเป็นลูกมือ ได้กลิ่นหอมของกับข้าวถามว่าต้มอะไร ไม่คุ้นตาเลย

“ต้มปลาบู่น่ะ ยากเหลือเกินกว่าจักซื้อได้สักตัว”

“โห ปลาบู่คงจักอร่อยมากเลยสิจ๊ะแม่ ฉันตื่นเต้นอยากลองชิมเหลือเกิน”

ทาสเดินผ่านมาได้ยินก็กระเซ้าว่าวันนี้แม่เยื้อนเอาปลาบู่มาทำกับข้าวกินเลยหรือ ชมหยาดว่ามีวาสนาสูงอ้อนแม่จนได้กินปลาบู่เป็นกับข้าว หยาดยิ้มค้างเมื่อแม่ขัดขึ้นว่าปลาบู่เป็นของชอบของหยด ได้ยินมันบ่นอยากกิน วันนี้เห็นเรือนครัวมีตนก็เลยใช้อัฐไปแลกจากนางชื่นมา

ทาสได้ยินว่าทำให้หยดก็ชักสีหน้าใส่

“นังเยื้อน เอ็งก็เหลือเกินจริงๆ ลูกเลวแบบอีหยดยังจักไปเอาใจมันอีก เดี๋ยวมันก็เหลิงละเลิงกันไปใหญ่ ไม่เห็นหัวแม่หัวเชื้อกันพอดี”

“เอ็งก็ เด็กมันยังเล็ก มิรู้ความอันใดดอก เหตุใดต้องพูดร้ายใส่มันเยี่ยงนี้” แม่เยื้อนแก้ตัวแทนหยดทำให้ทาสไม่ชอบใจต่อว่าเธอว่าแทนที่จะเอาใจหยาดที่อุตส่าห์มาช่วยทำกับข้าว กลับนึกถึงแต่หยด

“ข้าเป็นแม่ ถ้าทำได้ก็จักเอาใจลูกทุกคนมิต่างกันดอก”

ทาสขี้เกียจเถียงด้วย แล้วแต่แม่เยื้อนก็แล้วกัน จากนั้นก็ผละจากไป แม่เยื้อนทำกับข้าวต่อสีหน้ามีความสุข ขณะที่หยาดแอบน้อยใจที่แม่ทำกับข้าวที่มีแต่ของชอบของพี่สาว...

จากนั้นไม่นาน แม่เยื้อนกับหยาดช่วยกันยกสำรับมาวาง แม่เยื้อนยกต้มปลาบู่ไปวางตรงหน้าหยด แล้วแกะปลาชิ้นหนึ่งแบ่งใส่จานให้หยาด หยดรีบแย่งคืน

“นี่มันปลาของข้า แม่ตั้งใจทำให้ข้ามิใช่รึ แล้วจักแบ่งให้อีหยาดมันได้เยี่ยงไร”

“เอ๊ะอีหยด เอ็งคิดจักกินปลาเพียงคนเดียวได้เยี่ยงไร มิคิดแบ่งน้องแบ่งนุ่งมันบ้างรึ”

หยดไม่ยอมแบ่งในเมื่อแม่ทำให้เธอ อะไรที่เป็นของเธอจะต้องเป็นของเธอคนเดียวไม่มีวันแบ่งให้ใคร หยาดเห็นแม่กับพี่สาวเริ่มเถียงกัน รีบบอกว่าไม่เป็นไรเธอชอบกินผักแล้วกินอวดแม่

“โธ่ อีหยาดเอ๊ย น่าเอ็นดูจริง เอ็งยังเล็กยังน้อย แต่ยังรู้จักดูแลพี่สาวเยี่ยงนี้ ข้าเห็นแล้วชื่นใจนัก ต่อไปเอ็งต้องช่วยข้าดูแลนังหยดมันรู้หรือไม่”

หยาดรับคำ แม่เยื้อนลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู...

ไม่ใช่แค่ช่วยแม่ดูแลหยดเท่านั้น หยาดยังรับผิดแทนอีกด้วย มีอยู่คราวหนึ่งหยดอยากกินมะม่วงแทนที่จะขอเจ้าของดีๆกลับสั่งหยาดให้ปีนไปเก็บให้ เจ้าของต้นมะม่วงจับได้จะเอาเรื่อง หยดผลักน้องให้ออกไปรับหน้า แถมโกหกว่าน้องเป็นคนต้นคิด เจ้าของมะม่วงคว้าไม้ไล่ตีทั้งพี่ทั้งน้อง แม่เยื้อนต้องวิ่งเอาตัวกันลูกไว้