นางบาป

“ไม่มีอะไรนี่คะ พี่รินไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” พายยิ้มให้แบบแกนๆ...

ขณะที่รินกับพายดูจะไม่สนิทใจกันเท่าใดนัก วิษณุแวะไปหายุพดีที่ห้อง ต้องการคุยกับท่านตามลำพังจึงออกอุบายให้เดือนไปถามทางโรงแรมให้ทีว่าพรุ่งนี้ทีมไฟจะฝากของไว้ให้ที่นี่ช่วยดูให้เราได้ไหม

“เดี๋ยวเดือนโทร.ไปก็ได้ค่ะ”

“เดินไปคุยดีกว่าเดือนจะได้รู้เรื่อง”...

เมื่อได้อยู่กันตามลำพังวิษณุถามยุพดีว่า ตั้งแต่มาที่กองถ่ายเห็นหรือรู้สึกอะไรแปลกๆบ้างไหม ท่านออกตัวถ้าเล่าให้ฟังแล้วอย่าหาว่าท่านบ้า ท่านเหมือนได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น

“แม่รู้สึกคุ้นเคยกับทุกอย่าง ต้นไม้นั่น ตึกนั่น แล้วตอนที่แม่เดินไปถึงห้องใต้ดินเสียงร้องไห้นั่น มันสับสนไปหมด ฟังดูเจ็บปวด เจ็บปวดจนแม่แทบทนไม่ไหว เอ่อ แม่คงเพ้อเจ้อมากไป ณุอย่าถืออะไรที่แม่พูดเลยนะ”

“แม่ครับ แม่ไม่ได้เพ้อเจ้อหรอกครับ ก่อนที่ผมจะตัดสินใจทำละครเรื่องนี้ ผมก็เคยฝันเห็นผู้หญิง

คนหนึ่งชื่อนางหยาด ทุกอย่างมันรบกวนผมทุกวันทุกคืน จนผมต้องตัดสินใจออกตามหาความจริง เรื่องราวของนางหยาดว่าคือใคร แต่ยิ่งผมเข้าใกล้ความจริง ผมกลับพบความจริงอีกชุดหนึ่งที่ตึกแห่งนั้นไม่ได้มีแค่นางหยาด แต่มีนางหยด” วิษณุเอ่ยชื่อหยดออกมา ยุพดีถึงกับหน้าซีดเผือด

ooooooo

ในเวลาเดียวกันที่ด้านนอกตึกวนาเทพ ผีหยดนอนหลับอยู่แต่ตาไม่ปิด จู่ๆทะลึ่งพรวดลุกขึ้น เดินไปหยิบมีดพร้าที่ตกอยู่ขึ้นมากระชับในมือ ผีหยาดปรากฏตัวขึ้นถามพี่สาวว่าได้เจอแม่แล้วใช่ไหม

“แม่รึ คนที่ฆ่าข้าด้วยน้ำมือตัวเอง เอ็งจักให้ข้าเรียกผู้นั้นว่าแม่อยู่รึ เอ็งมิได้โดนแม่แท้ๆแทงพร้าใส่เยี่ยงข้า เอ็งจักพูดอะไรก็ได้”

“เหตุใดพี่หยดกล่าวถึงแม่เยี่ยงนั้น คนที่เป็นแม่ที่ไหนจักทนเสียลูกได้เล่า พี่เองก็เคยเสียลูก เหตุใดไม่เข้าใจจิตใจของแม่บ้าง หากแม่ไม่ทำเพื่อพี่ แม่จักยอมปดเพื่อพี่หรือ” หยาดพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็ให้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีต ตอนนั้นแม่เยื้อนทำแกงเลียงมาให้หยดกินบำรุงครรภ์โดยไม่รู้ว่าเธอแท้งลูกไปแล้ว

หยดทำเลือดเปื้อนฟูกพยายามเอาตัวบังไม่ให้แม่กับน้องเห็น...

ในเวลาต่อมานายแม่เดินนำนางสายที่ถือพานใส่มะพร้าวและของเปรี้ยวมาถึงหน้าเรือนวนาเทพเห็นบ่าววิ่งถือถาดใส่ยาหอมผ่านหน้าไป นายแม่สั่งให้นางสายไปจับตัวบ่าวไว้ สอบถามว่าทำไมถึงรีบร้อนนัก

“อิฉันจักรีบเอายาหอมไปให้คุณกำไลเจ้าค่ะคุณกำไลวิงเวียนหนักตั้งแต่เช้า อาเจียนไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ”