นางบาป

นายแม่ไม่รอช้ารีบไปดูอาการคุณกำไล ครั้นเปิดประตูห้องเข้าไปเห็นทาสกำลังไกวคุณแดงอยู่ในอ้อมแขน ส่วนคุณกำไลโก่งคออาเจียนลงโถไม่หยุดมีหยาดคอยลูบหลังให้ พลางปลอบว่ายาหอมกำลังมาอดทนไว้ก่อน นายแม่รีบเข้ามาประคองคุณกำไล

“แม่กำไลแพ้ท้องหนักเยี่ยงนี้ เหตุใดพวกเอ็งมิให้คนไปตามหมอเล่า อีสายเอ็งรีบไปตามหมอมาให้ข้าประเดี๋ยวนี้”

“มิต้องดอกเจ้าค่ะ ลูกมิได้เป็นอันใดมากเพียงแต่แพ้ท้องหนักเฉยๆ”

“แต่คุณกำไลยังรับประทานอะไรไม่ได้ตั้งแต่เช้าเลยนะเจ้าคะ”

นายแม่ได้ยินหยาดฟ้องดังนั้นก็ยิ่งโมโห สั่งให้นางสายไปตามหมอที่รักษาคุณกำไลเป็นประจำมาให้ เธอไปตามที่โรงหมอตั้งแต่เช้าแล้ว คนที่นั่นพูดกันให้ทั่วว่าหมอที่มารักษาคุณกำไลและหยดที่เรือนโดนฆ่าตายในป่าไปตั้งแต่เดือนก่อน ทุกคนพากันตกใจ...

ดูแลคุณกำไลเสร็จ หยาดกลับมาเรือนบ่าวยกน้ำแกงเลียงพร้อมชามยาบำรุงครรภ์มาวางให้ตรงหน้าพี่สาว พลางเล่าให้แม่ฟังเรื่องหมอที่มารักษาคุณกำไลกับหยดถูกฆ่าตายกลางป่า แม่เยื้อนฟังก็ทอดถอนใจ

“เฮ้อ เวรกรรม ใครหนอช่างใจบาปหนัก นี่ทำบาปหนักขนาดนี้ข้าว่าอีกมินานดอก ทางการเก่งนักประเดี๋ยวต้องตามจับคนชั่วไปลงโทษได้แน่ ข้าละอยากเห็นคนเยี่ยงนี้โดนแขวนคอนัก”

หยดโดนแม่แช่งมือไม้สั่นทำชามแกงตกกระเด็นไปทั่วพื้น

“ซุ่มซ่ามจริงอีหยด กินอยู่ดีๆทำไมสาดน้ำแกงเสียได้ ตกใจอันใดของเอ็งนักหนา”

“ฉันเจ็บท้องน่ะแม่ อยู่ดีๆก็เจ็บนัก มิรู้เป็นอันใด” หยดหน้าเครียดกลัวความผิดที่ฆ่าหมอจะมาถึงตัว

ooooooo

ความลับไม่มีในโลก ในที่สุดแม่เยื้อนก็จับได้ว่าหยดแท้งลูกไปแล้วเพราะเจอตอนที่เธอกำลังฉีกกากมะพร้าวมาไว้สำหรับรองรับระดู คนท้องที่ไหนจะมีระดูได้ ปราดเข้าไปกระชากเธอขึ้นมา

“ในท้องของเอ็งมิมีเด็กอยู่แล้วใช่รึไม่ เอ็งเสียลูกไปแล้วใช่รึไม่” แม่เยื้อนคาดคั้น หยดหมดความอดทนสะบัดแม่ล้มลงไปกับพื้น หยาดต้องเข้าไปประคองท่านไว้

“ใช่ ฉันแท้งลูกไปแล้ว คนอย่างแม่ไม่มีวันเข้าใจฉันดอก แม่พอใจจักอยู่เป็นทาสไปจนตาย แต่ฉันสิ แม่จักให้ฉันทำเยี่ยงใด จักให้ฉันถูกคนป่าวประกาศไปทั่วว่าเป็นอีทาสหน้าโง่ที่แท้งลูกคุณพระงั้นรึ ฉันให้ผู้ใดรู้มิได้ว่าฉันมิได้ท้องลูกชายคุณพระแล้ว ถ้าคุณกำไลหรือนายแม่รู้เข้า แม่ยังคิดว่าจักได้เห็นหน้าฉันอยู่ในเรือนอีกรึ”

“อีหยด เอ็งอย่าบอกนะว่าเรื่องหมอ...”

“ใช่ เรื่องหมอนั่นฉันทำเอง แม่คิดว่าฉันมันเลวระยำนักใช่รึไม่ ทำได้แม้กระทั่งฆ่าคน แต่ฉันจักบอกแม่เอาไว้เลย ฉันมิได้อยากทำดอก แต่ฉันต้องทำเพื่อตัวเอง” หยดมองหยาดที่เอาแต่นั่งก้มหน้า “เอ็งก็เหมือนกันอีหยาด คิดว่าข้ามันน่าสมเพชมากนักใช่รึไม่ เอ็งถึงได้แย่งคุณพระไปจากข้า”