นางบาป

ในเวลาต่อมา แม่เยื้อนบดยารักษาแผลเสร็จเอามาทาแผลที่หลังให้หยด หยาดเห็นแผลพุพองที่หลังพี่สาวแล้วสงสารจับใจคว้าถ้วยยาจากมือแม่มาทาให้พี่เอง ทุกครั้งที่ถูกยาหยดจะสะดุ้งร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด หยาดขอให้พี่อดทนหน่อย เจ็บตั้งแต่ตอนนี้เมื่อแผลหายจะได้ไม่ทิ้งรอยเอาไว้มาก

“มิทิ้งรอยเอาไว้มากรึ แผลพุพองเยี่ยงนี้” พูดจบหยดคว้ายาในมือน้องขว้างทิ้ง แม่เยื้อนโกรธ

“อีหยด นี่เอ็งยังไม่สำนึกอีกรึว่าแผลพวกนี้ เอ็งได้มาเพราะเหตุใด”

“จะเพราะเหตุใดถ้าไม่ใช่เพราะแม่...แม่ไม่เคยเรียกร้องสิทธิ์ของการเป็นลูกให้กับฉัน...ผู้ที่มันทำอันใดไว้กับกูกูจักเอาคืนมันให้หมด กูจักบอกพระวนาเทพว่าแม่ของนังกำไลมันทำอะไรกับกูเอาไว้บ้าง เอาให้พระวนาเทพชังน้ำหน้า เอาให้มันต้องเสียใจมากกว่ากูวันนี้แสนเท่าพันเท่า” หยดขบกรามแน่นด้วยความแค้น

ooooooo

เนื่องจากไม่อยากให้เป็นแผลเป็น หยดจึงไปหาหมอชั่วให้ช่วยรักษา เขากลับแนะให้เธอเก็บแผลน่าเกลียดนี้ไว้ไม่ควรให้หายก่อนเวลาอันควร เธองงจะให้เก็บไว้ทำไม

“แผลใหญ่เยี่ยงนี้ใครเห็นจักต้องสงสารจักต้องเห็นใจ เอ็งต้องการจักผูกใจให้คุณพระรักคุณพระสงสารอยู่แล้ว ไยมิใช้ประโยชน์จากแผลนี้ให้มากเสียหน่อยเล่า” คำแนะนำของหมอชั่วทำให้หยดครุ่นคิดคล้อยตาม...

หยดทำตามที่หมอชั่วแนะนำ ปล่อยแผลผุพองไว้อย่างนั้นให้คุณพระวนาเทพมาเห็นเอง เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟซักเป็นการใหญ่ว่าใครบังอาจมาทำร้ายเมียรักของเขา เธอใส่ความว่าคุณกำไลเป็นคนทำ เขาหลงเชื่อคำลวงของหยดตามมาเล่นงานคุณกำไลโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆทำให้สองผัวเมียมีปากเสียงกัน

คุณพระไม่พอใจที่คุณกำไลกล้าต่อความด้วย ประกาศลั่นไม่ขอนอนร่วมห้องกับเธอ สั่งหยาดไปบอกบ่าวให้จัดเรือนทางปีกซ้ายไว้ เขาจะไปนอนที่นั่น...

ตั้งแต่มีปากเสียงกัน คุณกำไลเอาแต่นั่งหมดอาลัย ตายอยาก หยาดอุ้มคุณแดงที่ร้องไห้งอแงเข้ามานั่งข้างๆ ขอร้องอย่าทำแบบนี้เลย แล้วส่งเด็กน้อยให้อุ้ม

“เห็นไหมเจ้าคะว่าคุณแดงต้องการคุณกำไลมากเพียงใด คุณกำไลต้องเข้มแข็งและมีชีวิตต่อไปเพื่อคุณแดง เพื่อคุณหนูน้อยที่อยู่ในท้อง เชื่อบ่าวนะเจ้าคะ คุณกำไลไม่มีใครก็ยังมีบ่าวนะเจ้าค่ะ บ่าวเป็นห่วงคุณเหลือเกิน” ความภักดีของหยาดทำให้คุณกำไลคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้

“ถ้าเอ็งเป็นห่วงข้าจริงๆ ข้าขออะไรสักอย่างได้รึไม่”