นางบาป

คุณกำไลทราบเรื่องที่หยาดถูกหยดจับขังห้องใต้ดิน รีบลงจากเรือนใหญ่ไปหา บ่าวจะไปจัดการเรื่องนี้ให้เองเธอก็ไม่ยอม ระหว่างเดินไปที่เรือนทาส ได้ยินพวกทาสนินทาเรื่องที่หยดอาจได้รับการยกย่องให้ขึ้นมาเป็นเมียเทียบชั้นกับตัวเองแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ขยับจะเดินต่อ

พวกทาสหันมาเห็นเสียก่อนพากันตกใจ รีบกราบขอโทษ คุณกำไลเดินต่อไปไม่พูดอะไร ครั้นมาถึงห้องใต้ดินเห็นแม่เยื้อนกับทาสหญิงอีกคนกำลังแก้ปมเชือกที่ผูกประตูห้องเอาไว้ เธอไล่บ่าวไปตามทาสชายมาช่วยกันตัดเชือกพวกนี้ออก ไม่นานนักเชือกถูกมีดตัดขาด หยาดที่เป็นอิสระถลามากอดแม่เอาไว้

“อีหยดมันทำเอ็งด้วยเรื่องอันใด”

“พี่หยดจะขึ้นไปอวดของฝากที่คุณพระให้ ฉันจะห้ามไม่ให้พี่หยดขึ้นเรือนไปหาคุณกำไล พี่หยดเลย...” หยาดยังเล่าไม่ทันจบ คุณกำไลเรียกเธอให้ตามกลับไปที่เรือนวนาเทพ...

คุณกำไลทนอยู่กับคนไม่รักษาคำสัตย์สัญญาอย่างคุณพระวนาเทพต่อไปไม่ไหว สั่งให้หยาดเก็บข้าวของของตนไปที่เรือนเจ้าสัวไกร นายแม่เห็นลูกสาวหอบผ้าหอบผ่อนกลับมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอร้องไห้โฮ

“ลูก...ขอกลับมาอยู่ที่เรือนนี้ กลับมาอยู่กับคุณแม่ได้รึไม่ ลูกมิอยากกลับไปอยู่ที่เรือนนั้นอีกแล้วเจ้าค่ะ”

นายแม่กอดตอบพลางบอกให้หยุดร้องไห้ได้แล้ว หญิงเราเกิดมาเลือกผัวได้เพียงหนเดียว ถึงจะทนไม่ได้ก็ต้องทน คุณกำไลโอดครวญว่าเจ็บครั้งนี้สาหัสนัก เจ็บจนเธอแทบหายใจไม่ได้ เจ็บที่ตัวเองโง่เขลา ปล่อยให้เขาลวงจนเสียทีให้แก่ชายมากรัก แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นชะตากรรมทุกข์ระทมเยี่ยงนี้ได้

“ลูกรัก อย่าให้พวกมันรู้ว่าเจ้าเสียใจเพียงใด ทุกความเสียใจของเจ้าจักเป็นบ่อน้ำชโลมความหวังให้แก่เมียรองไร้ศักดิ์เหล่านั้น เจ้าจงรีบกลับ เอาผ้าผ่อนข้าวของทั้งหลายกลับเรือนไปเสีย อย่าทำให้เรื่องยิ่งบานปลายปล่อยให้พวกปากหอยปากปูนินทาเอาได้” นายแม่กุมมือคุณกำไลอย่างเป็นกำลังใจให้

“เจ้าค่ะคุณแม่” คุณกำไลปาดน้ำตาทิ้ง

“ส่วนเรื่องอีหยด ลูกมิต้องเป็นกังวลอันใด แม่จักไปจัดการเอง”...

นายแม่ไม่รอช้าขนบ่าวไพร่หลายคนไปที่เรือนทาสช่วยกันจับตัวหยดมาที่ลานหน้าเรือน สั่งให้นางสายเอาน้ำมันร้อนๆมาสาดหน้าหวังจะให้เสียโฉม คุณพระวนาเทพจะได้ไม่แล หยดรู้งานรีบพลิกตัวหนี น้ำมันร้อนจึงพลาดจากใบหน้ามาโดนแผ่นหลังแทน เธอปวดแสบปวดร้อนดิ้นทุรนทุราย

“ข้าจักขอเตือนเอ็งเป็นครั้งสุดท้ายว่าอย่าได้มักใหญ่ใฝ่ไปยุ่งกับผัวลูกข้าอีก มิเช่นนั้นข้าจักไม่จบแค่เอาน้ำมันเดือด แต่จักเป็นดินที่ฝังกลบหน้าเอ็ง มิให้ได้ร้องโหยหวนเช่นนี้อีก จำใส่กะลาหัวเอาไว้”

หยดมองตามนายแม่ที่ยกพวกกลับไปด้วยความแค้น...