นางบาป

ที่หน้าตึกวนาเทพ พายนั่งต่อบทอยู่กับปาล วันนี้บทของเธอมีแต่ฉากที่ต้องใช้อารมณ์หนักๆ ด้วยความมุ่งมั่นในการแสดงทำให้พายเครียดเกินเหตุอยู่ๆวูบจะเป็นลม ปาลต้องประคองไว้ รินวางงานตรงหน้าเข้าไปช่วยดูแล เห็นเธอหน้าซีดๆ อาสาไปหยิบน้ำหวานมาให้ดื่ม จังหวะนั้นวิษณุเดินถือธูปไปที่ใต้ต้นไม้ต้นนั้น ปาลเห็นเขาจุดธูป พนมมืออธิษฐานบางอย่างอยู่ ชี้ชวนให้พายดูนั่นพี่ณุจุดธูปทำไม

“สงสัยจุดขอขมาหรือบอกเจ้าที่เจ้าทางให้กองถ่ายสะดวกหรือเปล่าคะ”

ปาลลุกขึ้นจะเดินไปหาวิษณุแต่พายรั้งตัวไว้ ชวนให้ไปเช็กเสื้อผ้าหน้าผมกันก่อน ผู้กำกับมาแล้วเดี๋ยวคงจะเรียกเข้าฉาก ปาลจำใจเดินไปกับพายแต่อดหันมองไปทางต้นไม้ไม่ได้

ฝ่ายวิษณุอธิษฐานให้ผีหยาดปรากฏตัวออกมา มีเรื่องจะคุยด้วย อยากรู้ว่าชาติก่อนเคยทำอะไรเอาไว้บ้าง อธิษฐานเสร็จเอาธูปปักตรงโคนต้นไม้ พลันมีลมกระโชกแรงเข้ามา เขามองไปรอบๆด้วยความประหลาดใจ ครั้นก้มมองที่พื้นตรงหน้า เห็นผีหยาดหน้าตาสะสวยในชุดทาสกราบเท้าตัวเองอยู่ ร้องทักว่าหยาดใช่ไหม

“คุณพระจำเรื่องราวของตัวเองได้แล้วรึเจ้าคะ”

วิษณุจำได้เท่าที่ผีหยาดเล่าให้ฟังคืนนั้นว่าเขาคือคุณพระวนาเทพกลับชาติมาเกิด และเรือนนี้ไม่ได้มีเธอเป็นทาสเพียงคนเดียวยังมีหยดอีกคนหนึ่ง ที่เขาเรียกเธอมาพบเพื่อถามว่าคุณพระวนาเทพเคยทำอะไรกับหยดและหยาดไว้บ้าง กลัวว่าที่ใครต่อใครเข้าใจหยาดผิดจนทำให้ถูกแขวนคอตายมีต้นเหตุมาจากเขา

“ได้โปรดบอกฉันเถอะหยาด หากเธอเคยขอร้องให้ฉันมาช่วยปลดปล่อยพี่สาวเธอ เธอต้องช่วยปลดปล่อยฉันก่อน ฉันทุกข์เหลือเกินหยาด ทุกข์โดยที่ไม่รู้ว่าฉันทำสิ่งใด ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด”

ผีหยาดยินดีทำให้ตามที่วิษณุต้องการ จากนั้นเธอพาเขากลับสู่อดีต ตอนนั้นคุณกำไลซึ่งกำลังท้องลูกคนที่สองไม่เป็นอันกินอันนอนตั้งแต่รู้ว่าคุณพระวนาเทพมีอะไรกับหยด บ่าวที่ดูแลหาข้าวหาปลาให้กินพยายามขอร้องให้เธอกินอะไรบ้าง ไม่เห็นแก่ตัวเองก็ให้เห็นแก่ลูกในท้อง

“ข้าตรอมใจอยู่อย่างนี้กินอะไรมิลงจริงๆ อย่าบังคับข้านักเลย”

แค่ใช้ผัวร่วมกับคุณกำไลยังไม่ทำให้สาแก่ใจพอ หยดยังเอาเข็มขัดทองคำที่คุณพระวนาเทพยกให้ตัวเองใส่มาอวดคุณกำไลให้ช้ำใจอีกต่างหาก บ่าวทนไม่ไหวไล่ตะเพิดเธอออกไป

“ไม่ต้องไล่ ข้าก็มิอยากเหยียบให้เสียเท้าดอก” หยดยิ้มเย้ยก่อนจะลงจากเรือน คุณกำไลช้ำใจหนักเพราะเข็มขัดทองเส้นที่หยดใส่เป็นของขวัญวันแต่งงานที่พ่อมอบให้เธอ แต่คุณพระกลับเอาไปให้หญิงอื่น

ooooooo