มนตราลายหงส์

แหวนพลอยขอร้องพัสกรอย่าร้องไห้ เพราะถ้าเขาร้องตนไม่รอดแน่ พัสกรยิ้มจับมือแหวนพลอยบอก...

“จริงๆมันมีคำคำนึง ความรู้สึกของฉันที่ฉันอยากบอกเธอนะ แต่มันจะเป็นการเห็นแก่ตัวมากถ้าฉันพูดออกมาตรงนี้...ฉันต้องปล่อยเธอไป ไม่ใช่รั้งเธอไว้”

แหวนพลอยทำเป็นพูดติดตลกว่าตนมโนเก่งเดี๋ยวก็คิดต่อเอง แล้วต่างยิ้มให้กันทั้งหวาน...ทั้งเศร้า...

พัสกรเช็ดน้ำตาให้แหวนพลอย โน้มหน้าจูบที่แก้มแล้วค่อยๆเลื่อนมาที่ปาก หน้าผากชนหน้าผากพูดแผ่วเบาอย่างตัดใจ

“ลาก่อนนะแหวนพลอย...”

“แหวนพลอยรักคุณพัสกรนะคะ”

ทั้งสองจูบลากันใต้แสงจันทร์ เป็นคืนที่ทั้งสุขและเศร้าอย่างสุดที่จะพรรณนา...

พัสกรกับแหวนพลอยกลับถึงหงส์เหิน ทั้งสองเดินรักษาระยะห่างเข้าไป เจอขวัญกมลในชุดเดินทางพร้อมกระเป๋าและตะกร้าเสบียงรออยู่แล้ว เธอมองเสื้อของพัสกรชมว่าสวยดีนะ

ขวัญกมลบอกให้พัสกรเปลี่ยนเสื้อและไปล้างหน้าล้างตาเสีย พอพัสกรถอดเสื้อเธอรับและส่งต่อให้แหวนพลอยบอกให้ซักให้ด้วย เมื่อพัสกรกลับมาหิ้วกระเป๋าเดินทางและตะกร้าของกิน ขวัญกมลก็เข้าไปช่วยและควงแขนกันออกไป พัสกรเดินไปไม่เหลียวกลับมาเลย

แหวนพลอยมองทั้งสองควงกันออกไปนิ่งๆเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ภายในสับสนเจ็บปวด เมื่อเข้าข้างใน แหวนพลอยไปนั่งที่โซฟากอดเสื้อของพัสกรน้ำตาร่วง

กวงเดินมาถามว่าเขาไปกันแล้วใช่ไหม มองแหวนพลอยพึมพำ

“นึกแล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ เป็นไงล่ะ...”

แหวนพลอยเอาแต่กอดเสื้อของพัสกรร้องไห้เหมือนใจจะขาด ครู่หนึ่งเด็กๆเดินมาถามว่าครูพัสกรไปแล้วหรือ แหวนพลอยพยักหน้าพยายามยิ้มกับเด็กๆทั้งที่น้ำตายังไหลพราก ในที่สุดทั้งแหวนพลอยและเด็กๆก็กอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น...

ขวัญกมลออดอ้อนพัสกรตลอดทางถามว่าเขาจะไม่ทิ้งตนไปไหนอีกแล้วใช่ไหม จะดูแลตนตลอดชีวิตใช่ไหม พัสกรยืนยันตามสัญญาว่าจะดูแลเธอตลอดไป

“ขวัญรู้ค่ะ พัสไม่มีวันทิ้งขวัญ...เหมือนที่ขวัญจะไม่มีวันปล่อยพัสไปไหน เราจะต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป ชีวิตของพัสจะเป็นของขวัญแค่คนเดียว”

แล้วเธอก็เอาน้ำฝรั่งป้อนเขาบอกว่าจะได้สดชื่น คะยั้นคะยอให้เขาดื่มจนหมด พอพัสกรดื่มหมด เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย ครู่หนึ่งพัสกรเริ่มง่วงเธอจึงขอขับแทน พัสกรหลับไปเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่ขวัญกมลใส่ไว้ในน้ำฝรั่ง เธอบอกเขาขณะขับรถแทนว่าจะพาเขาไปที่หนึ่ง

“ทำไมผมง่วงอย่างนี้ คุณเอาอะไรให้ผมกินหรือเปล่า” พัสกรถามทั้งที่ง่วงนอนมากแล้วหลับไปเลย

ooooooo