มนตราลายหงส์
ตอนที่ 2
หมวดบ่นว่าไม่ได้ยินจันทิมาพูดอะไรเลย สารวัตรนิรุตต์บอกว่ายอมให้พูดแทนกันได้ขนาดนี้คงไม่ใช่เพื่อนร่วมงานธรรมดา...
พอออกมาแล้วจันทิมาติงฉัตรชัยว่าทำไมเขาพูดแบบนั้นมันทำให้เราดูน่าสงสัยมากนะ ฉัตรชัยบอกว่าให้เธอเชื่อมั่นตน ตนไม่ทำให้เธอเดือดร้อนแน่ เราไม่ได้ทำอะไรผิดไม่ใช่เหรอ แล้วหยอกว่า หรือคุณทำ?
ฉัตรชัยหัวเราะร่าสบายใจเพราะเขาไม่ได้ทำผิดอะไรจริงๆ แต่จันทิมานิ่งไปอย่างไม่สบายใจที่สารวัตรนิรุตต์รู้ว่าตนมาทำงานกับฉัตรชัย
ooooooo
ที่โรงเรียนหงส์เหิน พัสกรยังหัวเสียกับแหวนพลอยที่ไม่ยอมกลับไปเสียที ดุก็แล้ว หว่านล้อมก็แล้วเธอก็ยังดื้ออยู่จนได้ จนเมื่อแหวนพลอยถูกกระจกบาดเขาทำแผลให้ แหวนพลอยยิ่งเห็นถึงความเป็นตัวตนของเขาก็ยิ่งซึ้งใจ
เมื่อคุยกันถึงอดีตตอนที่แหวนพลอยเพิ่ง 10 ขวบ และพัสกรในวัย 17-18 ปี ทั้งสองนั่งดูทีวีด้วยกัน แหวนพลอยชอบดูละคร พัสกรชอบดูบอล แต่เขาก็ตามใจน้อง กระทั่งแหวนพลอยถักงานฝีมือค้างอยู่ก็เอาไปช่วยถักจนตัวเองหลับไป แหวนพลอยยิ่งซาบซึ้งในความใจดีของเขาและประทับใจมาตราบทุกวันนี้
แต่จนแล้วจนรอดพัสกรก็ยืนยันจะให้แหวนพลอยกลับบ้าน แม้เธอจะอ้างความยากลำบากมากมายในการเดินทางเขาก็ไม่สนใจ จนแหวนพลอยบอกว่าไปก็ได้ ฝนจะตกก็ถือร่มออกไป แต่พอแหวนพลอยถือร่มลุยฝนออกไปเขาก็ไปดึงกลับ ปั้นหน้าเย็นชาบอกว่าคืนเดียวนะพรุ่งนี้เช้าจะต้องไม่เห็นเธอ แหวนพลอยยิ้มดีใจ
“คุณพัสกรก็คือคุณพัสกรคนเดิม คนใจดีของแหวนพลอย”
ฝ่ายนิรุตต์กลับถึงโรงพักก็เอาวิดีโอที่พิณถ่ายตลอดเวลาการเปิดโรงเรียนวันนั้นมาดู หมวดนะบอกว่าทีมพิสูจน์หลักฐานดูไปหลายรอบแล้วไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ
“มีสิ มันต้องอยู่ในนี้แหละ ผมมั่นใจ มันมีบางอย่างที่เรามองข้ามไป ผมรู้สึกได้”
“เอาอีกแล้ว สารวัตรครับ สารวัตรจะใช้ความรู้สึกสืบคดีไม่ได้นะครับ”
“ผิดแล้วหมวดนะ ความรู้สึกกับสัญชาตญาณนี่แหละที่ทำให้พวกเราค้นพบคนร้ายมานักต่อนัก”
หมวดนะจึงช่วย ถามว่าสารวัตรกำลังมองหาอะไร นิรุตต์บอกว่า “ผู้หญิง” แล้วจ้องจอคอมพ์ไม่วางตา
ooooooo
คืนนี้แหวนพลอยอยู่ที่โรงเรียน เธอไม่รู้ว่ามีคนมาแอบดูอยู่ข้างนอก ส่วนพัสกรก็ฝันเห็นพ่อเต้นบัลเล่ต์ ในฝันเขาเข้าไปหาพ่อ แต่พ่อก็ถูกรถชนกระเด็นไปต่อหน้าต่อตา แล้วพ่อแม่บุญธรรมก็มาโอบอุ้มเขาอย่างอบอุ่น
แต่ในฝันยังเห็นพิณบาดเจ็บและร้องขอให้เขาช่วย พอสะดุ้งตื่น พัสกรเหงื่อเต็มหน้า พึมพำกับตัวเอง
“ถ้าเป็นแค่ฝันก็คงดี...แต่นี่มันไม่ใช่ฝัน...” เขาพยายามเข้มแข็งกับความจริงที่โหดร้ายแล้วลุกขึ้น
