นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แม่อายสะอื้น

    SHARE

    ทันทีที่ได้รับแจ้งข่าวว่าพ่อป่วย ช่อเอื้องทิ้งงานที่ทำตรงหน้า วิ่งปรู๊ดกลับบ้านเห็นคำปันนอนอยู่บนแคร่โดยมีกลองกับทอนคอยดูแลอยู่ ปรี่เข้าไปถามว่าพ่อเป็นอย่างไรบ้าง ได้ความว่าเป็นลม เธอแปลกใจทำไมอยู่ๆท่านถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ ทอนตั้งข้อสังเกตว่าน่าจะเป็นเพราะอากาศร้อน รินคำพูดแทรกขึ้นมาทันที

    “ร้อนเริ้นอะไรกัน เย็นสบายซะขนาดนี้ ฉันว่าครูคิดถึงนังดาวนิลจนทนไม่ได้มากกว่า”

    หนานเมืองต้องหันไปปรามลูกสาว แต่เธอกลับไม่สนใจยังคงพูดถึงดาวนิลในแง่ไม่ดีหาว่าอกตัญญูทิ้งพ่อทิ้งน้องทำให้พ่อคิดถึงจนใจสลาย ทอนทนไม่ไหวสั่งให้เธอหยุดได้แล้ว ถ้าพูดอะไรดีๆไม่เป็นก็ไม่ต้องพูด

    “ฉันผิดเอง ฉันไม่น่าบอกให้พ่อยอมสอนแทนลุงหนานเมืองเลย” ช่อเอื้องโทษตัวเอง ระหว่างนั้น คำปันที่นอนอยู่เริ่มขยับตัวพลางเรียกหาช่อเอื้องให้

    ช่วยพาขึ้นบ้าน แล้วบอกให้พวกหนานเมืองกลับไป

    ตนไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว ช่อเอื้องรีบทำตามพ่อสั่ง ทุกคนพากันเก็บข้าวของทยอยกลับ ยกเว้นทอนที่มองส่งทุกคนเสร็จก็เดินไปนั่งที่แคร่ใต้ถุนบ้านมองขึ้นไป

    ข้างบนด้วยความเป็นห่วงคำปัน...

    ทางด้านเทวัญมั่นใจว่าดาวนิลจะต้องอยู่ใน

    ห้องพัก จึงนัดให้หลิวหลิวเอากุญแจสำรองมาไข เนื่องจากพยายามติดต่อดาวนิลหลายครั้งแต่ติดต่อไม่ได้ เขาเป็นห่วงเกรงจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เป็นอย่างที่เขาหวั่นใจ เมื่อไขประตูห้องเข้าไปพบเธอนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ตัวร้อนจี๋ เทวัญเห็นท่าไม่ดีพาไปส่งโรงพยาบาล

    โชคดีที่อาการของดาวนิลไม่หนักหนาสาหัส แค่เป็นไข้ตัวร้อนธรรมดา แต่ต้องนอนค้างที่โรงพยาบาลเพื่อรอดูอาการอีกที ทั้งเทวัญและหลิวหลิวต่างโล่งอกที่เธอไม่เป็นอะไรมาก...

    ขณะที่ดาวนิลนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล คำปันซึ่งอยู่ที่แม่อายก็เป็นไข้เช่นกัน ช่อเอื้องเช็ดตัวให้เสร็จ สั่งกลองให้ดูแลตาด้วย แล้วยกขันน้ำสำหรับเช็ดตัวออกจากห้อง ทอนที่รอฟังข่าวอยู่ถามว่าครูเป็นอย่างไรบ้าง พอรู้ว่าแค่มีไข้นิดหน่อย แต่ไม่ยอมกินยา ข้าวปลาก็ไม่แตะ ทอนจะรอดูพรุ่งนี้อีกครั้งหนึ่งก่อน ถ้ายังไม่ดีขึ้น จะมารับไปหาหมอ ช่อเอื้องโทษว่าเป็นเพราะพี่ดาวนิลคนเดียว  ถ้าพี่สนใจพ่อสักนิดคงไม่เป็นอย่างนี้

    “ช่อเอื้อง เราก็ไม่รู้นะว่าดาวนิลเขาทำอะไรอยู่” ทอนปราม

    “เขาจะทำอะไร...เขาก็กำลังมีความสุขอยู่เพราะกำจัดเราไปจากชีวิตได้แล้วไงจ๊ะ พี่ทอนยังจะเข้าข้างเขาอีกเหรอ นี่เรากลับมาแม่อายตั้งกี่วันแล้ว เขาไม่คิดจะติดต่อมาทั้งที่เขาก็รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่เจอกัน เขาทำพ่อเสียใจแค่ไหน” ช่อเอื้องยังน้อยใจพี่สาวไม่หาย...

    ตกค่ำ  ดาวนิลค่อยๆรู้สึกตัวลืมตาขึ้น  เห็นหลิวหลิวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงถามว่าที่นี่ที่ไหน

    “โรงพยาบาลสิคะ ดูซิ หลับไม่ได้สติเป็นวันๆ

    นี่ถ้าพี่กับคุณหมอเทวัญไม่ไปพบจะเป็นยังไง” พูดจบหลิวหลิวช่วยประคองดาวนิลให้กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง เธออยากรู้ว่ามีใครมาเยี่ยมบ้างไหม เขาส่ายหน้า เธอถึงกับน้ำตาร่วง นี่เธอไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาคนนั้นอีกแล้วใช่ไหม หลิวหลิวได้แต่ปลอบว่าอย่าคิดอะไรมาก นอนพักผ่อนก่อนดีกว่า เธอไม่ยอมนอน ยันตัวลุกขึ้นจะกลับบ้าน หลิวหลิวห้ามก็ไม่ฟัง เทวัญเข้ามาพอดี

    “ดาวนิลจะทำอะไร” คุณหมอหนุ่มเสียงเขียว เธอหายดีแล้วจะขอกลับบ้าน

    “หมอยังไม่อนุญาต...ทำไมล่ะดาวนิลจะรีบไปไหนไ ปหาเจ้าพลเหรอ ถ้าเขาอยากเจอดาวนิลเดี๋ยวเขาก็มาเองแหละ หัดรักตัวเองซะบ้างสิดาวนิล”...

    ฝ่ายคำปันตรอมใจอย่างหนัก ข้าวปลาไม่แตะยาก็ไม่กิน ช่อเอื้องเตือนว่าทำแบบนี้จะไม่สบายมากขึ้นไปอีก เขาไม่สนใจจะเป็นอะไรก็เป็น เขาไม่รู้จะอยู่ไปทำไมแล้ว เธอขอร้องอย่าพูดแบบนี้ ถ้าพ่อไม่อยู่แล้ว

    เธอจะอยู่กับใคร พ่อไม่ห่วงเธอบ้างเลยหรือ แล้วไหนจะกลองอีก ไม่สงสารมันแล้วหรือ คำปันได้แต่นิ่ง

    “พ่อ...เขาไม่ใช่พี่ดาวนิลของเราแล้ว พ่อเลิกคิดถึงเขาเถอะนะ”

    คำปันล้มตัวลงนอนหันหลังให้ ช่อเอื้องไม่รู้จะทำอย่างไรดีได้แต่ร้องไห้

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"
    2 ธ.ค 2564

    04:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพฤหัสที่ 2 ธันวาคม 2564 เวลา 06:17 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์