แม่อายสะอื้น

นักข่าวยังตื๊อไม่เลิก สัมภาษณ์ดาวนิลไม่ได้ เบนเข็มไปขอสัมภาษณ์ทรงพลแทนว่าเธอโกหกประวัติตัวเองหรือเปล่า เขาไม่ขอตอบคำถามใดๆให้นักข่าวไปถามเธอเอาเอง แต่พอถูกถามถึงเรื่องงานแต่งงาน เขาตอบเสียงดังฟังชัดว่าจะไม่มีงานแต่งอะไรทั้งนั้น แล้วขอตัวไปทำงานต่อ ก่อนจะเดินลิ่วจากไป...

การให้สัมภาษณ์ของทรงพลครั้งนี้เป็นข่าวออกทีวีแทบทุกช่อง ดาวนิลดูข่าวชิ้นนี้แล้วยิ่งช้ำใจที่เขาเหมือนจะไม่เหลือเยื่อใยอะไรกับตนเองแล้ว จากนั้นภาพในทีวีตัดไปที่งานแถลงข่าวของช่อง ผู้บริหารช่องชี้แจงว่าพยายามติดต่อดาวนิลให้เข้ามาอธิบายเรื่องนี้แล้ว แต่เธอเลือกที่จะไม่มาพบและไม่ให้สัมภาษณ์อีกด้วย

“แล้วอย่างนี้ทางช่องจะทำยังไงต่อไปคะ” นักข่าวยิงคำถาม

ผู้บริหารช่องประกาศชัดเจนว่าทางช่องจะไม่สนับสนุนนักแสดงที่มีพฤติกรรมเข้าข่ายหลอกลวงประชาชน ในเมื่อไม่มีคำชี้แจงจากเจ้าตัว ทางช่องจึงตัดสินใจระงับละครของดาวนิลที่กำลังฉายอยู่ตอนนี้ทันที และเธอ

ไม่ใช่นักแสดงของช่องอีกต่อไปแล้ว ดาวนิลที่ดูข่าวนี้อยู่ถึงกับน้ำตาซึมรู้สึกเหมือนหมดสิ้นแล้วทุกอย่าง...

ทางด้านเทวัญเป็นห่วงดาวนิลมากโทร.หาก็

ไม่รับสาย ไม่รู้จะทำอย่างไรก็เลยโทร.ถามหลิวหลิวรู้หรือเปล่าว่าเธอหายไปไหน เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แนะเทวัญไม่ต้องไปสนใจ ปัญหาตัวเองเธอยังไม่คิดจะแก้ไข ห่วงคนแบบนี้เสียเวลาเปล่าๆ เทวัญไม่ยอมแพ้ลองแวะไปหาเธอที่ห้องพัก เคาะประตูเรียกให้มาเปิดรับแต่ไม่มีเสียงขานตอบ เขาถอนใจเหนื่อยใจหันหลังจากไป ดาวนิลซึ่งนั่งอยู่ในห้องได้ยินตลอดแต่เลือกที่จะนิ่งเฉย...

เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นทรงพลจะทำเป็นแกร่ง

ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องของดาวนิล แต่พออยู่กับตัวเองเพียงลำพัง เขาอดคิดถึงเธอไม่ได้ นึกถึงช่วงเวลาดีๆ

ที่มีให้กัน พยายามสะบัดหัวเพื่อไล่ความทรงจำนั้นทิ้งแต่ทำไม่ได้ ต้องดื่มไวน์ช่วยดับอารมณ์กลัดกลุ้ม แม่นมน้อยแอบมองอยู่อีกมุมหนึ่งด้วยความเป็นห่วง

ooooooo

ช่อเอื้องสวมรองเท้าเสร็จหันไปบอกพ่อว่าตนจะไปทำงานที่ไร่ คงจะกลับเย็นๆ แล้วบอกกลองให้พาตาไปบ้านหนานเมืองด้วย คำปันไม่ยอมไป ช่อเอื้องขอร้องให้ท่านไปเปิดหูเปิดตาจะมาอุดอู้อยู่แต่ในบ้านทำไม ไปช่วยหนานเมืองสอนพวกเด็ก ไปทำในสิ่งที่พ่อรักจะได้รู้สึกดีขึ้น ช่อเอื้องฝากกลองดูแลตาด้วย แล้วขยับจะไป

“จ้ะ พี่ช่อเอื้องไม่ต้องห่วง กลองดูแลตาเอง”...

ฝ่ายหนานเมืองรอแล้วรอเล่าไม่เห็นช่อเอื้องพาคำปันมาช่วยสอนเด็กๆที่บ้านตนเองสักที รินคำแนะถ้า คำปันไม่ยอมมาหาเรา เราก็ควรจะพาเด็กๆเหล่านี้ไปหาเขาเองเลย ครู่ต่อมาหนานเมืองยกโขยงพวกเด็กๆและชาวคณะดนตรีไปหาคำปันถึงบ้าน การกระทำครั้งนี้ของหนานเมืองนอกจากจะไม่ช่วยให้จิตใจของคำปันหายหม่นหมอง กลับยิ่งทำให้เขาจิตตกเมื่อชาวคณะบรรเลงเพลงที่ดาวนิลเคยใช้รำดาบ

คำปันทนฟังไม่ไหว ขอให้กลองพาขึ้นบ้าน แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวเขาทนแรงกดดันทางอารมณ์ไม่ไหวเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น โชคดีที่ทอนคว้าตัวได้ทันก่อนจะล้มหัวฟาดพื้น...