ตอนที่ 1
“คนอย่างเชนมียิงพลาดด้วยหรือ”
“ฉันถูกหักหลัง”
“อันที่จริงฉันก็กำลังคิดถึงแกอยู่เลย มีงานจะไหว้วาน”
“เท่าไหร่?”
“ถ้าเอามันลงได้ นายฉันจ่ายไม่อั้น”
“ใคร?” เชนถามสบายๆ แต่สิงขรหน้าเครียดเพราะคนคนนี้ล้มยาก...
เวลาเดียวกันที่โรงพักบางดงเสือ ผู้กำกับการเวก กำลังคุยกับสารวัตรเพทายเรื่องยาเสพติดของกลางที่โดนปล้น ผู้กำกับบอกว่าทางหน่วยเหนือกำชับให้เรา คอยจับตาความเคลื่อนไหวยาเสพติดชุดนี้ แต่สารวัตร นิ่วหน้าสงสัย
“หมายความว่ายังไงครับท่าน”
“ก็ตรวจตราไปตามปกตินั่นแหละ มันไม่ใช่หน้าที่โดยตรงของเรา”
“ท่านว่าเรื่องนี้มันจะเกี่ยวกับนายเรืองเดชไหมครับ”
ผู้กำกับการเวกสะอึก ท่าทางไม่อยากเกี่ยวด้วย ตัดบทว่า “ถ้าอยากอยู่ที่นี่นานๆ สารวัตรก็น่าจะรู้ว่าควรทำตัวยังไง”
“เรื่องใหญ่แบบนี้ทำไมทางหน่วยเหนือถึงไม่ส่งคนลงพื้นที่ล่ะครับ”
“นั่นสิ แต่ถ้าจะให้ผมเดานะ บางทีหน่วยเหนืออาจจะส่งคนมาแล้วก็ได้...แล้วนี่หมวดคนใหม่มารายงานตัวแล้วใช่ไหม”
“เรียบร้อยแล้วครับ จะมาเริ่มงานพรุ่งนี้” สารวัตรเพทายตอบแบบไม่ได้ใส่ใจหมวดเนตรดาว แต่คิดไปถึงคนของหน่วยเหนืออยากรู้ว่าเป็นใคร?
ooooooo
เหตุการณ์เมื่อบ่ายที่ร้านเจ๊กเฮงทำให้เนตร-ดาวขุ่นเคืองเมฆาไม่หายที่อยู่ดีๆเธอโดนเขาขโมยหอมแก้มอย่างไม่ทันตั้งตัว แม้เขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจแต่ถึงยังไงเธอเสียจูบแรกให้เขาไปแล้ว
เนตรดาวเข้าบ้านพักตำรวจที่อยู่หลังโรงพักแล้วอาบน้ำล้างหน้าถูมือไปมาแรงๆบริเวณแก้มที่โดนเมฆาหอม พลางพึมพำด่าอย่างเจ็บใจว่า “สันดานผู้ชาย”
ขณะนั้นเองเมฆาที่เพิ่งเข้าห้องเช่าก็นั่งนึกถึงเหตุการณ์เดียวกันแล้วเผลอยิ้มเหมือนพึงพอใจหมวดเนตรดาว แต่พอติดต่อไปยังเพนนีเพื่อให้ช่วยเช็กประวัติของเธอแล้วโดนเพนนีตั้งคำถามว่าสนใจเธองั้นหรือ เมฆารีบปฏิเสธและพูดแต่เรื่องงาน อยากให้เพนนีส่งรายละเอียดการสอบสวนการปล้นของกลางเพิ่มเติมมาด้วยเพราะอยากรู้ว่าพวกนั้นใช้อาวุธอะไร
เพนนีไม่ติดใจเรื่องหมวดเนตรดาว บอกเมฆาว่า พรุ่งนี้กองพิสูจน์หลักฐานจะส่งรายละเอียดมาให้แล้วตนจะรีบส่งต่อให้เขาทันที
ส่วนที่บ้านเรืองเดชเย็นวันเดียวกัน สิงขรเพิ่งกลับเข้ามาหลังจากไปที่บาร์แล้วสั่งงานให้เชนฆ่าคน แต่เขาอุบเงียบไม่ยอมบอกเรืองเดช ได้แต่รับฟังคำสั่งเรื่องเลื่อนรับอาวุธจากบิลลี่ที่นัดไว้พรุ่งนี้ออกไปก่อนเพราะทางทหาร ตำรวจทางชายแดนคุมเข้มมากคงจะกวดขันเรื่องยาเสพติดของกลางที่โดนปล้นไป
ขณะฟังเรืองเดชพูดเรื่องงานอยู่นั้น สิงขรเห็นบัญชีรายชื่อเชิญแขกเหรื่อให้สงสัยว่าเรืองเดชจะจัดงานอะไร พอซักถามจนรู้ว่าเขาจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพราวฟ้ากลับจากเมืองนอก สิงขรตั้งท่าจะอาสาไปรับแต่เรืองเดชบอกว่าตนมอบหมายภารกิจนี้ให้คมไปแล้ว
สิงขรไม่พอใจแต่เก็บอาการแล้วกลับออกมาหน้าบ้านซักถามคมที่กำลังเช็ดรถเตรียมพร้อมไว้ไปรับพราวฟ้าวันพรุ่งนี้ แต่การพูดจาของสิงขรออกแนวข่มทำให้คมตอบยียวนและทำท่าไม่เชื่อที่สิงขรบอกว่าเรืองเดชเปลี่ยนคำสั่งให้ตนไปรับพราวฟ้าเอง
คมจะเข้าไปถามเรืองเดชแต่โดนสิงขรวางอำนาจตวาดห้ามเสียงแข็ง “ไม่ต้อง นอกจากอาแล้ว ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนออกคำสั่งได้”










