ไฟหิมะ
ตอนที่ 4
“จะขอโทษเขาทำไมแม่ รู้ได้ไงว่าเป็นเพราะแกงส้มของแม่ วันๆกินอะไรเข้าไปมั่งก็ไม่รู้”
“ทำไมจะไม่ใช่ เมื่อวานทั้งวันฉันก็กินแต่ของดีๆทั้งนั้น ยกเว้นแกงส้มของแม่เธอนั่นแหละ”
น้ำเดือดพุ่งจะเข้าใส่รตีแต่สุนีย์ดึงไว้ พิชัยเกรงใจรีบพูด
“คุณสุนีย์...ผมขอโทษแทนรตีด้วยนะครับ คงจะเพลียจนหงุดหงิด”
สุนีย์เก็บความรู้สึกพูดกับรตีดีๆ “ถ้าเป็นเพราะแกงส้มของแม่ แม่ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะจ๊ะหนูรตี แม่รู้สึกผิดจริงๆ งั้นแม่ไม่รบกวนแล้ว ขอให้หายไวๆนะจ๊ะหนูรตี ขอตัวกลับก่อนนะคะคุณพิชัย”
สุนีย์ยกมือไหว้พิชัยแล้วดึงน้ำออกไป หินเองก็ไม่พอใจรตี แต่ไม่ตำหนิหรือต่อว่า ค่อยๆเดินออกจากห้องไป สุนีย์เสียใจน้ำตาซึม น้ำเห็นยิ่งฮึดฮัดโกรธรตีสุดๆ พอหินตามมาน้ำเลยฟ้องทันที
“พี่หิน เมื่อกี้แม่ร้องไห้ด้วย แม่นี่ก็ทนอยู่ได้ เป็นน้ำนะจะตบฟันร่วงไปเลย”
“แม่ครับ...ผมขอโทษแทนรตีนะครับ”
“ขอโทษแทนทำไม พี่หินไม่ได้ทำอะไรผิด แม่ก็ไม่ผิด เมียพี่แหละผิด ผิดที่เกิดมาไฮโซ...วันๆฉันกินแต่ของดีๆทั้งนั้น แหวะ!! เจ้าประคู้น...ขอให้จู๊ดๆจนขาดใจตายคาเตียงไปเลย”
สุนีย์หยิกลูกสาวหมับ “ยัยน้ำ ทำไมพูดจาแช่งพี่สะใภ้เราอย่างนี้”
หินสงสารแม่เหลือเกินที่ยังปกป้องรตี เขาดึงแม่มากอดแน่น “แม่ครับ แม่อย่าโกรธรตีเลยนะครับ”
“แม่ไม่เคยโกรธหนูรตี แม่โกรธตัวเองต่างหากที่ทำความเดือดร้อนให้หนูรตี แล้วก็ลูกแม่ด้วย แม่เข้าใจและเอ็นดูหนูรตีเสมอ ลูกแม่รักใคร แม่ก็รักด้วย ขอแค่ลูกแม่มีความสุขแม่ก็พอใจแล้ว ว่าแต่หินมีความสุขดีใช่ไหมลูก”
หินอึ้งไปอึดใจก่อนพยักหน้า “ครับ ผมมีความสุขดีครับแม่”
สุนีย์รู้ว่าลูกโกหก แต่ก็ทำเป็นยิ้มแย้มกอดตอบลูกชายเป็นการให้กำลังใจทางอ้อม ขณะที่น้ำแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ ส่ายหน้าอย่างสุดเซ็ง
ooooooo
เช้านี้ติ๊ยาง่วงมากจนควบคุมตัวเองไม่อยู่นั่งหลับหัวโขกแก้วกาแฟตรงหน้าดังโป๊กจนจักรพาลโทษคุณหนูฝึกงานชงกาแฟไม่ได้เรื่อง นลินเลยหน้าเสีย ยืนอึ้งๆงงๆกลัวๆ
“เกินไปแล้วไอ้จักร ไม่เกี่ยวกับน้องเขาเลย ฉันง่วงขนาดนี้กาแฟอะไรก็เอาไม่อยู่ทั้งนั้นแหละ ยกเว้น...”
“ยกเว้นอะไรของแก”
ติ๊ยาหมายถึงของอร่อยและแซ่บมากที่ได้จากน้ำน้องของหินมาเมื่อวันก่อน เธอหยิบกะปิโหว่มาตักใส่ถ้วยแล้วเอามะม่วงเบาจิ้มกินแค่นี้ก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง คนอื่นๆก็กินกันทั้งออฟฟิศ ต่างชมว่าอร่อยมากและอยากรู้ว่าซื้อที่ไหน แถวบ้านพวกตนไม่แซ่บเท่านี้
