ไฟหิมะ
ตอนที่ 4
“อย่าไปถือรตีเลยนะ หมู่นี้ดูจะอารมณ์ไม่ค่อยดี พ่อว่าอาจจะเป็นเพราะรตีรักหินมาก พอเกิดเรื่องที่หินโดนให้ออกจากงานเขาก็อาจจะรู้สึกเสียใจแทนหิน แต่ไม่รู้จะแสดงออกยังไงก็เลยฟาดงวงฟาดงาไปทั่วแบบนั้น”
“ครับ มันเป็นความผิดของผมเอง”
“เปล่าๆ พ่อไม่ได้จะโทษหิน แต่ว่าพ่อ...”
“ผมเข้าใจดีทุกอย่างครับ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมรับปากกับรตีแล้วว่าผมจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ผมก็จะต้องทำให้ได้ตามนั้นครับ”
“ขอบใจมาก พ่อขอบใจมาก...พ่อรักหินเหมือนลูกชายคนนึงของพ่อ จำไว้...เข้าไปคุยกับรตีดีๆเถอะนะ ป่านนี้นอนร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้ว สามีภรรยาหนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะ”
หินรับคำเบาๆ ข่มใจเดินเข้าห้อง รตีนั่งมาส์กไม่สนใจ หยิบครีมมาทาแขนและขาอย่างห่วงสวย หินเข้ามาใกล้เธอก็ยังไม่พูดไม่จา เสร็จกิจกรรมของตัวเองก็ล้มตัวลงนอนห่มผ้าแล้วหันหลังให้ พอนึกขึ้นได้ก็ลุกขึ้นปิดไฟหัวเตียงแล้วนอนนิ่งเงียบ
“ถ้าคุณง่วงแล้ว ไว้พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันก็ได้นะครับ”
รตีนอนหลับตานิ่ง พอหินเดินไปทางห้องน้ำ เธอลืมตาโพลงชักสีหน้าด้วยความรำคาญ
ooooooo
ผัวเมียต่างคนต่างนอนหันหลังให้กัน เช้าขึ้นรตีปวดท้องรุนแรงร้องโอดโอย หินตกใจรีบพาเธอไปโรงพยาบาลโดยมีพิชัยมาด้วย ไม่นานนักสุนีย์กับน้ำตามมาสมทบ
“สวัสดีค่ะคุณพิชัย หนูรตีเป็นไงบ้างจ๊ะ พอหินโทร.ไปบอกแม่ก็เป็นห่วงมากเลย”
“คุณจะโทร.บอกทำไม เรื่องแค่นี้” รตีต่อว่าหิน
แต่พิชัยพูดอย่างเกรงใจ “นั่นสิครับ เรื่องเล็กน้อยเลยทำให้คุณสุนีย์ต้องลำบาก”
“คุณพิชัยอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ลูกสะใภ้ไม่สบายทั้งคนนะคะ ตอนแรกที่หินบอกว่าหนูรตีมีอาเจียนด้วยก็ยังนึกว่าเป็นข่าวดีหนูรตีแพ้ท้องซะอีก อยากอุ้มหลานน่ะค่ะ”
“นั่นสิ...ตอนแรกผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันเลยครับ”
“เลิกคิดเลยค่ะ รตียังไม่อยากมีค่ะ เราก็คุยกันเข้าใจแล้วใช่ไหมคะหิน”
พิชัยกับสุนีย์โดนดับฝันจนอึ้งไปด้วยกัน สองคนไม่เคยรู้ว่ารตีไม่อยากมีลูก สุนีย์มองหน้าลูกชายที่นั่งอึ้งพูดไม่ออกด้วยความสงสารลูก รีบพูดเปลี่ยนบรรยากาศ
“ตกลงคุณหมอว่าหนูรตีไม่สบายเป็นอะไรเหรอหิน”
“อาหารเป็นพิษน่ะครับแม่ แต่โอเคแล้ว น้ำเกลือหมดก็กลับบ้านได้”
“โถ...คงไปทานอะไรเสาะท้องเข้า เอ๊ะ หรือว่า...”
“ใช่ค่ะ แกงส้มชะอมไข่ของคุณน้าไงคะ”
“ตายจริง...หนูรตี...แม่ขอโทษ”
