ไฟหิมะ
ตอนที่ 4
บนโต๊ะอาหารมีถ้วยแกงส้มชะอมไข่วางรวมกับอาหารอย่างอื่นอีกสองสามอย่าง พิชัยกับหินนั่งรอรตีกลับมากินข้าวเย็นด้วยกัน
“ฝากขอบคุณคุณสุนีย์ด้วยนะหิน อุตส่าห์นึกถึงยัยรตี พ่อเลยพลอยได้ลาภปาก พ่อไม่ได้ทานแกงส้มชะอมไข่อร่อยๆมานานแล้ว...รตีคงใกล้ถึงบ้านแล้วล่ะ เมื่อกี้พ่อก็โทร.ไปเร่งให้รีบกลับมาทานข้าวเย็นด้วยกัน เออนี่หิน พ่อคุยเรื่องที่จะฝากงานที่หินอาจจะสนใจไปทำ มีผู้หลักผู้ใหญ่เสนองานให้เยอะเลยนะ บริษัทใหญ่ๆนี่พร้อมรับหินเลย เพื่อนฝูงพ่อคนกันเอง”
“ขอบคุณครับคุณพ่อ แต่ผมยังไม่พร้อมน่ะครับ และผมอยากใช้ความสามารถของผมมากกว่า ไม่อยากรบกวนคุณพ่อครับ”
“ชาติหน้าจะหาได้มั้ย” รตีเสียงแหลมเข้ามาเลย “คุณจะหยิ่งไปถึงไหนคะ คุณพ่ออุตส่าห์ฝากงานให้แล้วก็ทำๆไปเถอะ ยุคนี้ไม่มีเส้นสายหวังจะได้งานดีๆ ตำแหน่งสูงๆทำน่ะเหรอ...ยาก!”
หินหน้าจ๋อย พิชัยปรามลูกสาวแล้วเปลี่ยนเรื่องถามว่าไปไหนมา ปล่อยให้พ่อกับหินรอทานข้าว
“ก็ไปหาเพื่อนเม้าท์มอย ใครจะมานั่งๆนอนๆ ให้เฉาตายอยู่กับบ้านล่ะคะพ่อ”
“เอาละๆ ทานข้าวเถอะ พ่อหิวแล้ว...แจ๋วตักข้าว”
ป้าแจ๋วเข้ามาตักข้าวเสิร์ฟ พิชัยพูดยิ้มแย้มแจ่มใสเชิญชวนลูกสาวชิมแกงส้ม
“แกงส้มชะอมไข่นี่คุณแม่หินเขาฝากมาให้ลูก เขาทำเองเลยนะ ใช่ไหมหิน”
“ครับ รตีลองชิมสิครับ แม่ผมบอกว่าแกงส้มทานแล้วไม่อ้วน คุณคงชอบ”
“ไม่เคยชอบ เกลียดชะอมที่สุด เหม็นจะตายผักอะไรก็ไม่รู้”
หินจ๋อยไปอีก พิชัยดุรตีทำไมพูดแบบนั้น คุณสุนีย์อุตส่าห์มีน้ำใจ
“แล้วยังไงคะ รตีไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ จะให้รตีโกหกเหรอคะ”
“รตี!” พิชัยเริ่มเสียงดัง แต่รตีก็ยังไม่ยอมหยุด
“คราวหน้าคราวหลังจะมีน้ำใจอะไรกับใครก็หัดรู้ใจเขาด้วยไหมว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร พอกันทั้งแม่ทั้งลูก”
หินจ้องรตีเขม็งไม่พอใจที่เธอลามปามถึงแม่ พิชัยทนไม่ไหวตบโต๊ะลุกขึ้นกำราบลูกสาว
“รตี!! ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ไม่กินก็ไม่กิน ทำไมจะต้องลามปามไปถึงแม่หินด้วย”
“คุณพ่อ...นี่คุณพ่อขึ้นเสียงกับรตีเหรอคะ เพราะไอ้แกงส้มบ้านี่คุณพ่อถึงกับขึ้นเสียงกับรตีเหรอคะ”
พิชัยอ่อนใจ หินนั่งข่มความรู้สึก ทันใดนั้นรตีคว้าถ้วยแกงส้มมาซดประชด หินรีบห้ามดึงถ้วยแกงมาแต่รตีไม่ยอมปล่อย ป้าแจ๋วกับจ้อและแจะก็เข้ามาช่วยเลยชุลมุนวุ่นวาย รตีขัดขืนไม่ยอมใคร ดึงกันมาดึงกันไปจนแกงหกเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด สุดท้ายพิชัยสุดทนตะโกนลั่นบ้าน
“หยุด!! ฉันสั่งให้หยุด!!”
ทุกคนหยุดชะงัก รตียังอยู่ในอ้อมแขนของหิน
