ไฟหิมะ

สุนีย์นั่งนับเงินที่ขายของได้อยู่ในบ้านท่าทางเหน็ดเหนื่อย น้ำเดินหน้างอโวยวายเข้ามาด้วยไม่พอใจป้าข้างบ้านหาว่ามะม่วงเบากะปิโหว่ของตนไม่อร่อย แถมยังขว้างทิ้ง สุนีย์เอ็ดลูกสาวที่พูดจาไม่ไพเราะ หินโผล่เข้ามาถามทะเลาะอะไรกัน น้ำดีใจเข้าไปกอดแขนพี่ชายหวังจะได้พวก แต่พอเล่าให้พี่ชายและแม่ฟังอย่างละเอียด กลับโดนย้อนถามว่า ของเราอร่อยจริงหรือ

“พี่หิน! กะปิโหว่ฝีมือน้ำนะ ไม่อร่อยได้ไงวันก่อนพวกเรากินกันยังบอกอร่อยทั้งบ้าน”

สุนีย์ถอนใจคว้าถุงมะม่วงมาดูแล้วร้อง “อี๋...ดำเชียว” ลองหยิบมะม่วงขึ้นมาจิ้มกะปิชิมแล้วต้องเบ้หน้ารีบคายทิ้ง บ่นอุบ “อึ้ย...ยัยน้ำ!”

หญิงสาวโวยหาว่าแม่แกล้ง หินลองชิมดูแล้วต้องคายทิ้งเช่นกัน น้ำจึงหยิบขึ้นมาชิมบ้าง ทันใดก็เบ้หน้าพูดไม่ออก

สุนีย์ลงมือทำกะปิโหว่ใหม่แล้วให้ลูกทั้งสองชิม ต่างชมว่าอร่อย ก่อนจะเอ็ดลูกสาวเบาๆ “คนเราเดี๋ยวนี้มันใจร้อนกันเหลือเกิน จะอยู่จะกินจะทำอะไรนี่รีบๆ สักแต่ว่าทำๆให้เสร็จไว”

“ก็ยุคนี้ความไวเป็นอาวุธนี่แม่” ไม่วายที่น้ำจะเถียงจึงโดนเทศนา

“แล้วเป็นไงล่ะ กะปิโหว่ของเธอน่ะ ไวซะจนลูกค้าปาทิ้ง ลืมใส่นู่นนี่นั่น ผสมกันไม่เข้าที่...เสียชื่อสูตรของแม่หมดเลย”

หินเห็นน้องหน้าจ๋อยก็สงสาร “แม่ครับ...ยัยน้ำยังเด็กอยู่”

“เด็กที่ไหนล่ะ โตเรียนจบปริญญาตรีแล้ว เออ! แล้วเรื่องต่อโทว่าไง ไหนวันก่อนบอกรีบออกไปคุยกับเพื่อน ตกลงไปถึงไหนแล้ว” สุนีย์นึกได้อยากให้ลูกเรียนสูงๆ น้ำกลับทำหน้าเซ็ง

“โห่...แม่ ไว้ก่อนเหอะค่ะ น้ำอยากทำงานหาเงินมากกว่า”

สุนีย์ตอกกลับ แค่ทำกะปิโหว่ยังโดนปาทิ้ง สั่งกลับไปเรียนต่อจะส่งเสียเอง น้ำโอดโอยแล้วพลั้งปากว่าแค่นี้แม่ก็ทำงานหนักแล้ว พอเห็นสายตาพี่ชายก็รีบเอามือปิดปากตัวเองเกรงเขาจะรู้สึกผิด สุนีย์รีบตัดบท ถ้าคิดจะทำอะไรขายก็ต้องตั้งใจทำให้เหมือนกับทำให้ลูกตัวเองกิน น้ำยิ้มแฉ่งทำหน้าทะเล้นใส่

“แฮ่...ยังไม่มีลูกทำไงดีอ่ะแม่”

“ทะลึ่ง!” สุนีย์ตีแขนเพียะ หินกับน้ำหัวเราะ น้ำเข้าอ้อนแม่สัญญาจะตั้งใจทำตามคำสอน

สุนีย์ยิ้มรับแต่ติงอีกเรื่องคือความสวยงามของถุงใส่ของต้องสะอาดมัดให้สวยงาม น้ำเห็นจริงหันไปขอความช่วยเหลือจากหิน ทันใดนั้นเองสามสาว ติ๊ยา โป้ยและโรสโผล่มา

“ฮัลโหล...ทำอะไรกันอยู่คะ”

สามแม่ลูกหันมอง น้ำตื่นเต้นดีใจที่มีคนมาช่วยคิด แต่ไม่ทันจะเอื้อนเอ่ย ติ๊ยาก็ชูแพ็กเกจจิ้งสำหรับใส่มะม่วงเบากะปิโหว่ให้ดู มีสติกเกอร์เป็นโลโก้โดดเด่นแปะเพื่อจูงใจให้คนซื้อ...น้ำปรบมือรัวดีใจราวนางฟ้ามาโปรดและหันไปยุให้แม่และพี่ชายปรบมือตาม ไม่เพียงเท่านั้น ติ๊ยายังชูกล่องสำหรับใส่ข้าวอีกด้วย