ดวงใจในไฟหนาว
ตอนที่ 5
“แต่สำหรับฉัน...ฉันไม่ชอบใช้จินตนาการ ฉันชอบเนื้อๆเน้นๆ!”
เยี่ยมยุทธผงะ ดาวเหนือไม่รอช้าต่อว่าเขาที่ทำให้เพื่อนรักของเธอช้ำใจ
“คุณรู้ไหม...คุณจินดากำลังร้องไห้เจ็บปวดแค่ไหนกับคำหวานที่คุณให้เธอ แล้วไหนจะความวุ่นวายที่คนรอบข้างต้องคอยช่วยคุณสับหลีกขบวนรถไฟ ทุกๆอย่างเพราะความเห็นแก่ตัวของคุณคนเดียว!”
“คุณโกรธผมจนให้อภัยไม่ได้เลยใช่ไหม”
“แฟนคนก่อนของคุณปิ่นมุกเวลานอกใจ ขนาดเป็นคนอื่นคุณหนูยังแทบฆ่าผู้หญิงพวกนั้นตาย แต่นี่เป็นคุณจินดา ถ้าวันหนึ่งคุณปิ่นมุกรู้เรื่องฉันนึกไม่ออกเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น”
“คุณอยากให้ผมทำอะไร”
“ไปจัดการบอกเลิกคุณจินดาซะ อย่าให้เพื่อนฉันต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้!”
ooooooo
แฟรงค์อาศัยช่วงเวลาเด็กๆขายขนมช่วงบ่ายไปตรวจสาขาธนาคารเจ้าพระยาละแวกนั้น ผ่านร้านขนมปังจึงซื้อมาฝากดาวเหนือตามประสาผู้ใหญ่ใจดีที่เอ็นดูเด็กๆ
เยี่ยมยุทธหึงดาวเหนือมากและถือโอกาสแนะนำตัว แฟรงค์จำเยี่ยมยุทธได้ว่าเป็นพ่อมดการเงินผู้มีชื่อเสียง ยื่นมือให้จับอย่างเป็นกันเองโดยไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อยเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายทำงานที่ธนาคารธนานุวัตร
เวลาเดียวกันที่ห้องประชุมธนาคารธนานุวัตร... ปิ่นมุกนั่งรอเยี่ยมยุทธด้วยความหงุดหงิดเพราะอยากให้เขาช่วยดูแผนโครงการปรับปรุงภาพลักษณ์ของธนาคารก่อนนำเสนอที่ประชุมคณะกรรมการ พีระถูกเชิญมาด้วยเพราะปิ่นมุกอยากให้เขาดูอีกแรงในฐานะที่เขาสนิทและรู้ใจแม่ดี
พีระมาประชุมด้วยความเต็มใจพร้อมจินดาแต่ปิ่นมุกกลับตอบแทนความมีน้ำใจของทั้งสองด้วยการหลุดความลับเรื่องจินดาคัดตัวผ่านได้เป็นนักดนตรีของวงออเคสตรา!
จินดาพยายามจะอธิบายแต่พีระเสียใจมากผลุนผลันออกจากห้องประชุม ปิ่นมุกไม่แม้แต่จะสำนึกแถมโบ้ยให้เป็นความผิดจินดาที่ไม่บอกพ่อให้เร็วกว่านี้
“ฉันก็มีเหตุผลของฉัน แต่ประเด็นก็คือเราสามคน...เธอ ฉัน ดาวเหนือ เราแชทกันทุกวัน ฉันบอกทุกวันว่าฉันยังไม่ได้บอกพ่อ เธอก็อ่านอยู่”
ปิ่นมุกหน้าเจื่อนเล็กน้อยแต่แวบเดียวก็ยักไหล่ไม่ยี่หระ “ก็ฉันลืม ฉันมีงานเยอะแยะ ไอ้หน้าที่รับผิดชอบของฉันมันเล็กที่ไหน กรรมการ คนงานทุกคนเตรียมหัวเราะเยาะฉันอยู่ ถ้าฉันเสนอแผนไม่ผ่านฉันก็เครียด”
“เธอมันเห็นแก่ตัว เธอไม่มีคนอื่นอยู่ในสมองของเธอหรืออยู่ในใจของเธอเลย เธอมันศูนย์กลางของจักรวาล เธอมีแต่เรื่องของเธอ...ของเธอคนเดียวมาตลอด”
“ด่าถึงขนาดเห็นแก่ตัว วันนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมา”
“ตั้งแต่เด็กเธอคิดว่าไม่มีผู้ชายคนไหนชอบคนไม่ได้เรื่องอย่างฉันใช่ไหม”
