ดวงใจในไฟหนาว
ตอนที่ 5
เยี่ยมยุทธใส่หน้ากากทำเป็นรักหวานชื่นกับปิ่นมุกจนเหล่าพนักงานธนาคารตาค้าง เปรมจิตทำอะไรลูกสาวไม่ได้เพราะตัวเองก็กำลังกลุ้มใจเพราะพีระไม่มาทำงาน พีระไม่ได้ตั้งใจหนีหน้าแต่อยากทำเพื่อจินดาบ้างจึงลางานพาลูกสาวไปส่งโรงเรียนสอนดนตรีด้วยตัวเองเพื่อซ้อมสำหรับงานแสดงที่จะถึง
จินดาไม่มีแก่ใจจะซ้อมดนตรีเพราะยังเสียใจเรื่องเยี่ยมยุทธ ธนูแวะมาเยี่ยมและปลอบให้เธอทำใจ
“ฉันลืมเขาไม่ได้ ฉันเล่นดนตรีไม่ได้แล้ว ขนาดพ่อยังตกงานเพราะฉัน ชีวิตฉันไม่เหลืออะไรแล้ว”
“ไม่จริงหรอก คุณคิดไปเอง คุณเอาใจไปผูกกับเขา หลอกให้ตัวเองเชื่อว่าทำทุกอย่างได้สำเร็จก็เพราะเขา”
ธนูถือวิสาสะหยิบเข็มกลัดที่เธอทำตกและขอให้เธอถือไว้ตลอดเวลา จินดาส่ายหน้าเพราะไม่อยากเมื่อยมือ
“งั้นก็ได้เวลาวางแล้ว อย่าถือเลย...รักเขาข้างเดียว เขาไม่รักตอบก็เอามันออกจากหัวใจซะ เก็บมันเอาไว้ข้างๆใจ...นั่นล่ะที่อยู่ของรักข้างเดียว...อยู่ได้แค่ข้างๆ อย่าเอามันไปใส่ในหัวใจเลย...ทรมานเปล่าๆ”
ในที่สุดเปรมจิตก็ทนไม่ไหวบุกไปหาพีระถึงบ้าน ง้องอนให้เขากลับไปทำงานด้วยกันเหมือนเดิม
“คุณยังโกรธใช่ไหม ปิ่นมุกไม่ไว้หน้าคุณเลย”
“ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น ผมคงทำงานหนักไปจนไม่มีเวลาให้จินดา เวลานี้จินดาก็กำลังต้องการใครสักคน”
พีระพูดกลบเกลื่อนทั้งที่น้อยใจมาก เปรมจิตรู้ดีขยับไปสบตาใกล้ๆ
“ฉันรู้ตัวว่าทำผิดมามาก ฉันผิดเอง ฉันคนเดียวทำผิดทุกอย่าง”
เปรมจิตรู้สึกผิดกับเขาจริงๆแต่ไม่สามารถพูดอะไรมากกว่านี้ “เรื่องงาน...นั่นแค่ความคิดชั่ววูบ ปิ่นมุกไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในการตัดสินใจ ฉันไม่มีวันไล่คุณออก ชีวิตฉันขาดคุณไม่ได้”
พีระเหนื่อยใจมาก สุดท้ายเขาก็ใจแข็งกับเธอไม่เคยได้...ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้
“รับทราบแล้ว ผมจะกลับไปทำงานตามคำสั่งครับท่านประธาน”
ooooooo
