ดวงใจในไฟหนาว
ตอนที่ 5
จินดาหัวใจสลาย เยี่ยมยุทธขี้ขลาดเกินกว่าจะบอกความจริงและเผชิญหน้ากับเธอเลยผละหนี เปิดโอกาสให้ปิ่นมุกซึ่งลากดาวเหนือมาสังเกตการณ์หน้าบ้านพีระเข้าไปเยาะเย้ยจินดา
“ย้ำอีกครั้ง...ฉันเป็นคนขอให้เขามาบอกเลิกเธอและเขาก็เชื่อทำให้ทันที เขาบอกเลิกเธอเพราะเป็นคำสั่งฉัน”
ดาวเหนือสงสารจินดาพยายามดึงปิ่นมุกกลับ แต่อีกฝ่ายสะบัดตัวออก
“เป็นเพื่อนกันเป็นสิบปี แกเอามโนเรื่องผู้ชายของแกมาทำลายทุกอย่าง”
จินดาถอนใจเอือมๆ “บอกแล้วไงไม่ใช่เรื่องผู้ชายแต่มันเป็นเรื่องของแกกับฉัน”
“แกฟังให้ดีนะ เพื่อนกันน่ะ เวลาแฟนเพื่อนมาทำตุกติกด้วย เพื่อนที่ดีมันต้องมาบอกเพื่อน ไม่ใช่เก็บเอาไปมโนต่อจนมันบานปลาย...ใช่ไหมดาวเหนือ”
ดาวเหนืออยากให้เลิกแล้วต่อกันจึงรับคำแบบขอไปทีแต่ปิ่นมุกก็ไม่หยุดอาฆาตจินดา
“แกอย่ามาขอความรักจากฉัน ในเมื่อแกก็ไม่มีให้ แกไม่ได้แคร์เพื่อนเลย ในเมื่อความรักที่ฉันมีให้แกมันไม่มีค่า ต่อไปนี้ฉันจะมีแต่ความเกลียด แกคอยดูแล้วกันจินดา”
จินดาหมดความอดทนแหวลั่น “แกไปได้แล้ว ออกไป...ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!”
“แกไม่ใช่เด็กใสๆจ๋อยๆหรอก แกมันเด็กเก็บกดเหมือนผู้หญิงคนอื่นทั้งประเทศนี้แหละ อิจฉาฉัน เป็นเพื่อนกันมาอิจฉากันแบบนี้ แกอยากออกไปจากชีวิตฉันใช่ไหม...ไม่! ฉันไม่ยอม...เพราะฉันจะตามบดขยี้...จองเวรแก!”
ปิ่นมุกพูดจบก็หุนหันออกไป ดาวเหนือละล้าละลังแต่สุดท้ายก็เดินไปปลอบจินดา
“ร้องไห้ออกมาให้พอแล้วกลับไปใช้ชีวิตที่มีความสุขนะคะ...อย่ากลับไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีก”
ooooooo
ความรู้สึกผิดตามหลอกหลอนเยี่ยมยุทธจนเขาต้องไปเคาะประตูบ้านกึ่งคลินิกของเปลว
“ผมผิดตรงไหนที่ผู้หญิงพวกนั้นมาชอบผม ผมไม่ได้เอาปืนขู่พวกเขาสักหน่อย ทุกคนจะผลักความผิดมาที่ผมคนเดียวมันไม่มากไปหน่อยหรือหมอ”
“ทุกคนที่ว่าเนี่ยรวมตัวคุณเองด้วยไหมครับ”
คำถามของเปลวทำให้เยี่ยมยุทธอึกอัก สุดท้ายก็แถหน้าตาย
“ไม่รู้...ผมแค่อยากบอกทุกคนว่าผมไม่ได้ตั้งใจ เอาเหอะ...จะเรียกตั้งใจก็ได้ แต่ผมมีเหตุผลนะ...เพื่อเป้าหมายผมต้องทำทุกวิธี แต่ผมไม่ได้ไปบังคับใครนะ ทุกคนมาชอบผมเอง ให้ผมรับผิดชอบทุกคนคงไม่ไหวมั้ง”
เปลวถอนใจเหนื่อยหน่าย บอกให้คนไข้หนุ่มหายใจลึกๆเรียกสติ
“ฟังให้ดี...เจตนาและวิธีการแยกให้ออก เจตนาถูกแต่วิธีการผิด ระวังแล้วกันเรื่องมันจะยุ่งเละตุ้มเป๊ะ”
“ไม่รู้ล่ะ...งานผมยังไม่เสร็จ จะเละยังไงก็ช่าง ผมต้องสืบให้รู้ประวัติของผม ต้องตามหาน้องผมให้เจอ”
พูดจบก็ผลุนผลันจากไปทิ้งเปลวให้มองตามเซ็งๆ...คงอีกนานกว่าคนไข้หนุ่มจะคิดได้ว่าต้องปล่อยวาง
