บุพเพสันนิวาส

ออกญาโกษาธิบดีสังหรณ์ใจบางอย่างเมื่อเห็นสายตาฟอลคอนที่คลานถอยออกไป...ขุนหลวงถามย้ำว่า ยังยืนยันคำเดิมใช่หรือไม่ ออกญารับคำ ขุนหลวงกริ้วมาก

“เอ็งเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง ข้าดื่มนมร่วมถันของแม่ของเอ็ง เราเรียนหนังสือมาด้วยกัน กินด้วยกัน เที่ยวเล่นด้วยกัน รบศึกมาด้วยกัน ทำงานมาด้วยกัน ข้ารักเอ็งประหนึ่งพี่ชายร่วมอุทร ประหนึ่งน้องชายร่วมสายโลหิต...เอ็งรู้ใช่ฤาไม่”

“ทราบด้วยเกล้าพุทธเจ้าค่ะ”

“ดีแล้ว รู้ไว้ด้วยว่ามันจะเป็นดั่งนั้นตลอดไป... ไปได้ กลับอยุธยาไปเสียคืนนี้เลย”

ออกญาโกษาธิบดีก้มกราบคลานถอยออกมาด้วยความรู้สึกฉงนฉงาย กังวลใจ...

ด้านมารีแวะมาหาเกศสุรางค์ก่อนจะกลับบ้านเธอมีคลาร่าและคลอเดียตามมาด้วยพร้อมบ่าว เกศสุรางค์พามารีมาไหว้จำปาแล้วถึงมานั่งคุยกันลำพัง

มารีบอกเรื่องที่ตนท้องห้าเดือนแล้วถึงเล่าความที่แอบได้ยินมาให้เกศสุรางค์ฟัง เพื่อให้เตือนออกญาโกษาธิบดี เกศสุรางค์หน้าเสียโผกอดมารีเป็นการขอบคุณและห่วงใย

เย็นวันนั้น เกศสุรางค์จึงเฝ้ารอขุนศรีวิสารวาจากลับที่ท่าน้ำ แต่ท่านขุนกลับโดยม้าจึงมาทางหน้าเรือน แย้มจึงรีบบอกว่าแม่นายของตนรออยู่หลายเพลาแล้ว ท่านขุนรีบเดินไปหา...เกศสุรางค์เล่าความที่มารีมาบอก  จำปา กับปริกแปลกใจชะเง้อมองด้วยความอยากรู้แต่ไม่ได้ยิน

ท่านขุนถามการะเกดตรงๆว่ารู้เหตุการณ์อะไรต่อจากนี้ให้บอกเถิด แล้วพากันมาหาออกญาโหราธิบดีบนเรือน เกศสุรางค์หน้าเครียดบอกท่านทั้งสองแค่ว่า

“ข้าสังหรณ์ใจว่าคุณลุงขุนเหล็กจะเป็นอันตราย ไม่รู้ว่าอันตรายอย่างใด แต่สังหรณ์ใจว่ามีความเกี่ยวข้องกับออกหลวงสุรสาครเจ้าค่ะ”

ท่านขุนคิดไว้แล้ว ออกญาถามว่าเกี่ยวข้องอย่างใด เกศสุรางค์บอกเพียงว่า อาจเป็นเรื่องเกี่ยวกับการค้า ท่านขุนแปลกใจเพราะออกญาโกษาธิบดีชื่นชมฟอลคอนว่าค้าขายเก่งกาจ แต่ก็เป็นห่วงจึงจะไปที่เรือนท่าน ออกญาโหราธิบดีให้แวะแจ้งพระวิสุทธสุนทรให้รู้ด้วย ท่านขุนรับคำและคิดจะแวะรับขุนเรืองอีกคน เกศสุรางค์ขอไปด้วยแต่ถูกห้าม เธอหน้าจ๋อยบ่นเป็นแบบนี้ทุกที

ในเวลานั้นที่เรือนออกญาโกษาธิบดี ทั้งคุณหญิงนิ่มและจันทร์วาดแปลกใจที่ออกญากลับมาไม่ค้างอยู่ที่ละโว้ ไม่ทันไรก็มีทหารระดับสูงจากในวังสี่นายมาบอกว่ามีรับสั่งให้คุมตัวท่านออกญาประเดี๋ยวนี้ ออกญาโกษาธิบดีสีหน้าตกใจแต่ก็เข้าใจทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ooooooo