บุพเพสันนิวาส

กรมการเมืองที่มาทั้งหมดมาขอให้ออกญาโกษาธิบดีทูลขุนหลวงขอให้ยกเลิกการสร้างป้อมปราการและมอบเงินห้าสิบชั่งเป็นกำลังใจให้กราบทูล ด้วยความที่คิดเหมือนกัน ออกญาจึงรับเงินนั้นไว้เพราะคิดว่าไม่ใช่สินจ้าง...พอทุกคนกลับไป จันทร์วาดเห็นพ่อถือถุงเงินก็หวั่นใจ

“คุณพ่อเจ้าคะ ถ้าความรู้ถึงพระกรรณขุนหลวง จะมิเป็นความผิดว่าคุณพ่อรับส่วยหรือ”

“อ๋อ...เงินนี่น่ะหรือ รับก็เหมือนไม่ได้รับได้อยู่ เพราะพ่อตั้งใจจะทูลทัดทานเรื่องสร้างป้อมอยู่แล้ว แม้มิมีเงินนี้”

“แม่จันทร์วาดอย่าพะวงเลยลูก เงินมิใช่มากมาย รู้หรือไม่ว่านายเงินคนอื่นน่ะรับส่วยจากพวกไพร่กี่มากน้อย” คุณหญิงนิ่มบอกให้ลูกคลายกังวล

“ข้าได้ยินบางคนพูดถึงบ้านเราว่า...อย่างเช่นตะลุ่มใส่ลูกไม้ที่มีคนมารับซื้อไป...”

คุณหญิงนิ่มปัดว่าตะลุ่มที่คนใส่ลูกไม้มาให้มากมาย จะให้เก็บท่วมเรือนหรืออย่างไร จันทร์วาดสุดจะเถียงอีก...ไม่มีใครรู้เลยว่า ที่ใต้เรือน ฟอลคอน ยืนแอบฟังด้วยสีหน้าหมายมาด

ooooooo

หลายวันต่อมา ที่เรือนออกญาโหราธิบดี มีไพร่ทั้งหญิงชายหลายคนมาขายตัวเป็นทาส อ้อนวอนขอร้องเสียงระงม ออกญาท่านซื้อไว้ถึงสิบคนแล้ว แต่ก็ยังทะยอยมากันเรื่อยๆ จนท่านต้องถามว่าเหตุใดจึงอยากมาขายตัวที่เรือนนี้ ไพร่ทั้งหลายตอบเสียงระเบ็งว่า อยากได้มุ้ง

จำปาได้ยินเช่นนั้นก็หันมาเล่นงานการะเกด เป็นเพราะนางที่ทำให้เกิดความวุ่นวาย เกศสุรางค์หน้าจ๋อย ออกญาเห็นแล้วสงสารช่วยแก้ต่างว่า พวกไพร่อาจจะหาที่หลบไม่อยากสักเลขหรือเสียส่วย มาเป็นทาสตามบ้านสบายกว่า ขุนศรีวิสารวาจาเห็นด้วยเพราะมีข้าวกินทุกมื้อไม่อด

ท่านขุนให้เกศสุรางค์เล่าเรื่องฟอลคอนให้พ่อฟังอีก เป็นห่วงว่าเขาจะเป็นอันตรายต่อออกญาโกษาธิบดี...ออกญาโหราธิบดีรอฟัง หญิงสาวไม่อาจพูดเรื่องที่รู้มาตรงๆได้ จึงเลี่ยงว่า

“เขาอาจจะเป็นอันตรายหรืออาจจะไม่เป็นอันตรายเจ้าค่ะ เพราะเขาเป็นทั้งคนดีและไม่ดี ข้าจึงพูดไม่ได้เจ้าค่ะ แต่คุณลุงเจ้าคะ คุณพี่ด้วยค่ะ เราคิดในทางร้ายไว้ก่อนดีไหมเจ้าคะ”

และแล้วออกญาโกษาธิบดีก็ไม่ยอมขายสินค้าให้แก่เพื่อนชาวฝรั่งของฟอลคอนอีก ด้วยทั้งสองโกงแม้กระทั่งบริษัทตัวเอง...ฟอลคอนผิดหวังกลับมาปรึกษาเบอร์นาบีกับไวท์ ระหว่างนั้นมารีท้องได้ห้าเดือน แอบได้ยินฟอลคอนคุยกับเพื่อนทั้งสองว่า จะต้องทำให้ออกญาโกษาธิบดีหมดอำนาจลง เพื่องานเราจะได้ก้าวหน้าต่อไป มารีตกใจมาก

ฟอลคอนมีลูกเลี้ยงสองคนเป็นหญิง คือคลาร่ากับคลอเดีย อายุประมาณสิบสี่กับสิบห้า ทั้งสองจะช่วยกันเลี้ยงแซลลี่ คลาร่ามักจะมองฟอลคอนและรู้สึกขุ่นเคืองเมื่อเห็นเขากอดจูบมารี บ้านของฟอลคอนอยู่ละโว้ มารีถือโอกาสขอฟอลคอนกลับไปเยี่ยมบ้านที่พระนครศรีอยุธยา อ้างว่าอยากกลับไปให้แม่แนะนำว่าควรปฏิบัติตนอย่างไรช่วงท้อง ด้วยรู้ว่าเขาติดงานสร้างป้อม

วันต่อมาออกญาโกษาธิบดีเข้ามากราบทูลขุนหลวงว่าป้อมปราการไม่ใช่ประเพณีในราชอาณาจักรเรา คนของเราไม่คุ้นเคยกับป้อม เหมือนถูกปิดล้อม ถ้าข้าศึกยึดได้จะขับไล่ให้ออกไปก็ยากยิ่งและกลายเป็นที่พักแข็งแรงของข้าศึก ขุนหลวงกริ้วหาว่าออกญาไม่อยากให้เงิน ฟอลคอนก้มหมอบอยู่ ลอบสบตาขุนหลวงอย่างมีเลศนัย ขุนหลวงพยักหน้าแล้วกล่าวเสียงเข้ม

“ไอ้เหล็ก มึงบอกเหตุผลมาตามความจริง มึง ทัดทานไม่ให้กูสร้างป้อมเพราะเหตุใดฤา” เมื่อออกญายืนยันความเดิม ก็ทรงกริ้วหาว่าเสียดายเงิน

“ข้าพุทธเจ้ามิบังควรรู้สึกอันใดกับพระราชทรัพย์เพราะเป็นของขุนหลวง”

“มิใช่มึงรับสินบนจากไอ้พวกไม่อยากสร้างป้อมนะไอ้เหล็ก”

ออกญาปฏิเสธหนักแน่น ขุนหลวงรู้สึกผิดหวังมาก จ้องออกญานิ่งก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง ออกญาก็ปฏิเสธเหมือนเดิม ขุนหลวงเสียงดังลั่นห้องว่าให้ตอบอีกครั้ง ออกญาก็ยืนยันคำเดิม

“พวกมึงทั้งหมดออกไปก่อน...ไอ้เหล็ก มึงอยู่”